Από την πρώτη τους περιπέτεια το μακρινό 1959 μέχρι σήμερα οι Αστερίξ και Οβελίξ δεν έχουν σταματήσει να ταξιδεύουν για να βοηθήσουν λαούς που αντιμετωπίζουν προβλήματα, φίλους που απειλούνται, ακόμα και αγνώστους που έπεσαν θύματα της εξουσίας. Με τη μαγική πένα του Rene Goscinny (1926-1977) και τα υπέροχα σχέδια του Albert Uderzo (1927-2020) αλλά και στις δουλειές των διαδόχων τους, οι δύο Γαλάτες γύρισαν όλη την Ευρώπη, από την Ελλάδα μέχρι τη Βρετανία κι από την Κορσική μέχρι τη Γερμανία, πήγαν στην Αίγυπτο, τη Μεσοποταμία, την Ινδία, την Αμερική. Αλλά ποτέ δεν επισκέφθηκαν την Πορτογαλία κι ας ήταν τόσο κοντά στο γαλατικό χωριό.
Αυτή την «ιστορική αδικία» διορθώνουν οι Fabcaro (σενάριο) και Didier Conrad (σχέδια) με τη νέα περιπέτεια «Ο Αστερίξ στη Λουζιτανία» στην οποία οι Αστερίξ και Οβελίξ, αφού συναντήσουν τους γνωστούς, άτυχους πειρατές και βυθίσουν το πλοίο τους, ταξιδεύουν μαζί με τον Ωτοασπίδες, παλιό γνώριμο από την «Κατοικία των Θεών», στη φιλόξενη, θερμή, υγρή αλλά και μελαγχολική χώρα των ψαράδων και των φάντος. Στόχος τους να ελευθερώσουν τον Στραβομάρες που κατηγορείται άδικα ότι προσπάθησε να δηλητηριάσει τον Καίσαρα και είναι κλεισμένος στις φυλακές του Ολισίπο, της σημερινής Λισαβόνας.
Εκεί θα φάνε αρκετό μπακαλιάρο αντί για τα συνηθισμένα αγριογούρουνα, θα χαθούν σε γραφικά σοκάκια και θα επισκεφθούν εργαστήρια κεραμικής, ο Οβελίξ θα ερωτευτεί την όμορφη Οξάλα και θα δείξει στους Λουζιτανούς λιθοξόους πώς φτιάχνονται τα μενίρ με μικρά πέτρινα κυβάκια. Θα θαυμάσουν την περίφημη «Γραμμή 28» σε ιππήλατο όχημα, ίσως την πιο δημοφιλή τουριστική διαδρομή τραμ της σύγχρονης εποχής, σε έναν δρόμο που παίζει μπάλα ένα παιδάκι με ρούχα στα χρώματα της Εθνικής Πορτογαλίας και το «VII» στη φανέλα του παραπέμποντας στον Κριστιάνο Ρονάλντο, θα αποκαλύψουν ένα σκάνδαλο διαπλοκής μεταξύ πολιτικής και επιχειρηματικού κόσμου και, τέλος, θα ξεσηκώσουν τον πορτογαλικό λαό με μπροστάρισσα τη σερβιτόρα Βασκονταγκάμα στο στιλ της Ελευθερίας του Ντελακρουά.
Οι λεγεωνάριοι φυσικά θα ηττηθούν μπροστά στα μάτια του εμβρόντητου αλλά δίκαιου Καίσαρα («Η Ρώμη δεν επιβραβεύει τους προδότες») και ο αθώος φυλακισμένος θα απελευθερωθεί για να ακολουθήσει το πατροπαράδοτο τσιμπούσι με τον Κακοφωνίξ δεμένο και φιμωμένο.
Σε μια ιστορία με έντονο το πολιτικό στοιχείο και έξυπνες αναφορές στη διαφθορά των πολιτικών και την εξάρτησή τους από το κεφάλαιο, την εργατική εκμετάλλευση, τις ολέθριες συνέπειες της παγκοσμιοποίησης στις τοπικές οικονομίες, το βαρύ περιβαλλοντικό αποτύπωμα του εμπορίου κ.λπ. Μα πάνω απ’ όλα με το γνωστό χιούμορ των ιστοριών των ανυπότακτων Γαλατών σε κάθε εξουσία, όσο ισχυρή κι αν είναι.
