Κραυγή αγωνίας των Σουδανών

Ειρηνική διαμαρτυρία από τη σουδανική κοινότητα για τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στην πατρίδα τους πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τετάρτη στη ΒΙΑΛ της Χίου. Νέοι και νέες, ακόμα και παιδιά που άφησαν πίσω τους τις πατρογονικές εστίες, αναζητώντας ασφάλεια και ειρήνη στην Ευρώπη, συγκεντρώθηκαν στην πύλη της προσφυγικής δομής, στέλνοντας μήνυμα στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ζητώντας άμεση δράση της διεθνούς κοινότητας.

«Αυτό που βιώνει σήμερα η πατρίδα μας, το Σουδάν, δεν είναι απλώς μια σύγκρουση, αλλά μια ολοκληρωτική ανθρωπιστική καταστροφή» αναφέρουν σε κείμενό τους που κάνει λόγο για «πόλεις κατεστραμμένες, οικογένειες εκτοπισμένες, παιδιά και γυναίκες που υποφέρουν από πείνα και στέρηση», νοσοκομεία που αποτελούν στόχο, για οδούς παροχής βοήθειας που αποκλείονται και πείνα που χρησιμοποιείται ως όπλο πολέμου. «Θεωρούμε πλήρως υπεύθυνους όλους όσοι χρηματοδοτούν, εξοπλίζουν ή παρέχουν κάλυψη για τη συνέχιση των φρικαλεοτήτων. Εκφράζουμε επίσης τη βαθιά μας λύπη για τη σιωπή της διεθνούς κοινότητας και των περιφερειακών οργανισμών απέναντι στα δεινά του λαού μας και τους καλούμε να ενεργήσουν αποφασιστικά και υπεύθυνα για να σταματήσουν τα συνεχιζόμενα εγκλήματα», τονίζουν.

Οι ίδιοι ζητούν:

1. Ανεξάρτητη διεθνή έρευνα για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στο Σουδάν.
2. Κυρώσεις σε όλα τα μέρη ή κράτη που χρηματοδοτούν ή προμηθεύουν όπλα σε παραστρατιωτικές ομάδες.
3. Εγγυημένη και απρόσκοπτη πρόσβαση της ανθρωπιστικής βοήθειας και άμεση άρση όλων των αποκλεισμών στις πληγείσες περιοχές.
4. Αποτελεσματικά μέτρα ώστε οι υπαίτιοι να μη διαφύγουν από τη Δικαιοσύνη.

Τέλος, καλούν «τις σουδανικές κοινότητες στο εξωτερικό και όλους τους φίλους της δικαιοσύνης να ενώσουν τις προσπάθειές τους, να οργανώσουν συντονισμένες εκστρατείες ενημέρωσης και να κάνουν τη φωνή των θυμάτων να ακουστεί σε όλα τα διεθνή μέσα. Τονίζουμε επίσης τη σημασία της ενότητας και της συνοχής μεταξύ όλων των Σουδανών πίσω από τους νόμιμους εθνικούς θεσμούς και τις ένοπλες δυνάμεις – όχι ως επιδοκιμασία της βίας, αλλά ως υπεράσπιση της αξιοπρέπειας, προστασία των αμάχων και θεμέλιο για ειρήνη και σταθερότητα».