Το πρόσφατο περιστατικό τής -για πολλούς ακατανόητων κινήτρων- ανακοίνωσης του Γιώργου Χατζιδάκι ότι απορρίπτει, ως ανακόλουθη με το χατζιδακικό πνεύμα και κατώτερη καλλιτεχνικά και αισθητικά, παγκόσμια περιοδεία σε 9 χώρες και 22 πόλεις με έργα των Χατζιδάκι – Θεοδωράκη υπό το Ελληνικό Μουσικό Σύνολο δεξιοτεχνών αποφοίτων του Berklee με ερμηνευτές τους Νατάσσα Μποφίλιου και Γιάννη Χαρούλη, ενώ την ίδια ώρα προβάλλεται διαφήμιση μεγάλης εταιρείας τηλεπικοινωνιών με επένδυση το «Χάρτινο το φεγγαράκι» ερμηνευμένο από παιδική χορωδία, έθεσε τον δάκτυλον εις τον τύπον των ήλων.
Μέχρι ποιο σημείο έχει ένας κληρονόμος δικαίωμα να κρίνει τι συνάδει και τι όχι με το καλλιτεχνικό και αισθητικό επίπεδο του έργου και με το όραμα του δημιουργού που εκπροσωπεί; Μέχρι του σημείου να προάγει μια διαφήμιση έναντι μιας περιοδείας με την εποπτεία ενός Ελληνα καθηγητή σύνθεσης στο Berklee College of Music, μουσικού εγνωσμένου κύρους και αποτελεσματικότητας; Μέχρι του σημείου στην Ελλάδα να μην μπορεί καμία από τις μεγάλες κρατικές ορχήστρες να παίζει συχνότερα Χατζιδάκι (ούτε καν με την αφορμή της 100ής επετείου από τη γέννησή του) και να μετράμε 5ετίες και βάλε από την τελευταία φορά που ακούσαμε ζωντανά χατζιδακικό έργο; Μέχρι του σημείου μια ωραία ημέρα να «κατεβαίνει» η εξαιρετική για την εποχή της ιστοσελίδα «manos hadjidakis» και έκτοτε να εξαφανίζεται χωρίς ν’ αντικαθίσταται από τίποτε;
Μέχρι του σημείου το πολύτιμο αρχείο του συνθέτη, που περιλαμβάνει κατά τους γνωρίζοντες ημερολόγια, παρτιτούρες, φωτογραφίες, επιστολές, ακόμα και ανέκδοτα έργα, να είναι σφραγισμένο εδώ και 31 χρόνια, δίχως κανένας φορέας, κρατικός ή έστω ιδιωτικός, να το οργανώνει, να το τεκμηριώνει και να το ψηφιοποιεί; Μέχρι του σημείου συνεργάτες και φίλοι του συνθέτη να μην μπορούν να παίξουν έργα του ή να δημοσιοποιήσουν υλικό της δικής τους επικοινωνίας μαζί του υπό τον τρόμο ότι θα κριθούν και αυτοί κατώτεροι του «χατζιδακικού ήθους» – που πάντως δεν διακινδύνευσε προφανώς από τους εμπορικούς σκοπούς μιας εταιρείας; Ναι, σαφώς ένας τέτοιος κληρονόμος οφείλει να φροντίζει για προδιαγραφές υψηλής αισθητικής και καλλιτεχνικού κύρους. Αλλά από εκεί μέχρι το -σχεδόν απόλυτο- επιβεβλημένο «σιωπητήριο» η απόσταση είναι τρομακτική.
