Οι τελευταίες μέρες δεν ήταν καλές για φασίστες, ρατσιστές, μισάνθρωπους, κυβερνητικούς γλείφτες, υποστηρικτές γενοκτονιών και άλλες απεχθείς υποκατηγορίες του Homo «Sapiens» (τα εισαγωγικά λόγω πάγιας αμφισβήτησης στη «σοφία» του είδους). Ηταν όμως πολύ καλές για τους άλλους ανθρώπους. Αυτούς που χαίρονται όταν βλέπουν να νικούν η ζωή και η διεκδίκηση του αυτονόητου.
Η δικαίωση του Πάνου Ρούτσι ύστερα από 23 ημέρες απεργίας πείνας και η εκεχειρία στη Γάζα ήρθαν σχεδόν ταυτόχρονα. Aυτός ο άνθρωπος που «ήρθε «αόρατος» για να μας κάνει ορατούς», όπως έγραψε στο εξαιρετικό πορτρέτο που ετοίμασε για αυτόν στο φύλλο του Σαββάτου 11/10 η πολύ καλή συνάδελφος Ναταλί Χατζηαντωνίου, μας έδωσε μαθήματα αποφασιστικότητας, επιμονής και πίστης στον δικό του (ίσως και στον δικό μας) αγώνα για δικαίωση.
Αρκετά πιο μακριά από εδώ, η εκεχειρία στη Γάζα δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει τελικά. Οι όροι της δεν είναι ιδανικοί για τους Παλαιστινίους, σε ό,τι αφορά τη μελλοντική απόκτηση δικού τους κράτους. Οι ίδιοι όμως παίρνουν βαθιές ανάσες. Χαίρονται που είναι ακόμα ζωντανοί, έστω κι αν επιστρέφουν σε σωρούς από ερείπια. Και ποιοι είμαστε εμείς, στο κάτω κάτω, που θα τους ασκήσουμε αφ’ υψηλού κριτική από την ασφάλεια του καναπέ μας; Από όλες τις εικόνες που πέρασαν από μπροστά μου αυτές τις μέρες, κρατώ ένα βίντεο που πέτυχα στο τουίτερ (έτσι θα το λέω, Ιλον Μασκ, που να σκάσεις) με ένα παιδάκι που κρατούσε αγκαλιά τη γάτα του κι έλεγε ότι επιτέλους θα ζει χωρίς τον φόβο των βομβαρδισμών, θα ξαναπάει σχολείο κι ελπίζει να ζει στο εξής ειρηνικά κι ελεύθερα.
Θυμήθηκα την απίστευτη χολή και το μίσος που ξερνούσαν κατά αυτών των ωραίων ανθρώπων τα διάφορα τρολ και τα αυτοματοποιημένα μποτ του διαδικτύου. Ισως όμως, τελικά, αυτά τα τέρατα που σκούζουν ως μονάδες να είναι λιγότερα από τους ανθρώπους. Προς το παρόν, ας τα αφήσουμε να πνιγούν στο φαρμάκι τους.
