Γιορτάστηκε, τιμήθηκε άλλη μια φορά η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου. Κάθε χρόνο το πλαίσιο εορτασμού είναι πανομοιότυπο με των προηγούμενων χρόνων· ακούσαμε για το πόσο ψηλά υψώθηκαν οι σημαίες και για τους περήφανους χτύπους της καρδιάς που πάλλονται σε κάθε μικρό νησί ή ορεινό χωριό. Εκεί όπου ο μαθητικός πληθυσμός έχει συρρικνωθεί. Στη συνέχεια ακούμε για την περηφάνια που γέμισε την πλατεία, ξεχείλισε την προκυμαία από τα νιάτα που παρέλασαν. Τα τηλεοπτικά κανάλια μάς πληροφορούν σε ποιο νησί παρέλασε περήφανα ο ένας μαθητής με τη μοναδική δασκάλα, αλλά και σε ποιο χωριό πραγματοποιήθηκε φέτος παρέλαση μετά από πολλά χρόνια. Κάποιοι δήμαρχοι ή άλλοι παράγοντες ζητάνε να παραβρεθούν πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησης ή να πετάξουν πάνε από τον ουρανό του δήμου ή του νησιού τους μαχητικά αεροσκάφη!
Την ίδια χρονική στιγμή, τη φετινή σχολική χρονιά έκλεισαν πολλά σχολεία, συνενώθηκαν τάξεις, άλλες δεν χωρίστηκαν σε μικρότερα τμήματα, αλλά και οι κενές θέσεις εκπαιδευτικών συνεχίζουν να υπάρχουν δυόμισι μήνες μετά το άνοιγμα των σχολείων. Δύσκολο το θέμα και η επίλυσή του. Οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς, όσους τους απασχολεί η εκπαίδευση, διαπιστώνουν ότι επανερχόμαστε σε συνθήκες λειτουργίας των σχολείων της περιόδου 2010-2014.
Την περασμένη εβδομάδα πληροφορηθήκαμε ότι «μέσα σε κλίμα συγκίνησης, εθνικής υπερηφάνειας και αληθινής ενότητας πραγματοποιήθηκε στην ακριτική Ψέριμο η εκδήλωση για την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου». Στο νησί βρέθηκαν και παρέλασαν μαζί με τους δύο (2) μαθητές και οι μαθητές του 11ου Δημοτικού σχολείου Περιστερίου· μαζί τους και ο δήμαρχος κ. Ανδρέας Παχατουρίδης. Ομορφη, συμβολική πράξη. Αλλά μόλις έφυγε το καράβι με τους φίλους επισκέπτες, η ζωή στο νησί επέστρεψε στην προηγούμενη κατάστασή της.
Το απλωμένο χέρι των κατοίκων που ζουν στα νησιά και στις ορεινές περιοχές δεν το βλέπουν ή δεν θέλουν να το πιάσουν οι κυβερνώντες των Αθηνών. Αντ’ αυτού σπέρνουν ανεμογεννήτριες σε κάθε βουνοκορφή. Ω! Μα βέβαια, αν αυτό ονομαστεί ανάπτυξη, όλα καλά. Ευτυχώς το ίδιο διάστημα ακυρώθηκε από το ΣτΕ η άδεια εγκατάστασης σε μικρονησίδες. Ανάμεσα σε αυτές είναι η Παχειά Νισύρου και βορειότερα τα νησάκια Λέβιθα και Κίναρος. Αυτά κατοικούνταν μέχρι τα τέλη του περασμένου αιώνα. Στη δε Κίναρο έχουν απογραφεί κάτοικοι το μακρινό 1896. Τα μικρονήσια καταγράφονται από ξένους περιηγητές ήδη από τον 17ο αιώνα.
Τα μικρονήσια «αποτελούν ένα πολύτιμο τμήμα της ελληνικής επικράτειας, από γεωγραφικής, στρατηγικής, εθνολογικής, νομικής, ναυτιλιακής και οικονομικής απόψεως» μας λέει ο συγγραφέας-νησιολόγος Γεώργιος Γιαγκάκης. Και σε άλλο σημείο, «η ανάκαμψη των νησιωτικών πατρίδων, έργο δυσχερές, είναι άμεσης προτεραιότητος υποχρέωση της ελληνικής πολιτείας, είναι σπουδαίο εθνικό έργο».
-320x213.png)
