Ο επιμένων δεν νικά πάντα

Στο ΠΑΣΟΚ, είχαν ποντάρει πολλά στην εμφάνιση του Νίκου Ανδρουλάκη στη ΔΕΘ και στην κατάθεση του κυβερνητικού προγράμματος του κόμματος. Θεωρούσαν ότι με την ανακοίνωση των προτάσεών τους θα απαντούσαν με πειστικό τρόπο στην κριτική του καθεστώτος Μητσοτάκη ότι δεν έχουν συγκεκριμένες απαντήσεις στα προβλήματα που ταλαιπωρούν τη χώρα, ότι τα μέτρα που εισηγούνται δεν μπορούν να υλοποιηθούν, ότι τάζουν λαγούς με πετραχήλια, ότι θυμίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ της προηγούμενης φάσης, ότι ρέπουν προς τον λαϊκισμό, ότι χρησιμοποιούν τοξικό λόγο, ότι, ότι, ότι.

Ολα αυτά ακούστηκαν από την πλευρά και της κυβέρνησης και των μηχανισμών προπαγάνδας της. Στη Χαριλάου Τρικούπη πίστεψαν ότι ανταποκρίθηκαν στις προκλήσεις της συγκυρίας, περίμεναν ότι αυτό θα αποτυπωθεί στις πρώτες δημοσκοπήσεις και προσδοκούσαν ότι το στελεχικό δυναμικό και τα μέλη του κόμματος θα στρατευθούν με ενθουσιασμό, θα δουλέψουν ώστε να περάσει το μήνυμα στην κοινωνία και όσοι(ες) είναι εγκλωβισμένοι(ες) σε λογικές εσωστρέφειας και αμφισβήτησης της ηγεσίας θα έβαζαν στην άκρη τις διαφωνίες τους και το κόμμα ενωμένο θα έδινε τη μάχη για την κατάκτηση του στόχου του που δεν είναι άλλος από την πρωτιά στις κάλπες, έστω και με μία ψήφο διαφορά, όπως είπε χαρακτηριστικά ο πρόεδρός του Νίκος Ανδρουλάκης.

Η επιθυμία τους όμως σκόνταψε στην πραγματικότητα που αποδεικνύεται πεισματάρα, δεν εννοεί να πειθαρχήσει και να συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις τους. Κι όμως το πολιτικό κλίμα δεν είναι αρνητικό. Η κυβέρνηση περνάει τις πιο δύσκολες μέρες της.

Η ακρίβεια ανεξέλεγκτη, τα σκάνδαλα την περικυκλώνουν, οι αγρότες -προνομιακός χώρος για τη συντηρητική παράταξη- είναι στα κεραμίδια, οι επιδόσεις της στην οικονομία, παρά τους εξωραϊσμούς που κάνει με τη βοήθεια των δημοσιολόγων που είναι στη δούλεψή της, δεν είναι καλές, όπως φαίνεται και από εγχώριες και από ευρωπαϊκές υπηρεσίες, η δημοτικότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη πέφτει συνεχώς, ο «Κανένας» είναι ο καταλληλότερος για τη θέση του πρωθυπουργού, η αγωνία του μεγάρου Μαξίμου για τις κινήσεις του Αντώνη Σαμαρά είναι διάχυτη, βουλευτές της συμπολίτευσης δεν κρύβουν την ενόχλησή τους για την ΠΑΣΟΚοποίηση της κυβέρνησης.

Τα κόμματα της Αριστεράς ψάχνονται και προσπαθούν ανεπιτυχώς μέχρι τώρα να βρουν κοινό βηματισμό για να σωθούν εκλογικά, η φημολογία για κόμμα Τσίπρα προκαλεί αναβρασμό στον ΣΥΡΙΖΑ, η Πλεύση Ελευθερίας έχει χάσει τη δεύτερη θέση στα γκάλοπ και η δυναμική της μειώνεται. Παρ’ όλα αυτά το ΠΑΣΟΚ δεν κερδίζει (δέκα μονάδες πίσω από τη Νέα Δημοκρατία), η βελόνα δεν μετακινείται όπως είπε ο Παύλος Γερουλάνος και ο κ. Ανδρουλάκης είναι κάτω από τη μέση στον κατάλογο για τη δημοφιλία των πολιτικών αρχηγών και στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός.

Συνεπώς το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να πείσει μεγάλα τμήματα του εκλογικού σώματος ότι έχει την εναλλακτική λύση, η οποία είναι και λογική και κοστολογημένη και κυρίως ελκυστική για τις υποτελείς τάξεις, ότι με λίγα λόγια είναι «κυβέρνηση σε αναμονή». Αν όμως οι αριθμοί δεν βγαίνουν όσο κι αν τους τραβήξεις, αν οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές όσο κι αν τις ερμηνεύεις με βολικά σε σένα κριτήρια, αναρωτιέται κανείς γιατί η Χαριλάου Τρικούπη ζητάει επιμόνως εκλογές (για να τις χάσει;), γιατί μιλάει για πολιτική αλλαγή την οποία όντως θέλει ο κόσμος, όπως προκύπτει από τις μετρήσεις, ωστόσο δεν μπορεί να πείσει ότι το ΠΑΣΟΚ θα είναι το κόμμα που θα τη φέρει; Μια πρώτη απάντηση είναι ότι ο επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ, για να κρατήσει το κόμμα του συμπαγές, για να συσπειρώσει την εκλογική βάση του, για να προσελκύσει τους πολίτες που έχουν εγκατασταθεί στην περιοχή της αποχής κι εκείνους που κάποτε ψήφιζαν το ΠΑΣΟΚ και αργότερα μετακινήθηκαν οι περισσότεροι προς τον ΣΥΡΙΖΑ, λιγότεροι προς τη Δεξιά και για να αναγκάσει τους εσωκομματικούς αντιπάλους του να υποστείλουν τη σημαία της κριτικής, είναι υποχρεωμένος εκ της θέσεώς του να βάζει στόχους, έστω κι αν από πρώτη ματιά φαίνεται πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να τους πιάσει. Η γραμμή του για αυτόνομη πορεία συναντά αντιδράσεις.

Υπάρχουν στελέχη που υποστηρίζουν, για την ώρα όχι με έντονο τρόπο, ότι «μόνοι μας δεν μπορούμε» και του ζητούν να πάρει πρωτοβουλίες ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για συνεργασία με τις προοδευτικές δυνάμεις. Επιμένοντας στην άποψή του αναλαμβάνει μεγάλο ρίσκο και το ξέρει ο κ. Ανδρουλάκης Δεν είναι χτεσινός στην πολιτική.

Πιστεύει ότι ο επιμένων νικά. Αν όμως αποτύχει θα βρεθεί απέναντι σ’ ένα κύμα αμφισβήτησης. Οι ηττημένοι των εσωκομματικών εκλογών καραδοκούν και θα βάλουν ξανά θέμα ηγεσίας. Επιμένουν κι αυτοί. Θέλουν μια δεύτερη ευκαιρία για να ικανοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους.

Ανάγωγα

Σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times, o Τόνι Μπλερ ενδέχεται να αναλάβει ρόλο στη διακυβέρνηση της Γάζας μετά τη λήξη της ισραηλινής εισβολής στην περιοχή. Ο Βρετανός πρώην πρωθυπουργός έχει προταθεί να ηγηθεί ενός εποπτικού συμβουλίου με την ονομασία «Διεθνής Μεταβατική Αρχή της Γάζας». Με ποια γραμμή; Business as usual. Αυτό ξέρει να κάνει πολύ καλά ο τύπος τον οποίο ο Χόμπσμπαουμ έχει χαρακτηρίσει «Θάτσερ με παντελόνια».