Ηταν 8 Μαΐου 2013, όταν ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από τον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και από την προπονητική. Μόλις είχε κατακτήσει τον 13ο τίτλο πρωταθλήματος με τους «κόκκινους διαβόλους», ολοκληρώνοντας μια θριαμβευτική πορεία 26 χρόνων, με 38 τρόπαια, μεταξύ των οποίων και δύο Τσάμπιονς Λιγκ. Οι προληπτικοί ίσως να ανατρίχιασαν τότε με τα μαζεμένα 13άρια… Ομως κανείς, ούτε ο πιο απαισιόδοξος οπαδός της Γιουνάιτεντ, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το δημιούργημα του Σκοτσέζου τεχνικού θα έχανε τόσο γρήγορα το know-how της πρωταθλήτριας και θα πελαγοδρομούσε στα χέρια των διαδόχων του.
Την περασμένη Δευτέρα προστέθηκε και το όνομα του Ρούμπεν Αμορίμ στους τεχνικούς που απέτυχαν στο «Ολντ Τράφορντ», δέκα τον αριθμό πλέον. Και πρόκειται για στραπάτσο, αν ληφθεί υπόψη ότι ήταν η πρώτη σημαντική επένδυση του νέου ιδιοκτήτη, σερ Τζιμ Ράτκλιφ, και ότι του έκανε σχεδόν όλα τα μεταγραφικά χατίρια (πάνω από 250 εκατ. ευρώ το καλοκαίρι). Ο 40χρονος Πορτογάλος τελικά παρουσίασε το δεύτερο χειρότερο ποσοστό νικών από όλους τους προκατόχους του, υπηρεσιακούς και μη, με μόλις 39,6% – μόνο ο Ραλφ Ράνγκνικ τα είχε πάει χειρότερα (37,93%).
Στο τιτάνιο έργο της διαδοχής του σερ Αλεξ είχε πρώτος αποτύχει ο –επίσης Σκοτσέζος– Ντέιβιντ Μόγες , τον οποίο ο ίδιος ο Φέργκιουσον έχρισε διάδοχό του. Αντεξε μόλις 10 μήνες στο πόστο, καθώς η Γιουνάιτεντ τερμάτισε 7η το 2013-14 και, για πρώτη φορά σε δύο δεκαετίες, απέτυχε να βγει στην Ευρώπη.
Για τους τέσσερις εναπομείναντες αγώνες της σεζόν εκείνης, ανέλαβε υπηρεσιακός ο Ράιαν Γκιγκς, ο ρέκορντμαν συμμετοχών με τη φανέλα του συλλόγου (963). Δύο νίκες, μία ισοπαλία και μία ήττα ήταν ο απολογισμός στην πρώτη του προπονητική εμπειρία, που έληξε στα μέσα Μαΐου 2014.
H ανάληψη των ηνίων από τον Λουίς φαν Χάαλ στα μέσα Ιουλίου 2014 έγινε δεκτή με ενθουσιασμό, κυρίως λόγω της συνεργασίας του με τον Ρόμπιν φαν Πέρσι (τότε της Γιουνάιτεντ) στην Εθνική Ολλανδίας, η οποία λίγες ημέρες νωρίτερα είχε πάρει την 3η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας. Η διετής θητεία του στο «Ολντ Τράφορντ» συνοδεύτηκε από μόλις ένα Κύπελλο Αγγλίας. Το στιλ του χαρακτηρίστηκε «βαρετό» και οι εμφανίσεις της ομάδας είχαν σκαμπανεβάσματα.
Κατόπιν ήταν η σειρά του Special One, του Ζοσέ Μουρίνιο. Η δική του θητεία διήρκεσε κατά τι παραπάνω από του Φαν Χάαλ: δυόμισι χρόνια. Τον πρώτο χρόνο, κατέκτησε το Γιουρόπα Λιγκ και το Λιγκ Καπ. Τον δεύτερο χρόνο, η ομάδα τερμάτισε δεύτερη στην Πρέμιερ Λιγκ – το καλύτερο φίνις της στη μετά Φέργκιουσον εποχή. Ομως στην τρίτη σεζόν, όλα πήγαν κατά διαόλου. Οι σχέσεις του συγκρουσιακού Πορτογάλου τεχνικού με τη διοίκηση επιδεινώθηκαν, η κατάσταση στα αποδυτήρια δεν ήταν η καλύτερη και έτσι απολύθηκε λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 2018, όταν η ομάδα βρισκόταν 19 βαθμούς μακριά από την κορυφή – το χειρότερο ξεκίνημά της στο πρωτάθλημα από το 1990!
Η διοίκηση προσέλαβε ως υπηρεσιακό τεχνικό τον Ολε Γκούναρ Σόλσκιερ, ο οποίος έγινε μόνιμος, μετά τις 14 νίκες στα πρώτα 19 παιχνίδια του στον πάγκο της Γιουνάιτεντ. Υπό τον Νορβηγό, η ομάδα έπαιξε ωραίο, επιθετικό ποδόσφαιρο και στις εξέδρες άνθησε ξανά η ελπίδα. Στις πρώτες δύο φουλ σεζόν του (2019-20 και 2020-21), οδήγησε τους παίκτες του στην τρίτη και τη δεύτερη θέση αντίστοιχα στην Πρέμιερ Λιγκ, ενώ πήγε μακριά σε αρκετές διοργανώσεις (συμπεριλαμβανομένου του τελικού του Γιουρόπα Λιγκ), όμως δεν κατέκτησε κανένα τρόπαιο. Μια σειρά ανεπιτυχών αποτελεσμάτων το φθινόπωρο του 2021 σήμανε την απόλυσή του.
Ο Μάικλ Κάρικ, επίσης πρώην «κόκκινος διάβολος» και μέλος του προπονητικού επιτελείου του Σόλσκιερ, ανέλαβε για δύο εβδομάδες τα ηνία και πέτυχε νίκες επί των Αρσεναλ και Βιγιαρεάλ, ενώ πήρε ισοπαλία από την Τσέλσι στο Λονδίνο, πριν παραδώσει την ομάδα στον Ραλφ Ράνγκνικ.
O Γερμανός κόουτς άντεξε μόλις πέντε μήνες στην ηλεκτρική καρέκλα της Γιουνάιτεντ. Η θητεία του χαρακτηρίστηκε από μέτριες εμφανίσεις και εντάσεις στα αποδυτήρια, με τον ίδιο να δηλώνει πως «η ομάδα χρειάζεται εγχείρηση ανοικτής καρδιάς».
Τον Μάιο του 2022 τα ηνία πέρασαν στα χέρια του Ερικ τεν Χαχ. Ο Ολλανδός προσαρμόστηκε γρήγορα στις δυνατότητες του ρόστερ του, οδηγώντας το στην 3η θέση στην Πρέμιερ Λιγκ και στο Λιγκ Καπ στην πρώτη του σεζόν. Η δεύτερη σεζόν ήταν δύσκολη, αλλά κράτησε τη δουλειά του επειδή επικράτησε της Μάντσεστερ Σίτι στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας, παρά την 8η θέση στο πρωτάθλημα. Η απόδοση της ομάδας όμως χειροτέρευε από αγώνα σε αγώνα και στα τέλη Οκτωβρίου 2024 απολύθηκε.
Στους επόμενους τέσσερις αγώνες, η διοίκηση εμπιστεύτηκε την ομάδα στον Ρούουντ φαν Νιστελρόι και αυτός την κράτησε αήττητη, με νίκες επί του ΠΑΟΚ και της Λέστερ (δις) και ισοπαλία με την Τσέλσι.
Στις 10 Νοεμβρίου 2024 ξεκίνησε η θητεία του Αμορίμ, στον οποίο πίστεψε το κοινό του «Ολντ Τράφορντ», καθώς είχε σπάσει το δίπολο Πόρτο – Μπενφίκα στην Πορτογαλία με τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Ηταν επίσης πρόσφατη η εικόνα των «λιονταριών» του να ταπεινώνουν με 4-1 τη Μάντσεστερ Σίτι στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ομως ούτε αυτός μπόρεσε να διώξει την τεράστια σκιά του Φέργκιουσον από την κόκκινη πλευρά του Μάντσεστερ. Οπως οι προκάτοχοί του, υπέκυψε κάτω από την πίεση για άμεσα αποτελέσματα, Κούπες και εντυπωσιακό ποδόσφαιρο που ασκεί το κοινό και η διοίκηση του συλλόγου.
Το ζητούμενο πλέον είναι να επιλέξει ο Ράτκλιφ και οι συνεργάτες του την πορεία που θα ακολουθήσουν: ένα μεγάλο όνομα τώρα ή έναν υπηρεσιακό τεχνικό για να βγει η χρονιά, ώστε το καλοκαίρι να «ψαρέψουν» προπονητές που θα μείνουν ελεύθεροι μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο, τύπου Τούχελ, Νάγκελσμαν, Αντσελότι, Ποτσετίνο;
Αυτό πάντως που χρειάζεται η Γιουνάιτεντ μοιάζει με mission impossible. Γιατί ουσιαστικά ψάχνει έναν προπονητή με ισχυρή προσωπικότητα, με προφίλ και παλμαρέ που θα του επιτρέψουν να εργαστεί απρόσκοπτα, να χειριστεί τα αποδυτήρια, να απαντήσει στην ανάγκη για αποτελέσματα και να κρατήσει εκτός αποδυτηρίων τον «θόρυβο» που προκαλούν οι πρώην παίκτες-νυν σχολιαστές (τύπου Ρόι Κιν και Γκάρι Νέβιλ) με την ατέρμονη –και όχι πάντα καλοπροαίρετη– κριτική τους. Διόρθωση: δεν μοιάζει, είναι mission impossible…
-320x213.jpg)
