Καταδικάστηκε ο 20χρονος φοιτητής που είχε διωχθεί ποινικά από τη διοίκηση του ΕΜΠ μετά τον εντοπισμό του να γράφει συνθήματα υπέρ της Παλαιστίνης σε τοίχο του ΕΜΠ πέρυσι τον Μάιο. Με άλλα λόγια, το δικαστήριο απεφάνθη για τα γκράφιτι στα ΑΕΙ: Ενοχος, 14 μήνες φυλάκιση, χωρίς αναστολή, με εξαγοράσιμη ποινή. Ολα καλά, τώρα, άραγε;
Αν δεχτούμε την ετυμηγορία, είναι καλά για τον πρύτανη του Ιδρύματος που αξιοποίησε το αυστηρότερο εργαλείο δίωξης που του έχει δώσει ο νόμος Κεραμέως και έστειλε τον φοιτητή κατευθείαν στον εισαγγελέα. Είναι καλά για το δικαστήριο που ανέλαβε και επέβαλε την τιμωρία. Είναι καλά και για τα Ιδρύματα που ανακαλύπτουν τρόπους προστασίας από την παραβατικότητα σε ό,τι αφορά την καθαριότητα των χώρων τους και των ιδεών που κυκλοφορούν εντός αυτών. Είναι ακόμη πιο καλά για την κυβέρνηση που βεβαιώθηκε, πλέον, ότι ελέγχει απολύτως τα «αυτοδιοίκητα» πανεπιστήμια.
Ποιον από αυτούς τους βασικούς εμπλεκόμενους απασχόλησε ή πρόκειται να απασχολήσει αυτό που σηματοδοτεί και, ακόμη χειρότερα, προοικονομεί η άμεση και αδιαβάθμητη ποινικοποίηση κάθε εκδοχής της λειτουργίας των πανεπιστημίων ή, πιο απλά, η λειτουργία τους με ποινικούς όρους;
Τα ξυλοπόδαρα
Ποιον μπορεί να απασχολήσει ότι, πλέον, δημιουργείται δεδικασμένο και παράλληλα υπόδειγμα καταχρηστικής ερμηνείας της «παρεμπόδισης της εύρυθμης λειτουργίας» του πανεπιστημίου; Μπροστά μας είναι η δίκη των 15 φοιτητών που συνελήφθησαν και διώκονται μετά τη μήνυση (πάλι) του πρύτανη του ΕΜΠ, κατά την εισβολή των ΜΑΤ στην Αρχιτεκτονική, στις 14 Οκτωβρίου.
Υπάρχουν, βέβαια, η πανεπιστημιακή κοινότητα και η Σύνοδος των Πρυτάνεων. Η πρώτη έχει δώσει το στίγμα της, με τις συνεχείς καταγγελίες της περιστολής των ελευθεριών, της υπονόμευσης των συστατικών ακαδημαϊκών αρχών και της κοινωνικής αποστολής των δημόσιων πανεπιστημίων. Η Σύνοδος, από την άλλη, μόλις προ ημερών και με αφορμή την αποκάλυψη της «Εφ.Συν.» για την πίεση από συγκεκριμένους πρυτάνεις να πάρει θέση στήριξης του πρύτανη του ΕΜΠ για το θέμα της Αρχιτεκτονικής Σχολής, προσπάθησε να πει κάτι. Ομως, επειδή αποφάσισε να ανέβει σε ξυλοπόδαρα, αντί να σταθεί στα πόδια της, ακροβάτησε ακατανοήτως. Εξέφρασε μεν αλληλεγγύη στους πρυτάνεις που «στο πλαίσιο των προβλεπόμενων θεσμικών διαδικασιών καλούνται να λάβουν αποφάσεις με γνώμονα την ασφάλεια και την εγκυρότητα της λειτουργίας των Ιδρυμάτων», αλλά επέστησε και την προσοχή στη φυσιογνωμία των πανεπιστημίων.
«Είναι χώροι γνώσης, ελευθερίας, διαλόγου και σεβασμού», ανέφερε, επισημαίνοντας: «Η υπεράσπιση αυτών των αξιών απαιτεί νηφαλιότητα, συνεργασία και αίσθημα ευθύνης από όλους». Διαλέξτε, σαν να λέει, δηλαδή, η Σύνοδος των Πρυτάνεων. Η ίδια δεν μπορεί.
Οι φωτογραφίες
«Αλλον τρόπο διαπαιδαγώγησης δεν έχει το Πανεπιστήμιο;» αναρωτιούνται εντός και εκτός της ακαδημαϊκής κοινότητας. Πολλοί έχουν, ήδη, υποδείξει τον εναλλακτικό και εντός των τειχών των ΑΕΙ τρόπο.
Αλλοι λένε ότι δεν πάει άλλο και ότι αυτή η κατάσταση φέρνει την άλλη κατάσταση με την αστυνομία και τα δικαστήρια να αναλαμβάνουν δράση. Οπως ο κοσμήτορας της Σχολής ΗΜΜΥ (Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών) του ΕΜΠ που έπιασε στα πράσα τους φοιτητές. Διότι ήταν δύο, αλλά το ανθρωποκυνηγητό που εξαπέλυσε η αστυνομία έφτασε στον έναν.
Σε επιστολή του προς τη Σύγκλητο, ο ίδιος τονίζει: «Η ποινή φυλάκισης 14 μηνών χωρίς αναστολή είναι πολύ βαριά κατά τη δική μου κρίση, αλλά το δικαστήριο που την επέβαλε έκρινε κατά νόμο». Κάτι θυμίζει αυτό. Α, μάλιστα. «Dura lex, sed lex», το μήνυμα των πρυτάνεων προς τη Σύνοδο για την υπόθεση της Αρχιτεκτονικής. Πες, πες, τελικά δημιουργείται σημείο αναφοράς για το ξέπλυμα κάθε ευθύνης που συνδέεται με κάτι «βαρύ» και σκληρό μεν, αλλά νόμιμο, στο εσωτερικό των ΑΕΙ.
Ο κοσμήτορας είπε στο δικαστήριο ότι τους είδε να «βανδαλίζουν», τους έκανε παρατήρηση, τον περιφρόνησαν κι αυτός τους φωτογράφισε. Πήγε τις φωτογραφίες στον πρύτανη, εκείνος έκανε μηνυτήρια αναφορά στον εισαγγελέα και δυο μέρες μετά -όπως ενημερώθηκε ο ίδιος από την αστυνομία- εντοπίστηκε ο ένας εκ των δύο. Βέβαια, στη δικογραφία, αναφέρεται ότι πιάστηκε επ’ αυτοφώρω.
Αλλά, πού να ξέρει η Σύγκλητος η οποία σε όλα αυτά ήταν ο γείτονας που έμαθε τα καθέκαστα; Ο κοσμήτορας, επίσης, ανέφερε ότι κατά την ακροαματική διαδικασία τόσο ο κατηγορούμενος όσο και δύο μάρτυρες υπεράσπισης δήλωσαν πως ανήκουν σε συλλογικότητα η οποία οργανώνει «εκστρατείες αντι-πληροφόρησης» σε δημόσιους πανεπιστημιακούς χώρους. Τι να πει ο γείτονας; Καλά του έκαναν επειδή πρόκειται για αναρχικό ή δεν παίζει ρόλο; Εχει σημασία;
Δίωξη ιδεών
Αυτή η ολοένα και μικρότερη σημασία που δίνεται στη διασύνδεση πανεπιστημίου και κοινωνίας, όπως σχολείου και κοινωνίας, όπως παιδείας και κοινωνίας, αυτή η διαρκής υποβάθμιση τα ισοπεδώνει όλα. Κι έτσι, μόνη αρχή γίνεται η αστυνομική αρχή. Και αυτό, φυσικά, αφορά και την πολιτική διάσταση της υπόθεσης. Ο «διάλογος» με την κοινωνία δεν μπορεί να αφήνει απέξω τον πυρήνα των εξελίξεων σε όλες τις κοινωνίες. Θέλουμε-δεν θέλουμε, είναι πολιτικός.
Δεν φταίει το σύνθημα, ήταν βρομιά, ήταν βανδαλισμός, λένε οι διώκτες. Αυτό που εμπεδώνεται με την παραδειγματική τιμωρία είναι η ποινική δίωξη ιδεών, αντιλέγουν όσοι βλέπουν περισσότερα από τη βρομιά. Τα πανεπιστήμια, ως βασικός φορέας του διαλόγου με την κοινωνία, σε τι γλώσσα μιλούν σήμερα;
Η «Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας» με ανακοίνωσή της καταγγέλλει την «ποινικοποίηση της πολιτικής έκφρασης» και δηλώνει: «Ως αναρχικοί, την παιδεία επιλέγουμε να την υπερασπιζόμαστε ως ένα κοινωνικό αγαθό, δηλαδή ένα αγαθό που πρέπει να γεννιέται, να αναπτύσσεται και να επιστρέφει πίσω στην κοινωνία, εξυπηρετώντας τις ανάγκες και τις επιθυμίες της».
.jpg)
