Η νέα πρέσβης των ΗΠΑ, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, φτάνοντας στην Αθήνα πήγε στα μπουζούκια και στη συνέχεια δεξιώθηκε εκπροσώπους της ελληνικής πλουτοκρατίας. Σήμερα όμως, 17 Νοεμβρίου, θα «γνωρίσει» την άλλη Ελλάδα των αγώνων και των οραμάτων, παρακολουθώντας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την 51η πορεία του Πολυτεχνείου να καταλήγει στην πρεσβεία.
Η φράση «Το Πολυτεχνείο ζει» θα ακουστεί ξανά, όπως και το σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία – Εθνική Ανεξαρτησία», εξαιρετικά επίκαιρο και σήμερα, αν και εντελώς διαφορετικές οι συνθήκες στη χώρα μας και διεθνώς.
Πληθώρα άκρως αρνητικών περιστατικών στην κεντρική πολιτική σκηνή και σε τοπικές κοινωνίες επαναφέρουν καθημερινά στο προσκήνιο τα αιτήματα του Πολυτεχνείου. Το Πολυτεχνείο Ζει πρώτα πρώτα επειδή η ασκούμενη σήμερα κυβερνητική πολιτική στο εσωτερικό και τις διεθνείς σχέσεις της χώρας αφήνει πίσω της κοινωνικά ερείπια, ενώ, αντί για εθνική ασφάλεια, παράγει ανασφάλεια.
Επιπλέον, στην Κύπρο, που η προδοσία της από τη χούντα σήμανε και το τέλος του δικτατορικού καθεστώτος, τον Ιούλιο του 1974, δεν σημειώθηκε καμία θετική κινητικότητα στα χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Πιθανολογώ ότι αν είχε επιτύχει και δεν είχε κατασταλεί η εξέγερση του Πολυτεχνείου, θα είχε αποφευχθεί και η κυπριακή τραγωδία του 1974. Μεταδικτατορικά, επικράτησε πρώτη φορά στην Ελλάδα ομαλή κοινοβουλευτική δημοκρατία, με νόμιμα τα κόμματα της Αριστεράς και το λαϊκό κίνημα σε άνθηση, με πρώτο ορόσημο τη νίκη του Κινήματος της Αλλαγής, το 1981, που έφερε στο τιμόνι της χώρας τον Ανδρέα Παπανδρέου ο οποίος επέφερε αλλαγές στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική, κυρίως με τις φιλειρηνικές του πρωτοβουλίες.
Βασικό μήνυμα που άφησε πίσω του το Πολυτεχνείο, ήταν η ενότητα του δημοκρατικού προοδευτικού χώρου, καθώς σε εκείνη την εξέγερση πρωταγωνίστησαν φοιτητικά στελέχη από το ΠΑΚ, τον Ρήγα Φεραίο και την ΚΝΕ μέχρι την πολύμορφη εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Η Δεξιά δεν είχε εκπρόσωπό της, τουλάχιστον στη Συντονιστική Επιτροπή της κατάληψης.
Αλλο χαρακτηριστικό του, ότι δεν καπελώθηκε ούτε μπορούσε να συμβεί αυτό, με τον πλουραλισμό των απόψεων μέσα στο Πολυτεχνείο και στους γύρω δρόμους όπου είχαν σπεύσει να συμπαρασταθούν χιλιάδες δημοκράτες.
Από την άποψη των προαναφερθέντων δύο χαρακτηριστικών, το Πολυτεχνείο μπορεί να συγκριθεί με το μεγαλειώδες κίνημα των Τεμπών, που τον περασμένο Φεβρουάριο πέρασε και τα σύνορα της Ελλάδας, εκφραζόμενο από εκδηλώσεις σε ογδόντα χώρες, όπου και απόδημος Ελληνισμός.
Τέλος, παιδιά κυρίως έχυσαν το αίμα τους στο Πολυτεχνείο για τη δημοκρατία, το ίδιο συνέβη και προ διετίας στα Τέμπη, με κοινοβουλευτική δημοκρατία τούτη τη φορά. «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» τότε, «αλήθεια και δικαιοσύνη» σήμερα.
*Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
