Αυτές τις μέρες με βασανίζει ετούτη η σκέψη. Από τη μία, η κόρη μου, επτά ετών, να γράφει γράμμα στον Αγιο Βασίλη με προσεκτικά, παιδικά γράμματα, να με ρωτά αν θα προλάβει να έρθει, να μετρά τις μέρες… Χθες γύρισε από το λούνα παρκ με τον νονό της, γεμάτη γέλια, σακούλες με ρούχα κι ένα τεράστιο αρκουδάκι Ted στην αγκαλιά. Τα μάτια της έλαμπαν. Κι εγώ ένιωσα ευγνωμοσύνη, μα κι ενοχή.
Γιατί την ίδια στιγμή, στους δρόμους της ίδιας πόλης, αυτές τις ίδιες άγιες μέρες, υπάρχουν παιδιά που δεν περιμένουν κανέναν Αγιο… Περίπου εκατό ανήλικα στη Θεσσαλονίκη κατέγραψε η ομάδα Streetwork της ΑΡΣΙΣ, που ανήκουν κυρίως σε μετακινούμενους πληθυσμούς και χάνονται ξανά στο πουθενά. Λαμπερά στολίδια στο δέντρο της δυστυχίας, που επαιτούν, ζητούν τρόφιμα, παίζουν μουσική στο κρύο ή πουλούν μικροαντικείμενα για να επιβιώσουν. Αλλα ψάχνουν στους κάδους για φαγητό. Αλλα στέκονται μαζί με ενήλικες, ελαφρά ντυμένα, παραμελημένα, μέσα στο κρύο και τη βροχή.
Και το κοντράστ είναι σχεδόν βίαιο. Ουρές στα καταστήματα παιχνιδιών, γεμάτα ράφια, λαμπιόνια, χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Και λίγα τετράγωνα πιο πέρα, παιδικά χέρια απλωμένα όχι για να ανοίξουν δώρα, αλλά για να ζητήσουν τα στοιχειώδη. Παιδικά μάτια που δεν κοιτούν βιτρίνες, αλλά το πεζοδρόμιο ή τον πάτο ενός κάδου απορριμμάτων.
Αναρωτιέμαι τι Αγιο Βασίλη γνωρίζουν αυτά τα παιδιά. Τι γράμμα θα έγραφαν, αν είχαν χαρτί και μολύβι.
Λέμε πως αυτές οι γιορτές είναι των παιδιών. Αν αυτό έχει μια βάση θρησκευτικής ή έστω κοινωνικής αλήθειας, τότε το πραγματικό τους νόημα είναι να μη συνηθίζουμε αυτή την αντίφαση. Να μη μαθαίνουμε να την προσπερνάμε. Να θυμόμαστε ότι όλα τα παιδιά, χωρίς εξαιρέσεις, δικαιούνται ζεστασιά, φροντίδα και λίγη μαγεία. Κι ότι η ευθύνη γι’ αυτό δεν μπορεί ν’ ανήκει μόνο σ’ έναν μύθο με κόκκινη στολή.
-320x213.png)
