Ηταν να κάνουμε μια συνάντηση συμμαθητών, ένα… reunion, την Παρασκευή. Αλλά, κυριολεκτικά, ναυάγησε στο… αρχιπέλαγος Byron της νεροποντής· ήθελα να ’ξερα, ποια… απωθημένη φαντασία επινοεί ονόματα στις κακοκαιρίες! Είχαμε, βέβαια, φουρτούνες, ως συνήθως, στην Αθήνα και αλλού. Χώρα που πια δεν είναι καν καλοκαιρινή· τότε πλημμυρίζει στον (ληστρικό) τουρισμό, ελλείψει άλλων απασχολήσεων…
Είχε όμως και το γούστο του το ναυάγιο… Τηλεφώνησε ο Μπάμπης [ο πλακατζής της τάξης, ο παραμυθάς, ανεκδοτάς, μίμος, ιδίως κωμικών μας]. Αλλά και σπεσιαλίστας στο μονόζυγο. Εκτός από τη συμμετοχή του στην ομάδα επιδείξεων που είχε το Γυμνάσιό μας, το 10ο αρρένων, ο Μπάμπης έκανε και μόνος του επίδειξη –ρεσιτάλ!– στο κατάμεστο από μαθητόκοσμο Παναθηναϊκό Στάδιο με γιγανταιωρήματα (δυσκολεύτηκα να πληκτρολογήσω τη λέξη· την πέτυχα στην… ορθογραφία) καταχειροκροτούμενος!
Μου είπε ότι, εκτός από τη βροχή, «ήταν και μπουκωμένος». Του είπα ότι έτσι κι αλλιώς θα το αναβάλλαμε και λόγω βροχής, αλλά και για άλλους λόγους· του ανέφερα έναν-δυο συμμαθητές μας, που θα απουσίαζαν, όχι μόνο για την κακοκαιρία. Ενδεικτικά, όμως, του είπα για συμμαθητή μας που π.χ. δεν μπαίνει στο μετρό, για χι ψι λόγους! Και ο Μπάμπης, γρήγορος από τότε σε κάτι τέτοια: «Σοβαρά; Δεν μπαίνει στο μετρό! Τότε να του βάλουμε… Οτομοτρίς!.». Ο μπαγάσας, έφερε μπροστά μου όλη την τάξη με τις κοπάνες μας, τις εκδρομές μας και τις… κούφιες «περατζάδες» έξω από το Β΄ Θηλέων στο Μαράσλειο!
Κάποτε –δεν ήμουν στην εκδρομή, μου το είπαν– το περίφημο ανέκδοτο με τον γρύλο (κορυφαίο, νομίζω, των ανεκδότων, και δεν το νομίζω μόνος) το ταξίδεψε, ο αθεόφοβος, με το πούλμαν («και θα μου πει…» «και θα του πω…» «και αν μου πει…» «τότε θα του πω…») από Αμπελοκήπους μέχρι… Καμένα Βούρλα! «Αντε ρε Μπάμπη, τελείωνε καμιά φορά!» του φώναζαν οι άλλοι. Δεν εγκαταλείψαμε πάντως. Θα βρεθεί και για μας κάποια… Ιθάκη!
