Η εικόνα του Παναθηναϊκού έχει πάψει πια να σηκώνει ερμηνείες και μισόλογα. Το πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό, ούτε αποτέλεσμα μιας κακής βραδιάς. Είναι δομικό, βαθύ και πλέον εκτεθειμένο. Η αποκαρδιωτική εμφάνιση στην Τούμπα δεν αποτέλεσε απλώς ακόμη μια ήττα.
Ηταν μια ωμή υπενθύμιση ότι το «τριφύλλι» λειτουργεί με νοοτροπία που παραπέμπει περισσότερο σε δημόσιο οργανισμό παρά σε σύγχρονο ποδοσφαιρικό κλαμπ υψηλών απαιτήσεων. Και όταν αυτό συμβαίνει, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: φθορά, απαξίωση και διαρκής κατήφορος. Το ματς με τον ΠΑΟΚ δεν ξέφυγε ούτε λεπτό από τον έλεγχο των γηπεδούχων. Η εικόνα του «τριφυλλιού» θύμιζε μικρομεσαία ομάδα που μπαίνει στο γήπεδο γνωρίζοντας εκ των προτέρων τα όριά της. Ελάχιστες ευκαιρίες, μηδενικό πάθος, καμία σπίθα εγωισμού. Το χειρότερο όμως δεν ήταν το σκορ ή η ήττα, αλλά η αίσθηση αδυναμίας.
Οτι οι παίκτες δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να κάνουν κάτι για να αλλάξουν τη ροή. Κι έτσι, μαζί με τα δικά τους ονόματα, «σημαδεύτηκε» για ακόμη μία φορά και ο σύλλογος. Ο Παναθηναϊκός είναι τεράστιο μέγεθος σε ιστορία και βάρος, αλλά στο παρόν πρέπει να βάλει τις βάσεις από την αρχή για να ξαναγίνει ομάδα. Αυτό δεν είναι προσβολή, είναι ωμή διαπίστωση της πραγματικότητας. Με ένα ρόστερ μπολιασμένο από μετριότητες και ποδοσφαιριστές που δεν κάνουν τη διαφορά, δεν κάνεις πρωταθλητισμό. Χωρίς προσωπικότητες, χωρίς παίκτες-ηγέτες, χωρίς πάθος, χαρακτήρα και νοοτροπία νικητή θα παίζεις πάντα στο όριο. Και όταν πιεστείς πραγματικά, θα καταρρέεις. Χρειάζεται γενναίο ξεσκαρτάρισμα. Η αλλαγή δεν μπορεί να έρθει με συναισθηματισμούς. Ο πρωταθλητισμός είναι σκληρός και αμείλικτος. Οπως και ο ανταγωνισμός. Δεν περιμένει κανέναν. Ο Παναθηναϊκός έχει κάνει ποδοσφαιρικά εγκλήματα, έχει σπαταλήσει πολύτιμο χρόνο και δεν έχει το περιθώριο για ημίμετρα. Το ξεσκαρτάρισμα δεν είναι επιλογή: είναι ανάγκη επιβίωσης. Αν αυτό δεν γίνει άμεσα και αποφασιστικά, ο επόμενος που θα «καεί», για πολλοστή φορά, θα είναι ο προπονητής, ανεξαρτήτως ονόματος ή βιογραφικού.
Ακόμα περισσότερο εξοργιστικό είναι πως το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό. Δεν μιλάμε για απλήρωτους παίκτες ή συνθήκες διάλυσης. Τα συμβόλαια υπάρχουν και είναι παχυλά, αλλά ταυτόχρονα είναι δυσανάλογα της προσφοράς. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται σταθερότητα, ποιότητα και ξεκάθαρο αγωνιστικό όραμα. Χρειάζεται παίκτες που να τον αλλάζουν επίπεδο, όχι απλώς να συμπληρώνουν ρόστερ. Και ο Ιανουάριος είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να γίνει έστω η μισή δουλειά. Η άλλη μισή το καλοκαίρι, τότε που είθισται να μπαίνουν οι βάσεις.
Μέσα σε αυτή τη σκοτεινή αγωνιστική πραγματικότητα, υπάρχει τουλάχιστον ένα φως που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Οι εργασίες στον Βοτανικό προχωρούν και η τοποθέτηση της πρώτης εξέδρας του νέου γηπέδου σηματοδοτεί κάτι πολύ περισσότερο από ένα κατασκευαστικό ορόσημο. Είναι μια συμβολική αρχή.
Το νέο «σπίτι» του Παναθηναϊκού αρχίζει επιτέλους να παίρνει μορφή και μαζί του γεννιέται η υποχρέωση για μια νέα αρχή και στο ποδόσφαιρο. Γιατί ένα σύγχρονο γήπεδο δεν αρκεί από μόνο του. Χρειάζεται και μια ομάδα αντάξια να το «τιμήσει».
-320x213.jpg)
