Το σπαρακτικό μα και απαιτητικό «Νο way» του μαύρου Αμερικανού μπασκετμπολίστα του Ολυμπιακού Κίναν Εβανς με κυνηγά… Η κραυγή απόγνωσης, μα και αναζήτησης-επαναφοράς του χαμένου «way», ουσιαστικά τρόπου επικράτησης της δικαιοσύνης στον κόσμο (γήπεδο αναζήτησης, διεκδίκησης, αγώνα επιβίωσης της δημιουργίας είναι ουσιαστικά η καθημερινότητα) επανέρχεται -και- μπροστά σε θέματα της επικαιρότητας. Κι αν πρέπει να το διευκρινίσω, ό,τι μόλις διαβάσατε δεν είναι παιχνίδισμα του λόγου… Το εννοώ!
Οι λέξεις του μεταφράζονται «δεν υπάρχει δρόμος για τον παράγοντα άνθρωπο». Στον αθλητισμό; Οχι μόνο… Υπαρκτές οι επίσημες διατυπώσεις αθλητών, κυρίως της επαγγελματικής βαθμίδας μα όχι μόνο, πως οι σύγχρονοι ρυθμοί τούς οδηγούν στα βιολογικά όριά τους με συχνά τραγικές ψυχοσωματικές συνέπειες. Αθλητές-φορείς κερδών. Οι επίσημες διατυπώσεις εργοφυσιολόγων: «Από τον Σεπτέμβριο ώς το επόμενο καλοκαίρι, οι αντοχές του οργανισμού έστω και καλά προπονημένων παικτών ποδοσφαίρου και μπάσκετ με μικρή απόκλιση επιτρέπουν, μέσο όρο, 36 επίσημα παιχνίδια ετησίως με την υπέρμετρη αγωνιστική και ψυχολογική επιβάρυνση που συνεπάγονται». Ο μέσος όρος της εποχής μας είναι 66 παιχνίδια, σχεδόν τα διπλάσια!
Βοά στη χώρα μας το παρασκήνιο, επίσημες καταγγελίες για στημένα παιχνίδια προς την Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού και οι επίσημες αρχές δεν ασχολούνται. Επίσης «no way»…
Στο Μπελέμ της Βραζιλίας όπου έγινε Διεθνής Διάσκεψη Κορυφής για το Κλίμα, η φωνή διαμαρτυρίας, στα όρια της απόγνωσης, ευάλωτων κατοίκων, των ιθαγενών του Αμαζονίου, έσκισε τον ουρανό: «Νο way».
Εμείς, σήμερα, ημέρα του Πολυτεχνείου, επέτειο ανάκτησης ελευθερίας, ας απαντήσουμε, αλλά να το εννοούμε πως «There is way!», υπάρχει τρόπος! Κατακτάται με αγώνα, δεν χαρίζεται…
