-980x552.png)
Μετά την «Καταιγίδα της Ερήμου» την άνοιξη του 1991 οι ΗΠΑ και πιο συγκεκριμένα ο Μπους ο πρεσβύτερος και ο τότε Υπεξ δρομολόγησαν τη σύγκληση Διεθνούς Ειρηνευτικής Διάσκεψης για το Μεσανατολικό για να προσκρούσουν στην άρνηση του Ισραήλ να διαπραγματευτεί με τρομοκράτες, δηλαδή την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και τη Φατάχ.
Το βραχυκύκλωμα λύθηκε όταν στελέχη της ΟΑΠ και της Φατάχ έγιναν μέλη της αντιπροσωπείας της Ιορδανίας στη διάσκεψη που συνήλθε στη Μαδρίτη τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς.
Οταν με την επίσκεψη του Σαντάτ στην Ιερουσαλήμ, τον Νοέμβριο του 1977, ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στη συμφωνία του Καμπ Ντέιβιντ το 1979, η μόνη αναφορά στο Μεσανατολικό και στο Παλαιστινιακό ήταν η αναδίπλωση των στρατιωτικών δυνάμεων του Ισραήλ σε στρατιωτικές βάσεις στη Δυτική Οχθη και στη Γάζα.
Τελικά η συμφωνία περιορίστηκε στη διμερή συνθήκη ειρήνης Αιγύπτου-Ισραήλ.
Παρόμοιο σκηνικό σήμερα στο Σαρμ Ελ Σεΐχ όπου δεν θα παραστούν στην υπογραφή της συμφωνίας για τον τερματισμό του πολέμου στη Γάζα το Ισραήλ και η Χαμάς που θα εκπροσωπηθούν από τις ΗΠΑ και την Αίγυπτο και το Κατάρ.
Μια ματιά σε έναν χάρτη της Δυτικής Οχθης με τα μπλοκ κατοικιών των εποίκων να στερούν την εδαφική συνέχεια από το μελλοντικό παλαιστινιακό κράτος μάς προσγειώνει στη σκληρή πραγματικότητα.
Οι διαχωριστικές γραμμές θρυμματίζουν τις ψευδαισθήσεις περί σταδιακής μετάβασης σε ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος και προβάλλουν τις ελεγχόμενες από την κυβέρνηση της Ραμάλα περιοχές ως πεδίο εφαρμογής ενός νέου καθεστώτος απαρτχάιντ.
Τα παραπάνω αθροιστικά προειδοποιούν για μια γενικευμένη ανάφλεξη στη Δυτική Οχθη.
Σε αντίθεση με την απομονωμένη Γάζα, που είναι μια μικρή λωρίδα γης ανάμεσα στην έρημο και στη θάλασσα, η Δυτική Οχθη σε περίπτωση γενικευμένης σύγκρουσης θα αδειάσει από τους γηγενείς κατοίκους της, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων θα καταφύγει στη γειτονική Ιορδανία.
