Ολα έγιναν γρήγορα. Ετσι γίνονται πάντα. Καθώς βάδιζε προς το κέντρο ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα τον Φεβρουάριο του 2024 ένα ισραηλινό τανκ εξερράγη κοντά του. Βρέθηκε πεσμένος στο χώμα. Με σπασμένη τη γνάθο, τραυματισμένο το πρόσωπο και το ένα πόδι. Τον νόμισαν νεκρό. Πήγαν να τον μεταφέρουν εκεί που μετέφεραν τους άλλους νεκρούς. Ομως εκείνος, που δεν μπορούσε να μιλήσει, κούνησε το χέρι του. Πόση δύναμη χρειάστηκε για να βγει ο δεκαπεντάχρονος Majd al Shaghnobi (Ματζντ αλ Σαγκχνόμπι) από τον κόσμο του πόνου και να κάνει την κίνηση που σήμαινε «είμαι ζωντανός»; Και αυτοί που αντιλήφθηκαν την κίνηση ταράχτηκαν ή ζώντας ανάμεσα σε νεκροζώντανους δεν τρόμαζαν πια; Ο τρόμος όταν έρχεται το κακό δεν έχει θέση. Επιστρέφει αργότερα ως επιβεβαίωση επιβίωσης.
Η μεταφορά του έγινε από ΜΚΟ στην Αγγλία με ιδιωτικές προσφορές τον Ιούλιο του 2025. Η μάσκα που φορούσε κάλυπτε τα ίχνη του τραύματος. Ο γιατρός που τον ανέλαβε ελπίζει να διορθώσει τις λειτουργικές και τις αισθητικές βλάβες στο πρόσωπό του για να μπορέσει να ζήσει κάπως κανονικά. Να μη χρειάζεται δηλαδή τραχειοστομία, να μπορεί να μιλάει και να χαμογελά.
Μαθαίνουμε ότι ο αριθμός των παιδιών που έχουν πεθάνει ή πληγεί σοβαρά ανέρχεται στις 50.000. Με τον λιμό εν δράσει, τον αστικό ιστό να καταρρέει, τα νοσοκομεία και τους άλλους χώρους προστασίας να έχουν πληγεί και έναν πληθυσμό εξουθενωμένο και ξεριζωμένο, τι θα απογίνουν αυτά τα παιδιά που έχουν τραυματιστεί βαριά, έχουν ακρωτηριαστεί ή τυφλωθεί;
Κάθε παιδί που γεννιέται φέρει την απόλυτη αθωότητα. Αυτό που ζητάμε μετά στη ζωή μας, και δεν το βρίσκουμε ούτε στους άλλους και κυρίως ούτε σε εμάς. Εκτός από κάποιες στιγμές:
Οταν ένα χαμίνι, ένα αγόρι του δρόμου σμιλεμένο από τον Ουγκό στους «Αθλίους» (1862) βοηθά την εξέγερση και σκοτώνεται τραγουδώντας τα αυτοσχέδια τετράστιχά του για τον Βολτέρο και τον Ρουσό. Από τα γράμματα που έχει μάθει στα εξεγερμένα λιθόστρωτα του Παρισιού.
Οταν τα παιδιά του Αναμορφωτηρίου στην ταινία/ντοκουμέντο του Νάνι Λόι «Τέσσερις ημέρες στη Νάπολι» (1962) συμμετέχουν στην εξέγερση της πόλης το 1943 εναντίον των Γερμανών που συνεχίζουν με σκληρότητα τον χαμένο τους πόλεμο. Τους ακολουθεί ο δεκάχρονος Τζεναρίνο, που βρίσκει μια ξεχασμένη χειροβομβίδα και τη ρίχνει σε ένα τανκ. Πράξη που πληρώνει με τη ζωή του.
Οταν στο «Ξυπόλυτο τάγμα» του Γκρεγκ Τάλας (1953), μια ταινία/ντοκουμέντο επίσης, οι «γαβριάδες» του Παπάφειου Ορφανοτροφείου που μένουν στον δρόμο, όταν επιτάσσεται το οίκημα από τους ναζί το 1941, γίνονται ακόμα ένα κομμάτι της ελληνικής αντίστασης στη Θεσσαλονίκη. Στις 30 Οκτωβρίου 1944 παρελαύνουν με τα κουρέλια τους στην απελευθέρωση της πόλης.
Οταν ένα παιδί τραυματίζεται βαριά, διακινδυνεύοντας τη ζωή του για να επιβιώσει με την οικογένειά του. Ο Ματζντ, ο μικρός ήρωας της Γάζας.
