Η υποψηφιότητα Μακρόν για την προεδρία της Γαλλίας ξεκίνησε το φθινόπωρο του 2016 ως σχέδιο Β’ του τότε προέδρου Ολάντ, τα ποσοστά του οποίου είχαν κατακρημνιστεί στις δημοσκοπήσεις.
Εννέα χρόνια μετά ο Μακρόν, που είχε εμφανιστεί ως από μηχανής θεός που θα έφραζε τον δρόμο της Λεπέν προς το Μέγαρο των Ηλυσίων, είναι ο σκληρός πυρήνας του προβλήματος του οποίου τη λύση υποσχόταν.
Ο Μακρόν δοκίμασε τη συνταγή που εφάρμοσεο στην Ιταλία ο πρώην πρωθυπουργός της Ματέο Ρέντσι. Στο πλαίσιο ενός αναζωογονημένου ευρωπαϊκού οράματος, ο Ρέντσι και λίγο μετά ο Μακρόν καταγράφηκαν ως κήρυκες ψευδαισθήσεων. Εφάρμοσαν σκληρές μεταρρυθμίσεις και διαρθρωτικές αλλαγές, με την ελπίδα ότι η μεσσιανική προσδοκία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης θα απάλυνε το κόστος της μόνιμης δημοσιονομικής περιοριστικής πολιτικής.
«Κοινωνία; Πρώτη φορά ακούω αυτή τη λέξη», είχε πει η Θάτσερ σε απόλυτη αντίστιξη με τον Ντε Γκολ, που φρόντιζε πάντα οι αποφάσεις του να στηρίζονται από μια διευρυμένη κοινωνική συναίνεση.
Η κοινωνική λαϊκή συναίνεση της μεταπολεμικής Κεντροδεξιάς στην Ευρώπη προσπαθούσε να ενώσει, ενώ το ακραίο Κέντρο των Ρέντσι-Μακρόν θρυμματίζει και απαξιώνει ως λαϊκισμό την αποφυγή μετωπικών συγκρούσεων. «Πρέπει να τσακίσουμε τη συναίνεση» είχε αποφανθεί ο ιδεολογικός γκουρού της «Σιδηράς Κυρίας», Νόρμαν Τέμπιτ, ενώ στην απέναντι ακτή της Μάγχης ο Σιράκ διαπίστωνε ότι «όταν βγαίνουν στον δρόμο ένα εκατομμύριο διαδηλωτές, κάθε μεταρρύθμιση πρέπει να αποσύρεται».
Οι υπερεξουσίες του Γάλλου προέδρου που θέσπισε ο Ντε Γκολ πρέπει να εξισορροπούνται από τη συναίνεση. Ο Μακρόν αντιμετώπισε τον κοινωνικό αναβρασμό ως ακόμα ένα σύμπτωμα μιας χώρας απροσάρμοστης στην παγκοσμιοποίηση που αναδιπλώνεται σαν ένα «Γαλατικό Χωριό».
«Είναι μια εξέγερση;» ρώτησε τον αυλάρχη του ο Λουδοβίκος ο 16ος όταν έφτασαν στις Βερσαλλίες τα νέα για την πτώση της Βαστίλης. «Οχι, μεγαλειότατε, είναι επανάσταση», ήταν η απάντηση.
Από εγγυητής της κανονικότητας το 2017, ο Μακρόν προβάλλει ως επικίνδυνη υποθήκη που μπορεί να οδηγήσει σε εκτροπή από την πολιτική και πολιτειακή ομαλότητα. Τα κέντρα ισχύος που επένδυσαν πριν από εννέα χρόνια στον Μακρόν είναι πολύ πιθανόν να προσπαθήσουν να τον αποσύρουν από την πολιτική σκηνή με ανακτορικό πραξικόπημα.
