Η “Πολεμική Αριστερά” απάντηση στον Πόλεμο, την κλιματική καταστροφή και την Καπιταλιστική Βαρβαρότητα

Ο Τραμπ διαλαλεί σε κάθε ευκαιρία την εξευτελιστική γνώμη του για τις ευρωπαϊκές ηγεσίες και εκείνες είτε κάνουν τούμπες να του δείξουν πόσο υποτελείς και πειθήνιες είναι, είτε βάζουν τους εκπροσώπους τους να ψελλίσουν σαν μαθητούδια ότι ο Ντόναλντ τους έχει παρεξηγήσει και “δεν είναι αυτό που νομίζει”.  

 

Σε αυτό το κράμα κυνικού ρεαλισμού (Ρωσία), επιθετικού ιμπεριαλισμού (Λατ. Αμερική), σταθεροποίησης των επίφοβων κερδών (Μέση Ανατολή) που χαρακτηρίζει την αμερικάνικη στρατηγική,  η Ευρώπη είναι ο μεγάλος χαμένος. Όπως, άλλωστε (και ανεξαρτήτως Τραμπ) είχε γίνει φανερό όλα τα χρόνια που η Ευρώπη υπνοβατούσε, βασισμένη στη σοσιαλφιλελεύθερη συναίνεση και εισάγοντας σε όλο και μεγαλύτερες δόσεις τα δόγματα της οικονομίας (και τελικά, της κοινωνίας) της αγοράς. Με αποκορύφωμα την ελληνική κρίση και τις θηριωδίες των μνημονίων. 

 

Είναι εντυπωσιακό πως στη νέα αμερικάνικη πολιτική, η ΕΕ είναι ο μόνος χώρος που υφίσταται ταυτόχρονα μια τεράστια πίεση συμμόρφωσης και  μια έντονα φορτισμένη ιδεολογική επίθεση με στόχο την ακόμη πιο βίαιη αναδιαμόρφωση του κοινωνικού της μοντέλου και του πολιτικού της προσανατολισμού. 

 

Η  ραγδαία οικονομική υποβάθμιση της Ευρώπης (από το 25% στο 14% του παγκόσμιου ΑΕΠ), η αποκοπή της από τις ενεργειακές πηγές της Ρωσίας, η βιομηχανική παρακμή της Γερμανίας, η οικονομία του πολέμου και οι υπερεξοπλισμοί, οι δηλώσεις για “φέρετρα τυλιγμένα με ευρωπαϊκές σημαίες”, η αντιμεταναστευτική υστερία και η επί της ουσίας ηγεμονία της ακροδεξιάς θεωρίας για τη “μεγάλη αντικατάσταση” και την άλωση της Ευρώπης από τον ισλαμισμό, συγκροτούν τις αποδείξεις για την εντεινόμενη τραμποποίηση των ευρωπαϊκών ελίτ, οι οποίες όπου του “αντιστέκονται” το κάνουν είτε από υπολογισμό και πανικό για τη δική τους επιβίωση, είτε από  ιμπεριαλιστικές ψυχώσεις και τυχοδιωκτισμούς (Ουκρανία). Ο Τραμπ δείχνει με κάθε τρόπο την περιφρόνησή του και την απέχθειά του απέναντι σε ηγέτες- ανδρείκελα όπως οι Μακρόν, Στάρμερ, Μερτς, Μητσοτάκης κλπ, ενισχύοντας ανοικτά (μαζί με τον Πούτιν) τις ποικιλώνυμες ακροδεξιές, που όλο και περισσότερο είτε αναδεικνύονται σε πλειοψηφία (Μελόνι) είτε παρεισφρέουν και σταδιακά αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία των “παλιών” δεξιών κομμάτων, ακόμη και της κυβερνώσας σοσιαλδημοκρατίας (Μεγ. Βρετανία, Δανία). 

 

Με τον τρόπο αυτό και με τους λαούς να έλκονται από την ακροδεξιά σαγήνη του ξένου και διαφορετικου “αποδιοπομπαίου τράγου” ή την αντιπολιτική, στοιχεία που ηγεμονικά και πληθωρικά διαδίδονται από τους “έξυπνους” αλγόριθμους των ακροδεξιών αμερικάνικων ψηφιακών κολοσσών και τα σε παγκόσμια δικτύωση παραδοσιακά “αυτοκρατορικά” μέσα ενημέρωσης, τα “φαντάσματα” επιστρέφουν και απειλούν με νέο αιματοκύλισμα τη “σκοτεινή ήπειρο”. Μια ματιά στη φρενίτιδα των χρηματιστηριακών αποδόσεων των πολεμικών βιομηχανιών είναι μια ασφαλής ένδειξη ενός όλο και πιο μαύρου κσι δυσοίωνου μέλλοντος.

 

Όπως και σε άλλα ζητήματα (υπεράσπιση του Κοινωνικού Κράτους και της Δημοκρατίας) η αναγκαία αναδιοργάνωση της Αριστεράς και η αντιστοίχησή της με τα νέα ιστορικά καθήκοντα είναι αναγκαία. Όπως τελείωσε η ΕΕ της -έστω στις διακηρύξεις- Ειρήνης και της κοινωνικής συνοχής και Αλληλεγγύης, τελειώνει και εκείνο το είδος της Αριστεράς που επιζητούσε, προς όφελος των λαϊκών τάξεων- να γίνουν πράξη και να διευρυνθούν οι κατακτήσεις του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου. Η νέα Αριστερά ή θα είναι “πολεμική” και ευθέως ανταγωνιστική ή δεν θα υπάρξει. 

 

Ενσωματώνοντας δημιουργικά τα ταυτοτικά δημοκρατικά και ουμανιστικά προτάγματα που εν πολλοίς διαμορφώθηκαν  από τις μάχες των ανανεωτικών της ρευμάτων απέναντι στο σταλινισμό και στα καθεστώτα του “υπαρκτού”  θα έχει πλέον ένα πρόσωπο όλο και πιο έντονα ριζοσπαστικό και “πολεμικό” στη συγκρότηση, στην πολιτική της ρητορική και το πρόγραμμα. 

 

“Πολεμική” και πολύ πιο ριζοσπαστική Αριστερά  δε σημαίνει “κλειστή”  απέναντι σε άλλα φιλοσοφικά, θρησκευτικά ή πολιτικά  κοινωνικά ρεύματα που έχουν διαμορφωθεί ιστορικά. Αντίθετα, ο διάλογος και η κοινή δράση με όσους ενστερνίζονται ουσιαστικές επιταγές της θρησκείας, του φιλελευθερισμού, του “παλιού” συντηρητισμού του καθήκοντος και της ευθύνης καθώς και της “παλιάς” σοσιαλδημοκρατίας, είναι απαραίτητα στοιχεία, για τη δημιουργία πλατιών συμμαχιών που θα αναλάβουν τον απολύτως απαραίτητο και λογικό “Πόλεμο στον Πόλεμο των αφεντικών”, αυτών των σύγχρονων τεχνολογικά εξελιγμένων

τεράτων που μας οδηγούν στον όλεθρο των πολέμων, στις διευρυμένες ανισότητες στην κλιματική καταστροφή. 

 

Το “κέρδος” και η “ανάπτυξη” όπως μονοδιάστατα αναπαρίστανται στις καπιταλιστικές κοινωνικές και οικονομικές δοξασίες, δε μπορούν χωρίς καταστροφικές εξελίξεις για την ίδια την επιβίωση του πλανήτη και του ανθρώπινου είδους, να συνεχίσουν να είναι οι κινητήριες ιδέες της κοινωνικής “προόδου”. Το “τυρί” και η φενάκη δίπλα από το “μαστίγιο” της βίας, του αυταρχισμού και των μορφών καθεστώτος εξαίρεσης, αστυνόμευσης και στρατιωτικοποίησης ακόμη και της καθημερινής ζωής. 

 

Σε αυτή την εξέλιξη ο σοσιαλισμός και η κομμουνιστική προοπτική, όχι ως άκαμπτα δόγματα ή άρθρα πίστης, μπορούν να αποτελέσουν την ίδια την ανάγκη των κοινωνιών και των απλών ανθρώπων-το καθημερινό τους αποκούμπι σε επίπεδο υπηρεσιών, ατομικής αυτοπραγμάτωσης  και κοινωνικής ευημερίας. Την Κιβωτό που θα βγάλει την ανθρωπότητα έξω από τον Κατακλυσμό της Φτώχειας, της Βίας και της Βαρβαρότητας.  Με τον τρόπο αυτό και επειδή “μόνος του κανείς δε μπορεί” (πάντα επίκαιρο το δίδαγμα του Μπερλινγκουέρ), οι σοσιαλιστές, οι κομμουνιστές, τα παιδιά της μη βίαιης αναρχίας, όλοι οι άνθρωποι “καλής θέλησης”, οφείλουν ενισχύοντας τα δικά τους ιδιαίτερα κινήματα να εμβολιάσουν με ανθεκτικά στοιχεία και να αναδιαμορφώσουν και τις άλλες πολιτικές οικογένειες και να τις απαλλάξουν από την ακροδεξιά πανώλη, το νεοφιλελεύθερο αγριανθρωπισμό και την ακροκεντρώα μετάλλαξη. 

 

Να υπερασπιστούν ταυτόχρονα όλες τις εναπομείνασες κατακτήσεις του Κοινωνικού Κράτους και του Κράτους Δικαίου, με μάχες μέσα και έξω από τους θεσμούς. Και προ πάντων στην πολιτική συμμετοχή και στις κάλπες. Χωρίς αυτόκλητους Μεσσίες, ψευτοαρχηγισμούς και υπόκλιση στον πάση θυσία εξουσιαστικό κυβερνητισμό. 

Η ίδια η Αριστερά, οι άνθρωποί της, οι ηγεσίες της, το άρωμά της και το καθημερινό πολιτικό της αποτύπωμα, πρέπει να είναι αυτό που διακηρύσσει. Τα λόγια της να είναι πρώτα από όλα οι πράξεις της είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο. Όπως μας έδειξαν οι παγκόσμιες κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη,  πρωτοβουλίες όπως το  March to Gaza και ο Στόλος Ελευθερίας που πρέπει να πολλαπλασιαστούν. 

 

Στον κόσμο του Πολέμου, στην Πολεμική Ευρώπη, η απάντηση είναι μια μαχητική  Πολεμική Αριστερά που θα τυλίξει με τα σάβανα της Ειρήνης και θα θάψει βαθιά τα φέρετρα, του φασισμού, του εθνικισμού και του ρατσισμού. Να μπει έτσι τέλος στην εποχή των Τεράτων και να γίνει φωτεινός ο ορίζοντας της σωτηρίας του Πλανήτη και της κοινωνικής απελευθέρωσης. Η προοπτική του Οικοσοσιαλισμού.

 

* Ο Τάκης Κατσαρός είναι μέλος της ΚΕ της Νέας Αριστεράς