Γρήγορα έσβησε ο απόηχος των λεονταρισμών της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης ότι θα δήμευε τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία που έχουν «παγώσει» από τον Φεβρουάριο του 2022 σε πιστωτικά ιδρύματα της Γηραιάς Ηπείρου.
Στις στέπες του ρεαλισμού οι μιντιακές σάλπιγγες ήχησαν μεταφέροντας το μαντάτο της ευρω-αναδίπλωσης από τη σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες. Η ώρα του λογαριασμού έφτασε. Οι ΗΠΑ όσα πλήρωσαν πλήρωσαν, τώρα το χρεωμένο τραπέζι είναι αυτό της Ε.Ε. Το νέο δάνειο των 90 δισεκατομμυρίων ευρώ προς την κατεστραμμένη Ουκρανία θα το αναλάβουν οι λαοί της Ευρώπης.
Νίκησαν οι επιχειρηματικές ελίτ, νίκησε και ο φόβος. Διότι το Κρεμλίνο είχε ήδη προειδοποιήσει ότι σε περίπτωση αρπαγής των «παγωμένων» αποθεματικών, ύψους 210 δισεκατομμυρίων ευρώ, θα προχωρούσε σε άμεσα αντίποινα. Οι Ρώσοι έχουν λίστα με δυτικά περιουσιακά στοιχεία στη Ρωσία ύψους 127 δισ. δολαρίων προς άμεση κατάσχεση. Κι αυτό δεν το έγραψε το υποταγμένο στον Πούτιν πρακτορείο ειδήσεων Russia Today, το έγραψαν οι Financial Times.
Προκλητική ήταν η άνεση με την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης ισχυρίστηκε ότι το νέο άχθος δεν θα έχει δημοσιονομικές συνέπειες στην Ελλάδα. Μέχρι τώρα η φόρμουλα του κοινού ευρωπαϊκού δανεισμού οδηγούσε στη σύσταση κάποιου Ταμείου όπου οι αδύναμες χώρες συνεισέφεραν τα λιγότερα για να πάρουν τα περισσότερα. Στην περίπτωση του δανείου προς την Ουκρανία οι χώρες-μέλη θα δώσουν μόνο χωρίς να πάρουν τίποτα. Είναι δάνειο προς τρίτη χώρα και μάλιστα της μορφής δανεικά κι αγύριστα.
Σε απλά ελληνικά η φράση «με εγγύηση τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό» σημαίνει ότι η ενίσχυση του εμπόλεμου κράτους θα επιβαρύνει όλες τις δανειοδότριες χώρες με άμεση συνεισφορά από τον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η διαδρομή είναι απλή και… σημαδεμένη: λιγότερα λεφτά στον προϋπολογισμό, συρρικνούμενα ευρωπαϊκά προγράμματα, τσεκούρωμα στα δημοσιονομικά όλων των κρατών.
Ολα αυτά ορθώνουν νέα εμπόδια στον ήδη κακοτράχαλο δρόμο της μετατροπής της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ σε υβριδικές πολεμικές οικονομίες, με τον στόχο των 800 δισεκατομμυρίων ευρώ «για την άμυνα» να δεσμεύει τις επόμενες γενιές με τις ευλογίες του Τραμπ, του Μερτς, του Μακρόν, του Στάρμερ και όλων των ηγετών κρατών τα οποία διαθέτουν πανίσχυρες στρατιωτικές βιομηχανίες.
Κι ας μπουν στο χρονοντούλαπο του μεταπολεμικού 20ού αιώνα το κράτος πρόνοιας -να ‘ναι καλά τα επιδόματα- και η διαφύλαξη της ειρήνης ως κόρης οφθαλμού.
