Είναι πολλές οι περιπτώσεις που οι δαπάνες του Δημοσίου, διά των χρημάτων Ελλήνων και λοιπών Ευρωπαίων φορολογουμένων, προκαλούν την κοινή λογική. Εργα δυσανάλογα ακριβά με το μέγεθος και την ποιότητά τους, χλιδάτες δαπάνες, αόρατες προμήθειες, έργα που παραδίνονται από τους εργολάβους και κλειδώνονται, τίθενται εκτός χρήσης μέχρι που σιδηροδρομικό δίκτυο στην Πελοπόννησο προορίζεται για ποδηλατόδρομος και δεν ξεσηκώνονται ώς κι οι πέτρες. Βρίσκουν και τα κάνουν, κι ανεξαρτήτως του ότι δεν τα φάγαμε όλοι μαζί, πλείστοι εξ ημών τα τρώμε κατάμουτρα και το προσπερνάμε.
Ας δούμε δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις σπατάλης, μία μάλλον άγνωστη και κυρίως επικείμενη και μία λίαν επίκαιρη.
Στην επικαιρότητα, οι αποζημιώσεις Δημοσίου προς εργολάβους, νόμιμες πλην αναμενόμενες. Οταν ξεκινάς έργο δίχως ολοκληρωμένες απαλλοτριώσεις θα καθυστερήσεις και θα το πληρώσεις. Αντιστοίχως όταν δεν έχεις δώσει χρόνο στις αρχαιολογικές έρευνες και ξεκινάς την μπουλντόζα δίχως προληπτικές δοκιμαστικές τομές και έρευνες τα συνεργεία θα κάθονται (…θα έχουν «εκτραπεί» σε άλλο έργο του αναδόχου) και οι φορολογούμενοι θα τα σκάνε!
Ποιο κόμμα, ποιο επιμελητήριο, ποιος επιστημονικός φορέας έχει προτάξει την ανάγκη καλύτερου προγραμματισμού; Πότε θα ελαχιστοποιηθεί το φαινόμενο; Στην επόμενη χρεοκοπία;
Σε ό,τι αφορά την αδιόρατη ακόμη απειλή, αυτήν των ολοκληρωμένων πληροφοριακών συστημάτων που θα δείχνουν όλες τις χρήσεις γης και τα προστατευτικά καθεστώτα, να τονιστεί πως οι δασικοί χάρτες που έγιναν με παρεμβάσεις δημάρχων είναι στον αέρα! Ενώ η δασική προστασία ανήκει και αστυνομεύεται από το κεντρικό κράτος, αυτές οι παρεμβάσεις δήμων που επέτρεψε το νομικό πλαίσιο ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. με σιωπηρή συναίνεση όλων, δεξιών κι αγωνιστών, δεν αποτελούν εκσυγχρονισμό αλλά παγίδα.
Παγίδα αρχικά για τον επενδυτή που όμως ως καλόπιστος χρήστης των θέσφατων πλακών του Μωυσή θα ζητά αποζημίωση για τη ζημία του λόγω επένδυσης σε προστατευόμενο εν τέλει σημείο. Πολύ χαρακτηριστική η προβληματική απεικόνιση και άλλων «προστατευμένων» περιοχών δίπλα στην Αθήνα: έτσι το Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους του Ορους Αιγάλεω, έκτασης χιλιάδων στρεμμάτων, δεν συμπεριλαμβάνεται στον σχετικό κατάλογο του ΥΠΕΧΩΔΕ, νυν Υ«Π»ΕΝ, παρά μόνο δύο επιμέρους θέσεις. Ολόκληρη ζώνη προστασίας του ίδιου βουνού, η Ζ1 (Σκαραμαγκάς-Δαφνί), χάθηκε προ ετών από τα ψηφιακά εικονίσματα του ιδίου υπουργείου, ωσάν να πήγε να ψηφιοποιηθεί και… ψόφησε!
Οταν όμως αυτά γίνονται στην Αθήνα υπό το βλέμμα ενεργών πολιτών αλλά και την ξεκάθαρη κρίση δικαστικών αποφάσεων, ας αναλογιστούμε τι συμβαίνει σε βουνά και υγρότοπους, βραχονησίδες και απόμερες ακτές, λόγγους και βοσκοτόπια (για τα τελευταία κάτι μαθαίνουμε!).
Τι θα κάνει ο επενδυτής όταν μη εθελοτυφλούντες πολίτες θα αποδείξουν την παραβίαση της θεσμοθετημένης προστασίας; Θα τους τα πάρει άκοπα. Διά της αγωγής κατά του ελληνικού Δημοσίου που θα παρέχει τα «αλάνθαστα» πληροφοριακά εργαλεία εικονικής πραγματικότητας και πραγματιστικής πολλαπλής… απορρόφησης!
*Γεωλόγος
