Αν αγαπήσατε το «Πάντα ποτέ» του Jordi Lafebre (βλ. «Το ανάποδο βέλος του χρόνου», «Καρέ Καρέ», 31/5/2025), τότε σίγουρα θα απολαύσετε την επόμενη δουλειά του, «Είμαι η σιωπή τους» («Je suis leur silence»), που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Μικρός Ηρως». Πρόκειται για ένα καθηλωτικό αστυνομικό θρίλερ με φόντο τη σύγχρονη Βαρκελώνη. Πρωταγωνίστρια η Εύα Ρόχας, μια 34χρονη διδάκτωρ ψυχιατρικής, η οποία πάσχει από διπολική διαταραχή και παρακολουθείται από τον ψυχίατρο δρα Λιουλ, προκειμένου να ανακτήσει την άδεια ασκήσεως του επαγγέλματός της.
Η Εύα είναι αναμφισβήτητα το πιο δυνατό στοιχείο του κόμικς: ευφυής, σαγηνευτική, σαρκαστική, χαοτική και έντονα ελκυστική και ερωτεύσιμη – αν και με μια αξιοσημείωτα άστατη ερωτική ζωή. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της, που διαπερνάει ολόκληρη την πλοκή, είναι ότι ακούει φωνές από «φαντάσματα», τα οποία δεν είναι άλλα από τρεις γυναίκες της οικογένειάς της, οι ιστορίες των οποίων καθόρισαν τη ζωή της. Οι εν λόγω «φωνές» απεικονίζουν βαθιά καταχωνιασμένα ψυχικά τραύματα (οικογενειακά αλλά και της σύγχρονης ισπανικής ιστορίας), χωρίς το έργο να υποκύπτει σε μονοσήμαντες ιατρικοποιήσεις.
Η έξυπνη πλην εκκεντρική ψυχίατρος βρίσκεται μπλεγμένη σε μια περίεργη υπόθεση ενός θανάτου σε οικογενειακή οινοπαραγωγική έπαυλη: λίγες ώρες μετά την ανάγνωση της διαθήκης της μητέρας της οικογένειας, η Εύα καταλήγει ως η κύρια ύποπτη για τη δολοφονία. Η έμφυτη περιέργειά της και οι εσωτερικές της συγκρούσεις θα την οδηγήσουν να παίξει τον ρόλο της ερασιτέχνιδας ντετέκτιβ.
Το δίχως άλλο, ο Lafebre δημιούργησε ένα υβρίδιο crime noir και ανθρωποκεντρικής κωμωδίας, ξετυλίγοντας τον μίτο της αφήγησής του με μέσο την ψυχαναλυτική μέθοδο. Οπως και στο «Πάντα ποτέ», ο δημιουργός χειρίζεται και εδώ επιδέξια το στοιχείο του χρόνου, με πολλαπλά αφηγηματικά φλασμπάκ. Ταυτόχρονα, ο καταιγιστικός ρυθμός της αφήγησης υποστηρίζεται από την κινηματογραφική δομή, την κινησιολογία και την εκφραστικότητα των προσώπων, τις θερμές παλέτες που παραπέμπουν στο γνώριμό μας μεσογειακό τοπίο, αλλά και το μετρημένο χιούμορ.
Ο Lafebre, με το «Είμαι η σιωπή τους», κατορθώνει να μιλήσει για την ψυχική ασθένεια, χωρίς να την εξωραΐσει, αλλά και χωρίς να την καταστήσει απλοϊκό και μονοθεματικό διδακτισμό. Απεναντίας, την τοποθετεί στο κοινωνικό της πλαίσιο, την πολιτική ιστορία της χώρας του, τα τραυματικά οικογενειακά μυστικά και την πατριαρχία. Για όλα αυτά, θεωρείται ήδη ένας πολλά υποσχόμενος καλλιτέχνης της γαλλοβελγικής σχολής, τον οποίο είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε ως ελληνικό κοινό μόλις τον τελευταίο χρόνο, μέσα από το εκδοτικό πρόγραμμα του «Μικρού Ηρωα».
