Η υπουργός Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη απάντησε μετά τον σάλο που προκλήθηκε για τη φωτογραφική διάταξη. Η «γαλάζια» υπουργός παραδέχεται πως έκανε χρήση της τροπολογίας – σημειώνοντας πως αντιμετωπίζει «μια ιδιαίτερα δύσκολη πραγματικότητα»
«Πρόκειται για μια ρύθμιση που προτάθηκε από το υπουργείο Δικαιοσύνης και ψήφισα μαζί με 179 συναδέλφους μου, γιατί τη θεωρώ σωστή και δίκαιη, με γνώμονα το συμφέρον των παιδιών», σημειώνει η Ο. Κεφαλογιάννη. «Τα ανήλικα, τεσσάρων ετών, παιδιά μου υποχρεώνονται να αλλάζουν σπίτι κάθε δύο ημέρες, βιώνοντας έντονη πίεση και σοβαρή επιβάρυνση στην καθημερινότητά τους και στην ψυχική τους ισορροπία, σε μια ηλικία όπου η σταθερότητα και η ασφάλεια είναι απολύτως καθοριστικές», εξηγεί.
«Ως μητέρα, αλλά και ως μέλος της κυβέρνησης, πιστεύω ότι δεν έχω λιγότερα δικαιώματα από οποιονδήποτε πολίτη λόγω της ιδιότητας μου», καταλήγει.
Η τροπολογία δίνει τη δυνατότητα σε γονέα που διαφωνεί με απόφαση πρωτοδικείου για τη γονική μέριμνα, να μην περιμένει την εκδίκαση στο εφετείο, αλλά να καταθέσει νέα αγωγή και να επανακριθεί η υπόθεση εκ νέου, σε πρώτο βαθμό. Αυτή η ρύθμιση εγείρει σημαντικά ερωτήματα αφού ενδέχεται να οδηγήσει σε παράλληλες δικαστικές διαδικασίες και να παρατείνει τη δικαστική εκκρεμότητα σε υποθέσεις οικογενειακού δικαίου. Η τροπολογία εντάχθηκε σε άσχετο νομοσχέδιο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, στο «Μέρος Δ’ – Επείγουσες Ρυθμίσεις» του νόμου 5264/2025 και αφορά τη δυνατότητα επανακατάθεσης αγωγής για τη γονική μέριμνα σε πρώτο βαθμό, ακόμη και όταν η υπόθεση έχει ολοκληρωθεί πρωτόδικα κι εκκρεμεί το εφετείο.
Η ανάρτηση της Όλγας Κεφαλογιάννη
Αναφορικά με τον θόρυβο που έχει δημιουργηθεί, θέλω να είμαι απολύτως σαφής: Ο νόμος δίνει τη δυνατότητα σε κάθε γονέα να ζητήσει δικαστικά τη μεταρρύθμιση ζητημάτων που αφορούν τη γονική μέριμνα, όταν αλλάζουν οι συνθήκες ζωής ενός παιδιού.
Πρόκειται για μια ρύθμιση που προτάθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και ψήφισα μαζί με 179 συναδέλφους μου, γιατί τη θεωρώ σωστή και δίκαιη, με γνώμονα το συμφέρον των παιδιών.
Δεν κρύβω ότι έκανα χρήση της, καθώς αντιμετωπίζω μια ιδιαίτερα δύσκολη πραγματικότητα. Τα ανήλικα, τεσσάρων ετών, παιδιά μου υποχρεώνονται να αλλάζουν σπίτι κάθε δύο ημέρες, βιώνοντας έντονη πίεση και σοβαρή επιβάρυνση στην καθημερινότητά τους και στην ψυχική τους ισορροπία, σε μια ηλικία όπου η σταθερότητα και η ασφάλεια είναι απολύτως καθοριστικές.
Ως μητέρα, αλλά και ως μέλος της Κυβέρνησης, πιστεύω ότι δεν έχω λιγότερα δικαιώματα από οποιονδήποτε πολίτη λόγω της ιδιότητας μου.
Ο σεβασμός, η προστασία και η ψυχική ασφάλεια των παιδιών μου αποτελούν για μένα υπέρτατη προτεραιότητα, πριν και πάνω από κάθε άλλο ρόλο που καλούμαι να υπηρετήσω.
Οι οικογενειακές υποθέσεις, και ιδίως όταν αφορούν ανήλικα παιδιά, δεν προσφέρονται για εκβιασμούς ή πολιτική εκμετάλλευση.
