Ως τον πιο ευάλωτο κρίκο της οικονομίας περιέγραψε ο Αλέξης Χαρίτσης τις μικρο-μεσαίες Επιχειρήσεις –πολλώ μάλλον που τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης πήγαν… αλλού– και τώρα, πλέον, η πράσινη μετάβαση τείνει να γίνει το τελειωτικό χτύπημα του κλάδου. Επισημάνσεις από τον πρόεδρο της Νέας Αριστεράς ήχησαν που έγιναν στην εκδήλωση για την παρουσίαση της Ετήσιας Εκθεσης του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ, η οποία φέτος εστιάζει στην πράσινη μετάβαση.
Αναλυτικά, «η “ισχυρή ανάπτυξη” που επικαλείται η κυβέρνηση δεν είναι ούτε δίκαιη ούτε βιώσιμη. Το ΑΕΠ παραμένει 15% χαμηλότερα από το 2008, οι μικρές επιχειρήσεις βλέπουν τον τζίρο και τη ρευστότητά τους να μειώνονται, ενώ το κόστος λειτουργίας αυξήθηκε 40% σε τρία χρόνια».
Κατάσταση που επιδεινώθηκε εξαιτίας του λόγου ότι «το Ταμείο Ανάκαμψης απέτυχε για τις ΜμΕ. Λιγότερο από το 9% των πόρων πήγε σε επιχειρήσεις έως 10 εργαζόμενους, παρότι αποτελούν το 94,5% των ελληνικών επιχειρήσεων και απασχολούν το 55,8% των εργαζομένων», σημείωσε και συμπέρανε: «Τόσο οι εθνικές μελέτες όσο και οι ευρωπαϊκές και διεθνείς εκθέσεις καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: οι ΜμΕ είναι ο πιο ευάλωτος κρίκος της οικονομίας και απειλούνται με περιθωριοποίηση».
Εστιάζοντας, δε, στο ζήτημα της πράσινης μετάβασης είπε ότι αυτή «μεταφράζεται κυρίως σε κόστος για τις μικρές επιχειρήσεις. Πρόσθετες υποχρεώσεις, γραφειοκρατία, έλλειψη πρόσβασης σε χρηματοδότηση και τεχνογνωσία τις οδηγούν σε αδιέξοδο. Αν συνεχιστεί αυτή η πολιτική, η πράσινη μετάβαση θα γίνει μηχανισμός αποκλεισμού, ωφελώντας λίγους μεγάλους και αφήνοντας πίσω τον κορμό της οικονομίας». Και στο διά ταύτα, «η πράσινη μετάβαση είναι βαθιά πολιτικό ζήτημα. Δεν μπορεί να σχεδιάζεται για λίγους και να βαθαίνει τις ανισότητες. Η χώρα χρειάζεται μια νέα κοινωνική συμφωνία που θα εξασφαλίσει ανάπτυξη ποιοτική και δίκαιη – για τους πολλούς, όχι για τους λίγους».
Τούτων δοθέντων, η Νέα Αριστερά προτείνει «έναν άλλον δρόμο – μια δίκαιη πράσινη μετάβαση» με τα εξής χαρακτηριστικά:
1. Στοχευμένα χρηματοδοτικά εργαλεία, επιδοτήσεις και φορολογικά κίνητρα αποκλειστικά για μικρές επιχειρήσεις.
2. Πρόσβαση στη γνώση και στην τεχνολογία, με εκπαιδευτικά προγράμματα και συνεργασίες με το δημόσιο πανεπιστήμιο.
3. Δημόσιο στρατηγικό σχεδιασμό, με ενεργό ρόλο του κράτους στη δίκαιη κατανομή πόρων.
4. Προστασία της εργασίας: αξιοπρεπείς αμοιβές, μείωση επισφάλειας, στήριξη τοπικών κοινωνιών.
5. Ουσιαστική συμμετοχή των κοινωνικών εταίρων στη διαμόρφωση πολιτικών.
