Πορτοκαλί συναγερμός για την ανθρωπιά

Με γρήγορες, συντονισμένες και ιδιαιτέρως επιθετικές κινήσεις, η συντηρητική Δεξιά σε απροκάλυπτη πια συμμαχία με την Ακροδεξιά σμιλεύουν το νέο αποκρουστικό πρόσωπο της Ευρώπης. Τίποτα στη ρητορική και την πρακτική της Ε.Ε. (εκτός από την ευπρόσδεκτη αλληλέγγυα πολιτική της απέναντι στα εκατομμύρια Ουκρανούς πρόσφυγες, γεγονός που υποδεικνύει ότι τη στάση της καθορίζουν σχεδόν αποκλειστικά η γεωστρατηγική συγκυρία και η πολιτική σκοπιμότητα) δεν θυμίζει πια όχι το καλοκαίρι της αλληλεγγύης πριν από δέκα χρόνια, αλλά ούτε την Ε.Ε. πριν από πέντε χρόνια.

Τον Σεπτέμβριο του 2020, παρουσιάζοντας το νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Ασυλο, η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δήλωνε: «Η μετανάστευση ήταν πάντα μια πραγματικότητα για την Ευρώπη. Εχει καθορίσει τις κοινωνίες μας, έχει εμπλουτίσει τους πολιτισμούς μας και έχει διαμορφώσει πολλές από τις ζωές μας – και θα είναι πάντα έτσι». Σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ενωση υιοθετεί την ξενοφοβική ατζέντα της Ακροδεξιάς, αγνοώντας μάλιστα τις πραγματικές ανάγκες της οικονομίας της που διψά για εργατικά χέρια.

Την ερχόμενη εβδομάδα, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αναμένεται να υιοθετήσει το προσχέδιο του Κανονισμού Επιστροφών, με θέσεις που, σύμφωνα με την Πλατφόρμα Διεθνούς Συνεργασίας για τους Μετανάστες χωρίς Χαρτιά (PICUM), ξεπερνούν σε σκληρότητα και την ίδια την πρόταση της Κομισιόν: αύξηση του ανώτερου ορίου διοικητικής κράτησης σε 30 μήνες (από 18 σήμερα ή από 24 που προτείνει η Κομισιόν), κράτηση λόγω παράτυπης εργασίας και ανεπαρκών μέσων διαβίωσης (οι οργανώσεις μιλούν για ποινικοποίηση της φτώχειας και των κοινωνικά αποκλεισμένων), δυνατότητα δημιουργίας κέντρων κράτησης εκτός Ευρώπης, ενδεχόμενο που μέχρι σήμερα προσέκρουε στη Δικαιοσύνη.

Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, έχοντας ήδη παραβιάσει τον τελευταίο χρόνο την πολιτική μη συνεργασίας με την Ακροδεξιά, συμμαχεί στην Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών του Ευρωκοινοβουλίου με τις τρεις ευρωομάδες της Ακροδεξιάς για να περάσουν αντιδραστικές πολιτικές με αιχμή τις υποτιθέμενες ασφαλείς χώρες και την ποινικοποίηση της ανθρωπιστικής βοήθειας, διώκοντας αλληλέγγυους και διασώστες σαν διακινητές, προκαλώντας την αντίδραση ειδικών του ΟΗΕ.

Το μακρινό καλοκαίρι της αλληλεγγύης που ξεκίνησε από τα νησιά του Αιγαίου πριν από δέκα χρόνια έχει δώσει από καιρό τη θέση του στον μακρύ ευρωπαϊκό χειμώνα της ξενοφοβίας.