Μια ξεχωριστή διάσταση στην υπόθεση πώλησης των αλυκών της Ελλάδας σε ιδιώτες δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ Λέσβου, μιας και στο ακριτικό νησί υπάρχουν αυτές του Πολιχνίτου και της Καλλονής. Τόποι ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και περιβαλλοντικής σημασίας, που συμβάλουν ποικιλοτρόπως στην οικονομία του νησιού μιας και αποτελούν σημεία έλξης για υψηλού επιπέδου τουρισμού. Μιας ειδικής ομάδας off season επισκεπτών που ασχολούνται με την παρατήρηση της άγριας ζωής και ειδικά των σπάνιων πτηνών που αφθονούν στην περιοχή.
Σύμφωνα με έρευνες του Πανεπιστημίου Αιγαίου και του ΕΛΚΕΘΕ, «η περιβαλλοντική τους αξία είναι ανυπολόγιστη, καθώς λειτουργούν ως κρίσιμοι υγρότοποι για τη διατήρηση της ορνιθοπανίδας και της βιοποικιλότητας σε ολόκληρο το Αιγαίο. Η ένταξή τους στο δίκτυο Natura 2000 και η προστασία τους από τη Σύμβαση Ramsar υπογραμμίζουν την ανάγκη για μια διαχείριση που υπερβαίνει το στενό οικονομικό κέρδος, αφού η οικολογική ισορροπία αυτών των περιοχών εξαρτάται άμεσα από τον αυστηρό έλεγχο της υδρολογίας και των χρήσεων γης. Η παραγωγική λειτουργία των αλυκών μπορεί να παραμείνει βιώσιμη μόνο υπό ένα καθεστώς επιστημονικά τεκμηριωμένης δημόσιας εποπτείας» τονίζει σε σχετική ανακοίνωσή του.
Η επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση των «Ελληνικών Αλυκών» («Εφ.Συν.» Ξε-πουλάνε και το αλάτι, 23/12/25) εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους περιβαλλοντικής υποβάθμισης. Οταν ένας κοινός φυσικός πόρος μετατρέπεται σε αντικείμενο ιδιωτικής εκμετάλλευσης χωρίς δεσμευτικούς όρους, η προτεραιότητα μετατοπίζεται από την οικολογική προστασία στην κερδοσκοπία. Είναι οξύμωρο το γεγονός ότι επιδιώκεται η εκποίηση ενός φορέα που από το 2018 καταγράφει ιστορικά ρεκόρ παραγωγής και αυξημένη κερδοφορία.
Πέρα από την περιβαλλοντική διάσταση, οι αλυκές είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την κοινωνική συνοχή και την πολιτιστική ταυτότητα της Λέσβου. Ως «ζωντανά μνημεία» της παραγωγικής ιστορίας, στηρίζουν την τοπική απασχόληση και τη νησιωτική ανάπτυξη. Η απώλεια του δημόσιου ελέγχου σημαίνει αυτόματα την αποσύνδεση της λειτουργίας τους από τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας.
Για τους λόγους αυτούς, η διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα των αλυκών είναι επιβεβλημένη. Δεν πρόκειται για ένα απλό «περιουσιακό στοιχείο» προς πώληση, αλλά για έναν εθνικό πλούτο, ένα περιβαλλοντικό απόθεμα και μια ιστορική κληρονομιά που οφείλουμε να παραδώσουμε αναλλοίωτα στις επόμενες γενιές.
