Το ρεπερτόριό τους ταξιδεύει από τους ρυθμούς της Αργεντινής μέχρι το swing του μεσοπολέμου και τα παραδοσιακά βαλκανικά τραγούδια, από τη «Λιλιπούπολη» μέχρι τα μεσαιωνικά άσματα. Δεκάδες μουσικοί κόσμοι μέσα στους αιώνες, που συνδέονται ωστόσο όχι μόνο με τις νότες των τεχνητών μουσικών οργάνων, αλλά και αυτών ακόμη ενός μουσικού οργάνου: της ανθρώπινης φωνής. Αυτήν πήρε και ο καταξιωμένος και σοβαρά καταρτισμένος μαέστρος, βιρτουόζος σολίστ του πιάνου και συνθέτης Γιώργος Πατεράκης και την έκανε ομάδα και συλλογικότητα και συνεύρεση καλλιτεχνική δημιουργώντας το 2015 την αντισυμβατική, τεχνικά ακριβή, κοινωνικά ενεργή, ερμηνευτικά πολυπρόσωπη και μουσικά ασύνορη χορωδία String Theory.
Ολα αυτά είναι η String Theory δίχως καμία διάθεση υπερβολής. Φέτος η χορωδία κλείνει τα δέκα της χρόνια, αποδεικνύοντας πως τελικά όσο κι αν έχουμε κάτι φαινομενικά «άλλο», «διαφορετικό» ή και «αλλοπρόσαλλο» στον νου μας, μπορεί να γίνει πραγματικότητα: εν προκειμένω πρόκειται για το όραμα και το δημιούργημα ενός συνθέτη με κλασική παιδεία, λαϊκή ευαισθησία και πανκ ηθική. Σε αυτά τα δέκα χρόνια πάνω από 1.500 άνθρωποι κάθε ηλικίας έχουν περάσει από τα εργαστήρια και τις πρόβες του Γιώργου Πατεράκη. Σήμερα μπαίνει αισίως στη δεύτερη δεκαετία της ζωής της, ενώ συνεχίζει να συνυπάρχει από το Μέγαρο Μουσικής μέχρι τις φυλακές και τα γηροκομεία, μέρη στα οποία η String Theory δίνει παραστάσεις γιατί απλώς το θέλουν πολύ όσοι εντάσσονται σε αυτή και μόνο.
Ούτως ή άλλως και η ίδια η χορωδία είναι αταξική, ακριβώς όπως ήθελε να είναι ο κ. Πατεράκης: τα μέλη της είναι από 20 έως 70 ετών και βάλε, άνθρωποι από Πανεπιστήμια έως εργαζόμενοι σε κουζίνες και εργοτάξια. Ολοι αυτοί φτιάχνουν κάτι που ούτε προσποιείται πως είναι σπουδαίο, ούτε προσπαθεί να είναι αρεστό. Είναι αληθινό. Και έχει παρέμβαση. Σε κοινωνικά ζητήματα. Σε πολιτικά ζητήματα. Θα βρεις τη χορωδία σε συναυλίες διαμαρτυρίας σε δημόσιους χώρους για τα δικαιώματα, για τη γενοκτονία στη Γάζα, θα τη δεις σε φυλακές και ευάλωτες κοινωνικές δομές, ενώ ταυτόχρονα καλεί και παιδιά από ορφανοτροφεία και κοινωνικές υπηρεσίες να συμμετάσχουν δωρεάν.
«Πώς να μιλήσεις, τι να πεις, και τι να περισώσεις από έναν φανταστικό κόσμο, αποκαΐδι μιας παλιάς ανθρωπιστικής φλόγας ενός μακρινού παρελθόντος, που όλο και ξεμακραίνει;» μας λέει ο ιδρυτής της String Theory και μαέστρος Γιώργος Πατεράκης (σ.σ. που από το Royal Academy του Λονδίνου θέλησε να έρθει στην Ελλάδα με όνειρο τη δημιουργία ενός μουσικού χορωδιακού σχήματος με τα παραπάνω χαρακτηριστικά). Ο ίδιος συνεχίζει: «Ολο και ξεμακραίνουμε από έναν κόσμο κάποτε γεμάτο από τον έρωτα και το θάμβος της ζωής. Από έναν κόσμο γεμάτο από την έκσταση, τη συγκίνηση και το δέος της συμπαντικής κλίμακας, από την ταπεινότητα του μεγαλείου, παλλόμενο από λαχτάρα για την ίδια την ύπαρξη, τη γνώση και την αναζήτηση και λατρεία για τη ζωή.
»Εχουμε ξεκάθαρα απομακρυνθεί από αυτόν τον κόσμο. Ξυπνώ και κοιμάμαι στον κόσμο του Novartis, του Predator, του ΟΠΕΚΕΠΕ, στον κόσμο της κρατικής απαγόρευσης της άμβλωσης στις ΗΠΑ, της κατάργησης επιδοτήσεων αμερικανικών Πανεπιστημίων και ερευνητικών προγραμμάτων, στον κόσμο που η ηγεμονική ρητορική ονομάζει τη γενοκτονία «δικαίωμα στην αυτοάμυνα», στον καιρό της Αθηναϊκής Ριβιέρας, της ανεμογεννήτριας, των Τεμπών. Στον κόσμο του παγκόσμιου νεοφιλελεύθερου κομφορμισμού που, αποσυνδεδεμένος από κάθε ενσυναίσθηση, προβάλλει ως μοναδικό μοντέλο ζωής το γκλίτερ ενός νοσηρού λάιφστάιλ, έχοντας διαβρώσει ανεπιστρεπτί γενετικούς κώδικες, νευρωνικές συνάψεις, οικοσυστήματα και φυσικά τοπία.
»Το μόνο που επιθυμώ στη ζωή μου είναι να συμβάλω ώστε ο φανταστικός κόσμος των πρώτων να επιβιώσει στα διάκενα του πραγματικού κόσμου των δεύτερων. Κάπως δηλαδή σαν τα χορταράκια και τα μικρά λουλουδάκια που ξεγελούν τις πλάκες του πεζοδρομίου και ξεπροβάλλουν ανυπόταχτα από τις χαραμάδες, κάθε που τρυπώνει μέσα τους η ασυγκράτητη άνοιξη. Ομως είμαι απλώς μουσικός και στη διάθεσή μου έχω μόνο τον λόγο και τη μουσική. Είναι αστεία μέσα. Πάντα ήταν. Αλλά είναι και ασταμάτητα. Φτάνουν και περισσεύουν για να κρατήσεις ζωντανή μια μικρή φλογίτσα στο σκοτάδι που παρηγορεί κάποιους που ψαχουλεύουν σαν κι εσένα, κι αν δεν φτάνει για να τους ζεστάνει το κορμί, τουλάχιστον τους ζεσταίνει τον νου και την καρδιά γιατί σκέφτονται «α, εντάξει, τουλάχιστον δεν μείναμε και ντιπ μόνοι».
Εστω και λίγο να το κατάφερνουμε αυτό, είναι σημαντικό. Τουλάχιστον μέχρι να δούμε τι θα γίνει.
»Ο Νέος Κόσμος έχει ήδη ξημερώσει. Το οργουελικό 1984 σήμερα μοιάζει γραφικό και παλιακό σαν ταινία Φλας Γκόρντον του ‘30. Σχεδόν νοσταλγικό. Πρόσφατα βγήκε στη Νέα Υόρκη ο Μαμντάνι. Ποιος ξέρει… Μπορεί και να είναι ο λόγος για να συνεχίσουμε να μιλάμε, να συνεχίσουμε να σκεφτόμαστε, να συνεχίσουμε να γράφουμε μουσική, να συνεχίσουμε να διερευνάμε την κβαντική διεμπλοκή και την Κοσμολογική Σταθερά, να διαβάζουμε Βασιλιά Λιρ και να γιορτάζουμε το «2025- Διεθνές Ετος Κβαντικής Επιστήμης και Τεχνολογίας». Μπορεί και όχι. Πολύ πιθανό και όχι. Σημασία έχει πως βγήκε.
»Εγώ δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Καλύτερα να συνεχίσουμε να συμμαζεύουμε ό,τι συμμαζεύεται, γιατί έχουμε παιδιά και φίλους που θα ζήσουν και μετά από εμάς και όσο να ‘ναι είναι ξεφτίλα φεύγοντας να παρατάς το δωμάτιο του Airbnb σε τέτοιο χάλι για τους επόμενους».
Αυτά μας είπε και τα είπε όλα.
ℹ️ Πληροφορίες για τη συμμετοχή στη String Theory: 6945632941, [email protected]
