Το τραγούδι, που έγραψε ο Νίκος Γερακάρης και ερμηνεύει ο Γιώργος Μπίλιος, αποτελεί κάλεσμα στον ακροατή να αναλογιστεί την κατάσταση των άλλων και τη σημασία της ενσυναίσθησης. Είναι γραμμένο για εκείνους τους ανθρώπους που ζουν χωρίς σπίτι και είναι στο περιθώριο της ζωής, κυρίως όμως αφορά όλους εμάς που ζούμε δίπλα τους και δεν τους βλέπουμε καν.
Τα δάκρυα πρεσβεύουν τη θλίψη και παράλληλα τη δυνατότητα να σβήσουν τη φωτιά του πόνου, αναδεικνύοντας την ανθρώπινη ευαισθησία και την ανάγκη για σύνδεση. Η «γωνιά» μοιάζει με εκείνη τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη ζωή του κεντρικού ήρωα και σε αυτή των άλλων. Με στίχους που τονίζουν τις κοινωνικές διαστάσεις του θέματος και μουσική που το αναδεικνύει με τον πιο ταιριαστό τρόπο, το τραγούδι μάς προβληματίζει και μας υπενθυμίζει την αναγκαιότητα του συναισθήματος στη ζοφερή πραγματικότητα του σήμερα.
