Οταν συνάντησα την Ute

Εκείνα τα χρόνια ήμουν υποψήφιος διδάκτωρ στο σεμινάριο του Jürgen Habermas όταν βρέθηκα μπροστά σε μια γυναικεία παρουσία η οποία με αιχμαλώτισε! Ηταν η Ute Habermas-Wesselhoeft. Ανάμεσά μας γεννήθηκε η σπίθα της ανθρώπινης επαφής. Ούτε εγώ, αλλά και ούτε η Ute καταλάβαμε πως μας ενώνουν ως άτομα εσωτερικοί και ταυτόχρονα ανεξαργύρωτοι δεσμοί. Κάθε φορά επί χρόνια, όταν πήγαινα στο σπίτι των «Habermas» η Ute με υποδεχόταν με την ανθρώπινη ευφροσύνη της παγκόσμιας και ουράνιας συνθήκης. Κάθε φορά τής πρόσφερα τις τουλίπες που είχα αγοράσει στο τοπικό ανθοπωλείο στο Starnberg. Και η Ute μού πρόσφερε ένα μοναδικό γεύμα με τα σπαράγγια!

Μπορώ να θυμηθώ και να «κατασκευάσω με τον νου μου» πολλές συναντήσεις μαζί της. Πραγματικές ανθρώπινες εμπειρίες. Αληθινά ανθρώπινα βιώματα. Η Ute δίπλα στον καθηγητή μου Jürgen Habermas στάθηκε με το δικό της δημιουργικό πνεύμα. Το ζεύγος Habermas ήταν και είναι ένα «δημιουργικό πνεύμα» στις συνθήκες της επιστημονικής κοινότητας. Ολοι στη Φρανκφούρτη μιλούσαν για το πώς ένα ζεύγος διανοουμένων βιώνει τη ζωή του ως ανθρώπινη συνθήκη.

Ο Jürgen Habermas είναι για μένα ο δημιουργός του πνεύματος της εποχής μας. Οταν έγινε η εορταστική εκδήλωση το έτος 2009 προς τιμήν του Habermas, η Ute και εγώ πήγαμε στον κήπο και μιλήσαμε για τα ανθρώπινα πράγματα του κόσμου μας. Επισημαίνω πως το έτος 2009 το γερμανικό περιοδικό Spiegel αναγόρευσε στο εξώφυλλό του τον Jürgen Habermas ως Weltmacht (δηλ. ως παγκόσμια δύναμη).

Οταν λοιπόν η Ute και εγώ φτάσαμε στους πίσω κήπους της δημόσιας εκδήλωσης καταλάβαμε πως τα ιδιαίτερα και προσωπικά γλωσσικά παιχνίδια του εσωτερικού βίου μας ή θα γίνουν δημόσια κτήματα ή θα καταλήξουν στο περιθώριο. Από τότε εμείς οι δυο αναλάβαμε ένα έργο (Aufgabe), να εναρμονιστούν οι ατομικές βουλήσεις και το γενικό κοινό καλό. Εργο και αποστολή υπερανθρώπινη! Το ρίσκο μεγάλο!

Οι δέκα καταγραφές στο ημερολόγιό μου για τις επισκέψεις μου στο σπίτι των Habermas (Starnberg) συγκλίνουν στις εξής διαπιστώσεις: Πρώτον, σ’ αυτό το σπίτι στα περίχωρα του Μονάχου διαμορφώθηκε το δημοκρατικό πνεύμα της μεταπολεμικής Γερμανίας. Δεύτερο σημείο αναφοράς: μαζί με τον Jürgen Habermas και την Ute έζησα τις απόλυτες στιγμές του βιωματικού κόσμου μου. Εζησα τη ζωή μου ως απόλυτη ανθρώπινη συνθήκη.

Το τρίτο σημείο προς την αγαπημένη μου Ute είναι το εξής: τότε, τον Μάρτιο του 2023, σε μια επίσκεψή μου σ’ ένα τοπικό μουσείο στο Starnberg έχασα το κινητό τηλέφωνό μου. Εκείνο το βράδυ και την επόμενη μέρα η Ute έψαχνε να βρει «πού χάθηκε» το κινητό του φίλου της. Το τηλέφωνο δεν βρέθηκε ποτέ!

Το τελικό συμπέρασμα είναι το εξής: η Ute και εγώ συναντηθήκαμε σ’ έναν τόπο ή ορθότερα σε μια χώρα (Πλάτων) που ονομάζεται στην κυριολεξία συνάντηση «στο πουθενά»! Αλλά, και αυτό έχει σημασία για κάθε ανθρώπινη επαφή: όταν δύο άτομα συναντιούνται στο διάβα της ζωής τους μπορούν να σκάψουν βαθιά μέσα τους για να βρεθούν όσο γίνεται πιο κοντά το ένα με το άλλο. Οταν λοιπόν συνάντησα την Ute μου δόθηκε η μοναδική ευκαιρία στην προσωπική ζωή, στην ατομική βιογραφία μου να καταλάβω τον εαυτό μου. Να ζήσω έκτοτε μια ζωή «ανθρώπινη πολύ ανθρώπινη» (κατά τον Nietsche).

*Πολιτικός φιλόσοφος