Ο πόλεμος των άπληστων κι ένας… ψυχίατρος

Οχι μόνο η μελέτη των «Ιστοριών» του Θουκυδίδη δεν αρκεί για να ερμηνευτεί η πολιτική «μπουρλότο στον κόσμο» του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά ούτε καν σε συνδυασμό με την «Αποκάλυψη» του Ιωάννη ή τις «Προφητείες» του Νοστράδαμου. Νευρωτικός, σκαιός, χειριστικός απέναντι σε συμμάχους, εκδικητικός στους αντιπάλους, άρπαγας, ύπουλος και σε κάθε περίπτωση καταστροφικός∙ για όλες τις χώρες που απλώνονται από τον 1ο μεσημβρινό δυτικά του Γκρίνουιτς μέχρι τον 180ο και αντιστρόφως.

Αυτό είναι το ένα κακό. Το οποίο ακολουθείται από το χειρότερο, που είναι το ευρύ επιχειρηματικό και πολιτικό περιβάλλον του. Δεν εκφράζει απλώς τον εαυτό του. Εκπροσωπεί ένα ολόκληρο σύστημα, το οποίο απειλεί να επιβληθεί εντός με αίμα και δάκρυα. Χωρίς αξίες και ιδεολογίες, με μόνο οδηγό τη δίψα για ακόμα περισσότερη ισχύ της αμερικανικής ολιγαρχίας. Επί παντός. Συμμάχου και αντιπάλου. Για τον Αμερικανό πρόεδρο δεν υπάρχουν δεδομένες ή εν δυνάμει ισορροπίες. Μόνο επιβολή. Και η βία πλέον παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις.

Οταν ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με τον Βλαντίμιρ Πούτιν για τον τερματισμό του αιματοκυλίσματος στην Ουκρανία, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έκαναν λόγο για την προετοιμασία μιας νέας «Γιάλτας», μιας συμφωνίας που θα όριζε τις γραμμές των δυο σφαιρών επιρροής τους. Δεν πρόκειται όμως γι’ αυτό. Η κάθε Γιάλτα προέρχεται μετά από έναν πολεμικό ορυμαγδό. Και οι νικητές δεν ορίζουν μόνο την τύχη του ηττημένου –αυτή εξάλλου έχει κριθεί κατά τις επιχειρήσεις στο πεδίο των μαχών– αλλά και τις σχέσεις με τους δικούς τους συμμάχους. Προνομιούχους και χαμάληδες. Οπως έγινε μεταξύ των Big Three στο περίφημο θέρετρο της Κριμαίας, καθώς πλησίαζε στο τέλος του ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Αμερικανοί και Αγγλοι όριζαν το δικό τους μεταπολεμικό «αμπελοχώραφο», οι Ρώσοι το δικό τους.

Στη σημερινή συγκυρία ο ορυμαγδός μόλις ξεκίνησε. Πρόκειται για έναν πόλεμο άπληστων ελίτ, χωρίς ιδεολογικό περιεχόμενο (τουλάχιστον ο Β΄ Π.Π. είχε πυξίδα την κατανίκηση του ολέθριου ναζισμού) με οδηγό τον ακόμα μεγαλύτερο πλουτισμό, την ακόμα μεγαλύτερη ισχύ, προκειμένου οι ΗΠΑ να καταστούν οικονομικά και πολιτικά κοσμοκράτειρες. Ζητούν ειρήνευση στην Ουκρανία, ενώ ταυτοχρόνως αποστερούν διά της βίας από τη Ρωσία και τη συμπλέουσα Κίνα περιφερειακές πηγές ενέργειας ή οδούς μεταφοράς της. Να γκρεμίσουν και τον οικονομικό συνασπισμό των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική), ο οποίος έχει ταρακουνήσει το δολάριο. «Dollar über alles» αυτή τη φορά. Μ’ αυτή τη λογική οδεύει στον κάδο της Ιστορίας και το δόγμα Μονρόε.

Εκτός από την αμερικανική ήπειρο, την οποία ολόκληρη ο ταραχοποιός πρόεδρος θέλει δική του, χτυπάει την Ασία (χτες τη Γάζα με εμπροσθοφυλακή τους Ισραηλινούς, σήμερα το Ιράν, αύριο κάπου αλλού), χτυπάει και την Ευρώπη. Πατώντας τη Γριλανδία και καταργώντας την κυριαρχία της Δανίας, ανοίγει τον δρόμο των επεμβάσεων σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα έχει χρήσιμο γι’ αυτόν ορυκτό πλούτο. Εκτός και αν κάποιοι πρόθυμοι του τον δώσουν εθελοντικά, κάνοντας τη χώρα τους «αμερικανικό διάδρομο», και γλιτώσουν έτσι τον διασυρμό τύπου Μαδούρο. Κάπως έτσι θα χτίσει τους εμβληματικούς ουρανοξύστες του (Trump Towers) παντού όπου επιθυμεί, όπως οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες ύψωναν επιβλητικές Αψίδες Θριάμβου στις κατακτημένες χώρες.

Ισως το φαινόμενο Τραμπ δεν αρκούν για να το αναλύσουν πολιτικές διάνοιες και διεθνολόγοι. Στις ΗΠΑ διάσημος είναι ο ψυχίατρος Τόμας Ινσελ, ειδικευμένος στον τομέα της πολιτικής και της ψυχικής υγείας.