Η μεγάλη αντίφαση

Μπορεί η όποια συμφωνία για τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία να εφαρμοστεί και να παράξει σταθερότητα στην Ευρώπη, με μοναδικό προαπαιτούμενο την άρση των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία από το 2014 μέχρι και σήμερα;

Ο τερματισμός του πολέμου θα πρέπει να είναι η αρχή μιας συνολικής προσέγγισης που θα επιβεβαιώνει τη θέση του Τραμπ ότι η Ρωσία δεν απειλεί τα ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ και κατά συνέπεια δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν εχθρικό κράτος. Η άρση των κυρώσεων με τα σημερινά δεδομένα θα είναι ένα πρώτο βήμα, με επόμενους σταθμούς την επιστροφή της Ρωσίας στην Ομάδα των G-7, την αποκατάσταση των θεσμικών σχέσεων με το ΝΑΤΟ αλλά και τον τερματισμό της προσπάθειας ενεργειακής απομόνωσης της Μόσχας.

Με δυο λόγια, να ακυρωθούν στην πράξη όλα τα μέτρα απομόνωσης-περιθωριοποίησης της Ρωσίας που υιοθέτησε μετά το 1994 ο Κλίντον, ο οποίος εγκατέλειψε τη σώφρονα Ρεαλπολιτίκ του Μπους του πρεσβύτερου.

Το τέλος του ενεργειακού πολέμου με τη Ρωσία θα κάνει προβλέψιμη την τιμή του πετρελαίου μεσοπρόθεσμα. Ας φανταστούμε, για παράδειγμα, τους αγωγούς Nord Stream να λειτουργούν ταυτόχρονα με το δίκτυο υποκατάστασής τους που δημιούργησαν οι ΗΠΑ.

Και φυσικά το ερώτημα των ερωτημάτων είναι πώς θα μπορέσουν να συνυπάρξουν η Ευρώπη με τη Ρωσία χωρίς ο επανεξοπλισμός των χωρών του ΝΑΤΟ να δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο έντασης και καχυποψίας ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Το 1945 το μέτωπο αντιπαράθεσης ΕΣΣΔ – Δύσης ήταν τα μελλοντικά σύνορα των δύο γερμανικών κρατών.

Σήμερα το Σιδηρούν Παραπέτασμα έχει μετακινηθεί προς ανατολάς και έχει λειτουργήσει ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία, καθώς η Ρωσία διολίσθησε στον αναθεωρητισμό για τον οποίο την είχε κατηγορήσει η Δύση.

Τούτων λεχθέντων, οι ηγέτες των τριών μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία) έχουν δει την αξιοπιστία τους να τραυματίζεται σοβαρά και κινδυνεύουν να παρακολουθήσουν ως θεατές μια συνολική διαπραγμάτευση ΗΠΑ-Ρωσίας για την ασφάλεια της Γηραιάς Ηπείρου.