Το προπερασμένο Σάββατο μιλήσαμε για τις «Ηλικίες της ελπίδας». Σήμερα θα μιλήσουμε για τον μικρό οκτάχρονο Σταύρο. Μια αληθινή, μικρή, τρυφερή ιστορία, που γράφτηκε τέτοιες χριστουγεννιάτικες μέρες, το 1994. Μοιάζει να ’ναι μια μικρή, ασήμαντη, παιδική ιστοριούλα· που συγκίνησε μόνον εμάς και τον φίλο μας τον Αγγελο, κάποτε..
Κι όμως δεν είναι. Είναι μια σπάνια, πραγματική, ανθρώπινη στιγμή. Πέρασε στα ψιλά μιας εφημερίδας κι από κει και πέρα τίποτε άλλο δεν ακούστηκε και δεν γράφτηκε για τον οκτάχρονο Σταύρο και τον Αγιο Βασίλη του. Αξίζει να τη θυμόμαστε κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες..
Ενας, μέσα στους αμέτρητους μαθητές μιας κάποιας τρίτης δημοτικού κάποιου σχολείου της Αττικής, ο μικρός Σταύρος, έστειλε μια κάρτα στον Αγιο Βασίλη και ζήτησε να του χαρίσει ένα αρμόνιο. Το έριξε στο κουτί κάποιου ταχυδρομείου και κοιμήθηκε, όπως κοιμάται κάθε φορά μόλις τελειώνει το διάβασμά του ή κάποιο παιχνίδι του.
Φανταστείτε τα έκπληκτα μάτια του όταν, έπειτα από μερικές μέρες, πήρε απάντηση από… τον Αγιο Βασίλη. Ο Τομέας Ενημέρωσης των Ελληνικών Ταχυδρομείων του απάντησε με τρυφερότητα. Του έστειλε δώρο μια υπέροχη σειρά γραμματοσήμων αντί για αρμόνιο. Και λίγες τρυφερές λέξεις: «…όταν υπάρχει ελπίδα κι αγάπη, όλα γίνονται στη ζωή…».
Μέσα στις πικρές μέρες που ζούμε, έρχεται ο μικρός Σταύρος κι αυτοί οι άγνωστοι άνθρωποι των Ελληνικών Ταχυδρομείων να μας γλυκάνουν λίγο. Την ιστορία αυτή τη διαβάσαμε, ασφαλώς, λίγοι. Κι όμως, δημοσιεύτηκε πριν από λίγες μέρες σε μεγάλη εφημερίδα, με τη φωτογραφία του μικρού Σταύρου. Συμπεραίνουμε ότι κάποιος ευαίσθητος δημοσιογράφος συγκινήθηκε και το έκανε θέμα.
Κι ερχόμαστε τώρα εμείς που το διαβάσαμε κι αναρωτιόμαστε, έτσι όπως κοιτάζουμε στη φωτογραφία τα τεράστια γελαστά μάτια του μικρού Σταύρου: πώς θα μεγαλώσει αύριο αυτό το ευαίσθητο παιδί; Tι θα του πει η μητέρα του αύριο, που θα γίνει δώδεκα και δεκαπέντε χρόνων; Οταν θα αρχίσει να «ξυπνάει» και να βρίσκει παντού κλειστές πόρτες;
Φαντάζομαι αυτά τα δυο φωτεινά μάτια του Σταύρου να σκουραίνουν και να κλείνουν απότομα, όταν μεγαλώσει πολύ και διαπιστώσει πόσο σκληρή είναι η ζωή για τα νέα παιδιά. Κι αν ακόμη τελειώσει το σχολείο του με άριστα κι αν ακόμη πάρει και κάποια πτυχία ή γίνει ένας ζωγράφος, ένας έμπορος ή ένας απλός υπάλληλος. Αναρωτιέμαι πώς, άραγε, θα ηχούν μέσα του αυτές οι τρυφερές λέξεις των υπαλλήλων του ταχυδρομείου: «…όταν υπάρχει ελπίδα και πίστη, όλα γίνονται στη ζωή…». Οταν θα βλέπει γύρω του να ξεπουλιούνται όλα, στο έλεος του καταναλωτικού αμοραλισμού της κοινωνίας μας, αναρωτιέμαι αν θα θυμάται τις λέξεις πίστη και ελπίδα…
Ας γίνουμε κι εμείς, λοιπόν, παιδιά σήμερα, σαν τον μικρό φίλο μας, τον Σταύρο. Και ας του προτείνουμε να στείλει ακόμη μερικά γράμματα σε μερικούς «γήινους» Αγιοβασίληδες. Τώρα, όμως.. Που η αθωότητα σφραγίζει ακόμη τα μάτια του. Πριν θολώσουν, όπως και τα δικά μας, από τη βαρβαρότητα πολλών παραληπτών.
Ενα γράμμα στον Αμερικανό πρόεδρο. Να του ζητήσει να μη ρίξει άλλες βόμβες, γιατί παντού υπάρχουν παιδιά, σε όποιο θεό κι αν πιστεύουν. Να γράψει ένα γράμμα στον Γερμανό πρόεδρο. Να του μιλήσει για όλους τους παππούδες του κόσμου που έχασαν τη ζωή τους όταν ο Χίτλερ ισοπέδωνε τις χώρες τους. Κι ακόμη να του γράψει ότι πρέπει να μας επιστρέψει τα αρχαία μας και να μας δώσει τα δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια που μας χρωστάει… Αν σε ακούσει.
Στείλε ένα γράμμα παντού κι όποιος σε ακούσει… Στείλε ένα και σ’ εμάς… Και πες μας αυτό που σου είπαν οι καλοί ταχυδρόμοι: «Οταν υπάρχει ελπίδα και πίστη, όλα γίνονται στη ζωή»…
Εμείς θα σε ακούσουμε, φίλε μας Σταύρο. Οπως ακούμε κάθε βράδυ και αυτό που μας λέει ο δικός μας μεγάλος φίλος, ο Νίκος Καζαντζάκης: «Κοιμήσου με ένα όνειρο… και ξύπνα με έναν στόχο».
