Κανονίσαμε, Παρασκευή μεσημέρι, με δυο φίλους για κανένα ποτήρι. Το «Σερφετό» στον Αγιο Δημήτρη στους Αμπελοκήπους ήταν κλειστό· χειρόγραφη ανακοίνωση στην τζαμαρία: «Παρασκευή και Σάββατο κλειστά. Από Κυριακή πάλι…» και τέρμα. Αλλοτε, ίσως, τσαντιζόμουν. Τώρα έκανα κάτι πιο χρήσιμο: τηλεφώνησα και στους δύο φίλους, τον Μαρίνο και τον Κώστα, που ήταν ήδη σε ταξί, και αλλάξαμε το ραντεβού για το «Νήσος», του Σάκη, στη Γεννηματά, στάση μετρό Πανόρμου.
Ανηφόρισα με τα πόδια την Πανόρμου, και σκεφτόμουν τα σπίτια που είχα μείνει στους Αμπελοκήπους, πεντέξι, ένα επί της Πανόρμου και Φθιώτιδος, ωραίο με αυλή κι άλλο ένα, διαγωνίως απέναντι, αλλά δεύτερο από τη γωνία της Πανόρμου· γυπαραίικο αυτό· από τους Γυπαραίους που είχε φέρει από την Κρήτη στους Αμπελοκήπους ο Βενιζέλος. Μόνο που η Πανόρμου, εκτός από το όνομα, δεν ήταν η Πανόρμου!
Στου Σάκη, οι τρεις μας, μιλήσαμε ελάχιστα για πολιτική, αφού γενικά συμφωνούμε στη διάγνωση της επιδημίας που έκτο χρόνο τώρα πλήττει τη χώρα και αγνοούμε τη θεραπεία! Ανταλλάξαμε και κάποιες γενικές αναμνήσεις, ο Κώστας από την Καλαμάτα, ο Μαρίνος από την Κεφαλονιά, εγώ από… επιτόπου, από το μέρος που καθόμασταν. Που τον καιρό εκείνο ήταν… έρημος, με ρέμα, το Διαβολόρεμα, ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, αλάνα, του Αστέρα που έπαιζε η Πέρα Κλουμπ από τα προσφυγικά του Γηροκομείου, καμιά 15αριά σπίτια κατάστηθα στα Τουρκοβούνια και καμιά δεκαριά ρίζες ελιές που είχαν δώσει και το όνομα στην περιοχή: Ελιές· πηγαίναμε… εκδρομή με το Γυμνάσιο!
Τον υπόλοιπο χρόνο, έπινα ήσυχα το ουζάκι μου και άκουγα τους δύο, που πίνανε κρασί λευκό, αρετσίνωτο, να μιλάνε για μεγάλα ταξίδια και εξωτικά λιμάνια· ναυτικοί και οι δύο, καπετάνιοι, ο Κώστας 12 χρόνια, ο Μαρίνος διά βίου, με κοινές μνήμες, αν και με διαφορά ηλικίας· Πόρτο Αλέγκρε και Πάναμας (διώρυγα), Σιγκαπούρη και Οσάκα και σουέλ… η μαγεία της ταβέρνας και της παρέας!
