ROBERT PLANT
SAVING GRACE
Nonesuch Records
★★★☆☆
Δεν είναι καταπληκτικό να βρισκόμαστε εν έτει 2025 και να περιμένουμε με προσμονή την καινούργια δουλειά του Robert Plant, του θρυλικού τραγουδιστή των Led Zeppelin; Ο Robert Plant που είναι πλέον 77 ετών! Αλλά αυτό (την προσμονή) είναι κάτι που το έχει πετύχει δίκαια ο μέγας Plant γιατί κατάφερε να παρουσιάζει πάντοτε ενδιαφέροντα πράγματα, εντελώς διαφορετικά από εκείνα που έκανε με το συγκρότημά του. Ειδικά τα τελευταία χρόνια που ψάχνεται διαρκώς εξερευνώντας πιο παραδοσιακά και πιο φολκ μονοπάτια. Το «Saving Grace», το δωδέκατο προσωπικό του άλμπουμ (12 άλμπουμ! Μια δεύτερη, εντελώς ξεχωριστή προσωπική καριέρα με άλλα λόγια) είναι αυτό ακριβώς: ένα ενδοσκοπικό άλμπουμ μουσικών αναζητήσεων. Αρκετά εσωστρεφές θα έλεγα. Και πολύ ατμοσφαιρικό.
«Saving Grace» λέγεται και το συγκρότημα με το οποίο ο Plant έπαιζε για πολλά χρόνια. Μαζί του στα φωνητικά είναι και η Suzi Dian. Ο δίσκος είναι δίσκος διασκευών από ονόματα όπως η Memphis Minnie (η οποία αποτελούσε την αιτία για το «When The Levee Breaks» με τους Led Zeppelin), οι Moby Grape (ένα ψυχεδελικό συγκρότημα των ‘60s από το Σαν Φρανσίσκο), ο Blind Willie Johnson (γκόσπελ και μπλουζ τραγουδιστής του μεσοπολέμου), οι The Low Anthem, η Martha Scanlan, η Sarah Siskind και φυσικά οι Low, από τα αγαπημένα του γκρουπ. Οι Low της γενιάς μου, από τους οποίους ο Plant διασκεύασε εδώ το πρώτο single τού «Saving Grace», το δυναμικό «Everybody’s Song». Υπάρχουν και διασκευές σε traditional συνθέσεις. Στο «Gospel Plough», που κλείνει τον δίσκο, ακούμε και κελαϊδίσματα. Από την εξοχή στην Ουαλία όπου ηχογραφούσαν τον δίσκο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
THEODORE
FIRE
United We Fly
★★★☆☆
Στο νέο άλμπουμ του ο Theodore απομακρύνεται από το συνηθισμένο στιλ τραγουδοποιίας του επιχειρώντας να επαναπροσδιορίσει τον ήχο του. Και τα καταφέρνει περίφημα! Μια μίξη alternative rock, dreampop και indie ηχοτοπίων, με στοιχεία shoegaze, βαριές κιθάρες, ρυθμούς σχεδόν punk και ονειρικές φωνητικές αρμονίες είναι τα στοιχεία μέσα από τα οποία ο Theodore ανακαλύπτει τις νέες ηχητικές πτυχές του, ακολουθώντας πιο ενστικτώδη προσέγγιση που τον οδηγεί σε μια de profundis έκφραση του καλλιτεχνικού του οράματος.
Ξεχωρίζουν τα «Absurd» (δυναμικοί, εκρηκτικοί ρυθμοί που αναδεικνύουν μια σκοτεινή και πιο εσωστρεφή πλευρά του), «Eat You» (κομμάτι εσωτερικής έντασης με έντονα φορτισμένη ηχητικά ατμόσφαιρα), «Wolves’ Song» (αναφέρεται στη βαθιά αγάπη και την πατρότητα) και το ομότιτλο (ατμοσφαιρικό και ξεσηκωτικά χορευτικό ταυτόχρονα).
ΔΩΡΑ ΣΕΛΛΑ
SPRINTS
ALL THAT IS OVER
City Slang
★★★★☆
Οι Δουβλινέζοι τρέχουν πλέον με χίλια και το δεύτερο άλμπουμ τους εδραιώνει την μπάντα στις κορυφαίες θέσεις της indie, post/punk σκηνής. Το «All That Is Over» είναι ορμητικό, αλλά και περίεργο, ανελέητο και συνάμα συναισθηματικό, ενώ οι Sprints εμπλουτίζουν τον ήχο τους, χωρίς να χάνουν σε οργή.
Η frontwoman Karla Chubb εξελίσσεται σε rock star, είναι μια εύστροφη στιχουργός και σε βάζει μέσα στην τοξικότητα της εποχής που ζούμε. Ακούμε την κομματάρα «Pieces» και το δυστοπικό «Descartes» και… παίρνουμε φόρα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΛΛΙΜΑΝΗΣ
KIDNEY BLACK
URBAN DECAY
The Lab Records
★★★☆☆
Η μπάντα από την Αθήνα κάνει ντεμπούτο, όμως αποτελείται από πολύ παλιές καραβάνες της ελληνικής underground σκηνής και αυτό φαίνεται στο υλικό και την παραγωγή του δίσκου. Το «Urban Decay» έρχεται να μας θυμίσει πόσο μας λείπει η ‘90ς αισθητική, η καταχνιά του grunge όταν συνδέεται με το αστικό τοπίο και οι σκοτεινές στιγμές τής post πλευράς της δεκαετίας του ’80.
Ενας ευχάριστος δίσκος από μια μπάντα που έχει μοναδικό σκοπό να ροκάρει και χαίρεται την αυθεντικότητά της.
