Στα φετινά βραβεία Ophir που ψηφίζονται από την Ισραηλινή Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης –με μέλη σχεδόν 1.100 σκηνοθέτες, παραγωγούς και ηθοποιούς–μία ταινία σάρωσε: Η αραβόφωνη «Θάλασσα» απέσπασε βραβείο καλύτερης ταινίας αλλά και καλύτερου σεναρίου, καλύτερου ηθοποιού για τον 13χρονο Παλαιστίνιο σταρ Muhammad Gazawi, καλύτερου β’ ανδρικού ρόλου για τον Khalifa Natour που υποδύεται τον πατέρα του και καλύτερης πρωτότυπης μουσικής.
Καρπός «συνεργασίας μεταξύ Εβραίων και Παλαιστινίων Ισραηλινών», η ταινία είναι ένα συγκινητικό δράμα του Shai Carmeli-Pollak με ήρωα έναν 12χρονο Παλαιστίνιο ο οποίος για να φτάσει στον ονειρικό του προορισμό, την παραλία του Τελ Αβίβ ώστε να αντικρύσει για πρώτη φορά στη ζωή του τη θάλασσα, ρισκάρει τη ζωή του όταν η διέλευση του σχολικού λεωφορείου στο οποίο επιβαίνει ανακόπτεται σε σημείο ελέγχου του ισραηλινού στρατού και τελικά απαγορεύεται.
Το βραβείο καλύτερης ταινίας στα Ophir, σημαίνει αυτομάτως ότι η επιλεγμένη ταινία αποτελεί και την επίσημη υποψηφιότητα του Ισραήλ στα Όσκαρ. Αυτό ίσχυε μέχρι σήμερα το πρωί τουλάχιστον που παρενέβη ο Ισραηλινός υπουργός Πολιτισμού ανατρέποντας τα πάντα: και την υποψηφιότητα και τη χρηματοδότηση ολόκληρης της Ισραηλινής Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης.
Ο Ισραηλινός υπουργός Μίκι Ζοχάρ, ο ίδιος με τον οποίο είχε συναντηθεί τον Μάρτιο η κα Μενδώνη για να υπογράψουν «αναβάθμιση της πολιτιστικής συνεργασίας Ελλάδας – Ισραήλ, σε αντιστοιχία με το εξαιρετικό επίπεδο των διμερών σχέσεων» ήταν λογοκριτικός καταπέλτης: «Το γεγονός ότι η νικήτρια ταινία απεικονίζει τους ηρωικούς στρατιώτες μας με δυσφημιστική και ψευδή οπτική, ενώ εκείνοι πολεμούν και διακινδυνεύουν τη ζωή τους για να μας προστατεύσουν, δυστυχώς δεν αποτελεί πλέον έκπληξη. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο χαστούκι στο πρόσωπο των Ισραηλινών πολιτών από την αμήχανη και αποστασιοποιημένη ετήσια τελετή απονομής των βραβείων Ophir. Αυτός ο παραλογισμός, κατά τον οποίο οι Ισραηλινοί πολίτες εξακολουθούν να πληρώνουν από τις δικές τους τσέπες για τα επαίσχυντα βραβεία, τα οποία αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το ένα τοις εκατό του λαού του Ισραήλ, θα λάβει τέλος επειδή αποφάσισα να τον σταματήσω», δήλωσε.
Και διευκρίνισε: «Ξεκινώντας από τον προϋπολογισμό του 2026, αυτή η αξιολύπητη τελετή δεν θα χρηματοδοτείται πλέον από τα χρήματα των φορολογουμένων. Υπό την θητεία μου, οι Ισραηλινοί πολίτες δεν θα πληρώνουν από τις τσέπες τους για μια τελετή που φτύνει στα πρόσωπα των ηρωικών στρατιωτών μας. Τέλος».
Ο Ζοχάρ έχει επικρίνει στο παρελθόν κι άλλες ταινίες που θεωρεί «υπερβολικά ευνοϊκές» απέναντι στο παλαιστινιακό ζήτημα, μιλώντας για έργα «που διαιωνίζουν την αφήγηση του εχθρού».
Σε πλήρη αντιδιαστολή ο Assaf Amir, πρόεδρος της Ισραηλινής Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης, είχε δηλώσει στη διάρκεια της της τελετής απονομής των Ophir πως «ειδικά στη σκληρή πραγματικότητα που ζούμε, καθώς ο ατελείωτος πόλεμος στη Γάζα έχει τρομερό φόρο σε θανάτους και καταστροφές, η δυνατότητα να βλέπεις τον «άλλο», ακόμα κι αν δεν είναι από τον δικό σου λαό, δίνει μια αμυδρή ελπίδα (…)Ενώπιον των επιθέσεων της ισραηλινής κυβέρνησης στον ισραηλινό κινηματογράφο και τον πολιτισμό, και των εκκλήσεων από μέρη της διεθνούς κινηματογραφικής κοινότητας να μας μποϊκοτάρουν, η επιλογή της ταινίας The Sea ήταν μια ισχυρή και ηχηρή απάντηση εκ μέρους μας».
Είχε επίσης επικροτήσει το γεγονός ότι η «Θάλασσα», όπως και άλλες πολλές ταινίες που γυρίζονται στο Ισραήλ, είναι μια «ταινία στην αραβική γλώσσα, που γεννήθηκε από τη συνεργασία μεταξύ Εβραίων και Παλαιστινίων Ισραηλινών». Και είχε επισημάνει ότι «ο ισραηλινός κινηματογράφος αποδεικνύει για άλλη μια φορά τη σημασία και την ικανότητά του να ανταποκρίνεται σε μια οδυνηρή και σύνθετη πραγματικότητα», συστηνοντας τη «Θάλασσα» ως «μια ευαίσθητη και γεμάτη ενσυναίσθηση ταινία — προς την ανθρωπότητα γενικά, και προς τον πρωταγωνιστή της ειδικότερα».
Συναισθηματικά φορτισμένη ήταν όλη η βραδιά απονομής στην οποία σχεδόν όλοι οι παριστάμενοι υποψήφιοι για βραβείο ή μέλη της Ακαδημίας φορούσαν μαύρα μπλουζάκια με αντιπολεμικά μηνύματα στα εβραϊκά και αραβικά , όπως «ένα παιδί είναι ένα παιδί» και «τέλος στον πόλεμο», ενώ άλλοι είχαν φωτογραφίες των Ισραηλινών ομήρων. Ήταν προφανώς κι αυτό αρκούντως επικίνδυνο ώστε να κηρυχθεί η ισραηλινή Ακαδημία… εκτός νόμου.
