Η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, αντιλαμβανόμενη την έλευση της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, που ήταν προ των πυλών, προέβη σε ένα σημαντικό άνοιγμα πολύπλευρης προσέγγισης προς την Κίνα. Υπέγραψε συμφωνία παραχώρησης του εμπορικού λιμανιού του Πειραιά στην κινεζική Cosco.
Η Κίνα ως ανερχόμενη παγκόσμια οικονομική δύναμη, έχοντας επιλέξει την «Πρωτοβουλία μια Ζώνη και ένας Δρόμος»1, που συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της εξωτερικής πολιτικής που ασκεί το Πεκίνο, ήταν πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από τη Δύση. Η απόφαση αυτή της κυβέρνησης του Κ. Καραμανλή, καθώς δεν είχε καμία άλλη επιλογή χρηματοδότησης, πέρασε εντελώς απαρατήρητη στους δυτικούς συμμάχους μας. Δεν επέδειξαν κανένα επενδυτικό ενδιαφέρον για τις ελληνικές υποδομές και επέτρεψαν στην κυβέρνηση να παραχωρήσει το λιμάνι στην Cosco, το οποίο θεωρείται ύψιστης γεωστρατηγικής σημασίας όχι μόνο για τη χώρα μας αλλά σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και την Ε.Ε. Συνεπώς παραχώρησαν ένα μοναδικό γεωπολιτικό πλεονέκτημα στην Κίνα, να προβεί σε αυτήν τη στρατηγικής σημασίας επένδυση και της επέτρεψαν να «πατήσει πόδι» στο λιμάνι του Πειραιά.
Από το 2008 έως σήμερα η Cosco μεθοδικά και αθόρυβα απέκτησε το 67% των μετοχών, συνολικά, του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς και συνεπώς οι Κινέζοι διατηρούν τον απόλυτο έλεγχο των εμπορικών συναλλαγών στο λιμάνι.
Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές, καθώς η δεύτερη θητεία του Ντ. Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ επιφέρει πρωτοφανείς γεωπολιτικούς κλυδωνισμούς σε ολόκληρο τον κόσμο. Εχουμε εισέλθει σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας και αυτή η συνειδητοποίηση δημιουργεί ένα αίσθημα βαθιάς μελαγχολίας.
Ο Τραμπ υποσχόμενος ότι θα καταστήσει την Αμερική σπουδαία ξανά (MAGA), επανέφερε το «δόγμα Μονρόε» του 19ου αιώνα, το οποίο προτάσσει τον διαχωρισμό της διεθνούς κοινοπολιτείας σε ζώνες επιρροής. Η συγκεκριμένη γεωπολιτική θεώρηση, η οποία αποτυπώνεται ακόμα πιο εμφατικά με τη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα, καταδεικνύει ότι αγνοεί «λεπτομέρειες» για το ποιοι ήταν ιστορικά φίλοι και σύμμαχοι της Αμερικής.
Η μοναδική στόχευση της «συναλλακτικής διπλωματίας» των Αμερικανών είναι το οικονομικό όφελος για την πατρίδα τους. Οσον αφορά τη χώρα μας, αρκεί να θυμηθούμε την Αμερικανίδα πρέσβειρα, η οποία αποκάλυψε, χωρίς αιδώ, πως μας αντιμετωπίζουν ως συμμάχους οι Αμερικανοί, στην πρώτη συνέντευξη που έδωσε στην Ελλάδα. Μας «παρότρυνε» με ωμό και κυνικό ύφος να διώξουμε τους Κινέζους από τον ΟΛΠ. Περαιτέρω δήλωσε ότι εάν αυτό δεν καταστεί εφικτό, η αμερικανική κυβέρνηση δρομολογεί «απόβαση» σε στρατηγικές υποδομές της χώρας, ειδικότερα σε άλλα λιμάνια, σε μια προσπάθεια «να αντισταθμιστεί η κινεζική επιρροή».
Με τη νέα αμερικανική στρατηγική, τα λιμάνια θα αποτελέσουν διαμετακομιστικούς κόμβους μεταφοράς εμπορευμάτων και ενέργειας και στις υποδομές τους θα ελλιμενίζονται εμπορικά και πολεμικά πλοία, πρωτίστως των ΗΠΑ. Ο πρώτος επενδυτικός στόχος ως αντίβαρο στην Cosco είναι τα ναυπηγεία της Ελευσίνας και η διασύνδεσή τους με το νέο λιμάνι που θα δημιουργηθεί στην εγγύτερη περιοχή, αξιοποιώντας τις υποδομές του Θριάσιου Εμπορευματικού Κέντρου. Οι εξαγγελίες των επενδύσεων στις στρατηγικές υποδομές της χώρας προμηνύουν ότι η Ελλάδα θα τις εκχωρήσει εξ ολοκλήρου στους Αμερικάνους και επιπρόσθετα αναδεικνύουν το πώς θα μας φερθούν από εδώ και πέρα. Το κυβερνητικό επιτελείο της MAGA αδιαφορεί για την ιστορία μας, για τις θυσίες του ελληνικού λαού στην πανανθρώπινη μάχη για τη συντριβή του Γ’ Ράιχ κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και για την προσφορά του Αθηναϊκού Πολιτεύματος στον δυτικό πολιτικό πολιτισμό.
Η επικείμενη αμερικανική «απόβαση» επενδυτικού χαρακτήρα στην Ελλάδα προϋποθέτει περαιτέρω την πλήρη εξάρτηση της κυβέρνησης από τους συμμάχους μας. Μην περιμένετε ότι δεν θα υπάρξουν επιπλοκές και δύσκολα διλήμματα για εμάς σε αυτήν την ασύμμετρη, από άποψη οφέλους, «συνεργασία» με την Αμερική. Εάν δεν ενδώσουμε στις απαιτήσεις τους, τότε πάνω από τη χώρα θα κρέμεται η δαμόκλειος σπάθη της απληστίας, πάσης φύσεως, που χαρακτηρίζει διαχρονικά τους Αμερικανούς.
Γι’ αυτό πρέπει να μελετήσουμε και να κατανοήσουμε σε βάθος την αμερικανική στρατηγική στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής, η οποία προσδιορίζεται, μεταξύ άλλων, και από την ισχύ του αντιπάλου. Εάν στο μέλλον δεν συναινέσουμε στις απαιτήσεις τους, όσον αφορά τη συμφωνία εκχώρησης του ΟΛΠ στην Cosco, τότε αφενός θα αιωρείται η απειλή επιβολής δυσβάσταχτων δασμών στην ελληνική οικονομία από τους Αμερικανούς και αφετέρου δύνανται να προβάλουν το πανίσχυρο χαρτί που διαθέτουν, την Τουρκία. Πιο συγκεκριμένα, ίσως επιτρέψουν να υπάρξει νέα «ένταση» στο Αιγαίο, αντίστοιχη με την κρίση των Ιμίων που ξέσπασε το 1996. Βέβαια, αυτήν τη φορά θα εκδηλωθεί πιο «πολιτισμένα», όταν θα υποχρεώσουν την Ελλάδα να διεξαγάγει διμερείς διαπραγματεύσεις με την Αγκυρα, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ.
Μπορούμε να αντιληφθούμε ότι για τους συμμάχους μας η Ελλάδα έχει καταστεί, πλέον, η μικρότερη, ίσως, Πολιτεία της Αμερικής; Οι δυνάμεις της δημοκρατικής αντιπολίτευσης καλούνται να ορθώσουν το ανάστημά τους και να αποτρέψουν αυτό το δυστοπικό μέλλον για τη χώρα μας.
1 Ο «Νέος Δρόμος του Μεταξιού» συνδέει 153 χώρες και συγκροτεί ένα μοναδικό δίκτυο ανάπτυξης βιομηχανικών υποδομών, προτάσσοντας την κατασκευή σημαντικών έργων στην εκάστοτε χώρα.
* Γενικός γραμματέας ΣΦΕΑ
