Ο μαθητής, εκείνος που διάβαζε (εννοώ τη λέξη) τους χάρτες, η απαράμιλλη έλξη για τη γεωγραφία και τις πολυποίκιλες συνισταμένες της, δεν έχει πεθάνει μέσα μου… Αυτός είμαι! Η Γριλανδία, λοιπόν, από την εποχή του θρανίου είναι για εμένα ένας από τους μυθικούς τόπους του πλανήτη μας. Τα λευκά, χιονισμένα τοπία κοντά στην οροφή του πλανήτη, η αίσθηση πως είναι συνώνυμα απαγορεύσεων αλλά και κρυμμένου ερωτισμού. Λευκές θάλασσες, αυτές ήταν και παραμένουν στο παιδιάστικο, ονειροπόλο μυαλό μου η Γριλανδία και η Αλάσκα. Θεριεύουν την ανάγκη εξερεύνησης. Ορεινές Κυκλάδες.
Ας μη θεωρήσετε παρακαλώ την ίδια αναφορά ως συναισθηματική, γραφική προσέγγιση του τελευταίου, τελευταίου πριν από το επόμενο, παραληρήματος Τραμπ. Του κορεσμένου, αδίστακτου όπως μηνύει η φυσιογνωμία του. Μη με πείτε «αφελή» επειδή θεωρείτε μόνο γραφικό τον Τραμπ. Ακόμη κι αν δεχτώ τον ίδιο προσδιορισμό της παρουσίας του, είναι φυσικός νόμος πως η ανεξέλεγκτη δράση ενός γραφικού είναι συνώνυμη κινδύνου, ίσως και θανατηφόρου. Είτε είναι κάποιος που σκαρφαλώνει σε μια ταράτσα και εκσφενδονίζει ανεξέλεγκτα αντικείμενα στον δρόμο, είτε αποφασίζει και διατάζει καθισμένος στον θώκο με τον αποτρόπαιο χαρακτηρισμό «πλανητάρχης».
Ολική η αλλαγή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Από τα στερεότυπα της ασφάλειας του ψυχρού πολέμου αλλά και πιο πρόσφατων εποχών πέρασαν μόνο σε στυγνές επιδιώξεις. Τον βλέπετε, μεταξύ άλλων, αυταρχικός απέναντι στους παραδοσιακούς συμμάχους, φιλικός με τους αυταρχικούς ηγέτες. Ο κλασικός τύπος μωροφιλόδοξου με αυτοσκοπό ν’ αφήσει το όνομά του στην Ιστορία. Αν συνεχίσει να υπάρχει Ιστορία. Δώδεκα πυρηνικές κεφαλές έχει στα χέρια του ο Πούτιν, άγνωστο πόσες οι μυστικοπαθείς Κινέζοι. Ηγέτες, βιολογικά, ως άντρες, με κύκλο διαγεγραμμένο… Πώς, λοιπόν, να τους γοητεύσει το λευκό αχανές; Ας μην πάψουμε να ερμηνεύουμε τον παράγοντα άνθρωπο πίσω απ’ το παγερό προσωπείο τους…
