Το κόκκινο χαλί που έστρωσε πριν από λίγες μέρες ο Τραμπ για τον Πούτιν στην Αλάσκα ξεδιπλώθηκε μέχρι το Πεκίνο.
Η εποχή μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, όταν οι ΗΠΑ αυτοπροσδιορίζονταν ως μόνη υπερδύναμη που θα σταθεροποιούσε τον πλανήτη στη σκιά μιας ακλόνητης Pax Americana, μοιάζει να απέχει έτη φωτός από τη σημερινή πραγματικότητα. Η εν εξελίξει ανατροπή στις παγκόσμιες και περιφερειακές ισορροπίες δεν έχει προηγούμενο στα ιστορικά χρονικά.
Ο Τραμπ είναι πλέον εμφανές ότι δεν περιορίζει το ενδιαφέρον του στον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά προωθεί μια συνολική εκκαθάριση εκκρεμοτήτων των διμερών σχέσεων ΗΠΑ με τη Ρωσία.
Την ίδια στιγμή ο Πούτιν υπενθυμίζει για πολλοστή φορά τον στρατηγικό χαρακτήρα της διμερούς σχέσης Μόσχας-Πεκίνου.
Αν από τη μια άκρη του κόκκινου χαλιού ο Τραμπ σπεύδει να προϋπαντήσει με χειροκροτήματα τον Πούτιν, από την άλλη άκρη τον περιμένουν οι ηγέτες του νέου πολυπολικού και πολυκεντρικού κόσμου.
Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα δυσκολευτούν να κατανοήσουν γιατί οι ΗΠΑ δρομολόγησαν τη στρατηγική τους προσέγγιση με ταυτόχρονη πίεση στη Ρωσία και στην Κίνα.
Και όχι μόνον, καθώς η διπλωματία των δασμών που εγκαινίασε ο Τραμπ φαίνεται ότι δείχνει στην Ινδία του Μόντι ως ασφαλέστερη επιλογή την προσέγγιση με τη Μόσχα και το Πεκίνο από μια πρόσδεση με την Ουάσινγκτον.
Το 2010 κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το βιβλίο με τίτλο «Ο Μετααμερικανικός Κόσμος». Δεκαπέντε χρόνια αργότερα στη συνάντηση της Ομάδας της Σανγκάης ο πολυπολικός και πολυκεντρικός χαρακτήρας είναι πραγματικότητα.
Μια πραγματικότητα σκληρή για τη Δύση, η οποία μέχρι πρόσφατα πίστευε ότι όποιος αμφισβητήσει την παντοδυναμία της θα απομονωθεί ως κράτος-παρίας.
Είναι πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η Ε.Ε. σήμερα είναι ο πραγματικός απομονωμένος στους παγκόσμιους συσχετισμούς.
Η διαδρομή Αλάσκα-Πεκίνο προσγειώνει στην πραγματικότητα όλους όσοι πίστεψαν ότι η Δύση μπορεί να αντιμετωπίσει τη Ρωσία του Πούτιν όπως τη Γιουγκοσλαβία του Μιλόσεβιτς.
