Το κόκκινο χαλί που ξεδίπλωσε ο Τραμπ για να υποδεχθεί τον Πούτιν στα μέσα Αυγούστου στην Αλάσκα, η οποία μέχρι την πώλησή της το 1867 στις ΗΠΑ ονομαζόταν Ρωσική Αμερική, καταγράφηκε ως ένα ακόμη δείγμα γραφής της διπλωματικής φαντασμαγορίας που εκπέμπει από την πρώτη του θητεία στον Λευκό Οίκο.
Χαρακτηριστικό δείγμα γραφής αυτής της φαντασμαγορίας, η συνάντηση του προέδρου των ΗΠΑ με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας, τον οποίο είχε αποκαλέσει «κοντό πυραυλάκια» (little roquet man).
Μια συνάντηση που, απ’ ό,τι γνωρίζουμε μέχρι στιγμής, δεν είχε καμιά συνέχεια.
Σε ό,τι αφορά τη συνάντηση στην Αλάσκα, αργά αλλά σταθερά αναδεικνύονται οι πραγματικές διαστάσεις της. Είναι πλέον φανερό ότι η συνάντηση του Αυγούστου δεν περιορίστηκε στον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά επιστέγασε σχεδόν ένα χρόνο διμερών διαβουλεύσεων που κατέληξαν σε έναν οδικό χάρτη προσέγγισης των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων.
Αν κάτι είναι σταθερό στη ρητορική Τραμπ είναι η συνεχής προτεραιότητα της διαφύλαξης των κεκτημένων ενός χρόνου συνεχούς διαλόγου.
Οι συμβολισμοί της συνάντησης σε ό,τι αφορά το κόκκινο χαλί δεν χρειάζονται και -για όσους δεν κατάλαβαν- το μήνυμα επαναλαμβάνεται με την ταυτόχρονη έξοδο των δύο ηγετών από τα προεδρικά αεροσκάφη.
Είναι επίσης φανερό ότι στην Αλάσκα συμφωνήθηκε μια περίοδος χάριτος ώστε οι ΗΠΑ να χειριστούν την αντίδραση του Κιέβου και των προθύμων Ευρωπαίων εταίρων, ώστε το ζητούμενο (μακράν μιας εναντίωσης στη νέα στρατηγική ασφάλειας που προωθεί ο Τραμπ) να είναι η ήπια προσαρμογή στη νέα γραμμή πλεύσης.
Ετσι, σχεδόν αποσιωπάται το πρωτοφανές στα ιστορικά χρονικά, μια υπερδύναμη να είναι ταυτόχρονα επικεφαλής της μιας πλευράς και μεσολαβήτρια μεταξύ των δύο στρατοπέδων.
Ενα είναι βέβαιο, ότι οι αναζητήσεις του Κρεμλίνου και του Λευκού Οίκου συνυπολογίζουν τον «Ελέφαντα στο Δωμάτιο» που δεν είναι άλλος από την Κίνα.
Το 1971-72 οι Νίξον-Κίσινγκερ προσέγγισαν την Κίνα του Μάο και έτσι ενίσχυσαν τη θέση των ΗΠΑ στη διαπραγμάτευση με την ΕΣΣΔ του Μπρέζνιεφ που ακολούθησε.
Σήμερα είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να αναζητηθεί μια παρόμοια τριγωνική ισορροπία, για τον πολύ απλό λόγο ότι Μόσχα και Πεκίνο, που διεκδικούν την ισοτιμία τους ως υπερδυνάμεις, έχουν δώσει στρατηγικό βάθος στις διμερείς σχέσεις τους.
Στον δρόμο της αναζήτησης μιας τριπολικής ισορροπίας ο ορίζοντας είναι θολός, διακρίνεται όμως ο μεγάλος χαμένος της ανατροπής ισορροπιών, που συντελείται τώρα, ο οποίος δεν είναι άλλος από την Ευρώπη.
-320x213.jpg)
