Η αλήθεια είναι πως σχεδόν το είχαμε ξεχάσει. Σαν να χάνεσαι μέσα στην πραγματικότητα, που μόνο καλή δεν είναι ούτε εν συνόλω ούτε στις κατά τόπους λεπτομέρειες, και ξεχνάς: ξεχνάς νοήματα, σημασίες, οράματα. Ο,τι δηλαδή πιο σημαντικό. Αυτό που μας ξαναθύμισαν τα παιδιά του Σπουδαστικού, του τμήματος του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας (DISFF) όπου διαγωνίζονται σπουδαστικές ταινίες. Αυτά τα παιδιά που ήρθαν στη Δράμα με την ταινία τους, που την ολοκλήρωσαν με δυσκολίες, άλλοτε περισσότερες, άλλοτε απρόσμενες, που ακόμη δεν έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές τους, αλλά έχουν πάθος και ενθουσιασμό κι ας μην κάνουν και τις καλύτερες ταινίες του κόσμου (αν και για να λέμε την αλήθεια, τις περισσότερες φορές οι καλύτερες ταινίες του φεστιβάλ ανήκουν στο Σπουδαστικό…).
Και προχθές Τετάρτη ήταν η απονομή των βραβείων. Και σείστηκε η αίθουσα! Από τον εξώστη ώς τη σκηνή, γεμίσαμε φωνές και χειροκροτήματα κι άλλες φωνές και γέλια και χαρά! Απίστευτη, ανόθευτη χαρά! Από αυτά τα παιδιά που δεν έκρυβαν τον ενθουσιασμό τους ούτε τη λαχτάρα τους γι’ αυτό που έκαναν και για τις ταινίες τους που αγαπούσαν πολύ, όπως και να ’ταν, όπως κι αν τις κρίναμε εμείς οι «κριτικοί», και γελούσαν και αγκαλιάζονταν και… μας επανέφεραν. Αυτό έκαναν: μας επανέφεραν. Στη μαγεία του σινεμά μάς γύρισαν και στο τι αυτό σημαίνει. Και αυτό σημαίνει παρέα. Παρέα και ο ένας με τον άλλο και χαρά – ούτε θυμάμαι την τελευταία φορά που είχα χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη σε κείμενο.
Και τα βραβεία του Σπουδαστικού δόθηκαν και θα δοθούν και του χρόνου και του παραχρόνου και θα τα γράψουμε όλα αναλυτικά και μπράβο στους δημιουργούς και όχι και τόσο μπράβο για την κατάσταση του μοναδικού κλειστού σινεμά της Δράμας, του «Ολύμπια», που λείπουν καθίσματα και μεταφέρουν καρέκλες από τον εξώστη για να αντικαταστήσουν όσες χαλάνε στην κεντρική αίθουσα και ο ήχος είναι σε κακή κατάσταση και και και… και όλα αυτά ξεχάστηκαν, χάρη στα παιδιά αυτά. Που τα ζηλέψαμε και μας συγκίνησαν και κλαίγαμε και γελούσαμε μαζί τους. Και που πολύ σωστά, δίχως καν να ξέρει τι υπέροχες εικόνες θα μας χάριζε η τελετή απονομής των βραβείων του Σπουδαστικού, ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, Γιώργος Αγγελόπουλος, παίρνοντας στην αρχή της τελετής τον λόγο, είπε απευθυνόμενος σε όλους αυτούς τους νέους, σε συμβολικό τόνο: «Σας ευχαριστούμε που μας αφήνετε να καθόμαστε στο ίδιο “τραπέζί” μαζί σας», ενώ συνέχισε με χιουμοριστική διάθεση: «Αυτά θα είναι τα καλύτερα βραβεία από τις καλύτερες επιτροπές για τις καλύτερες ταινίες απ’ όλες τις χρονιές!». Το είπε αστειευόμενος, αλλά είχε τόσο δίκιο: ήταν, τελικά, τα καλύτερα βραβεία.
«Tο πήραμε! Το πήραμε!»
Το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας «Φρίντα Λιάππα» έλαβε η ταινία «Or How to Disappear» σε σκηνοθεσία Γιώργου Αγγελόπουλου (απλή συνωνυμία με τον καλλιτεχνικό διευθυντή) για «την ενέργεια και την τολμηρή ματιά στην ιστορία του, για τη χρήση διαφορετικών μέσων που εξυπηρετούν την αφήγηση, γιατί είναι το σινεμά που θα θέλαμε να ξαναδούμε», σύμφωνα με το σκεπτικό της επιτροπής. Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 5.000 ευρώ και έπαθλο παροχών εργαστηρίου και εργασιών post-production στην επόμενη ταινία του βραβευμένου σκηνοθέτη, προσφορά της εταιρείας Stefilm.
Επίσης, ο νικητής του Βραβείου Καλύτερης Ταινίας επιλέγεται αυτόματα για να συμμετάσχει στο Agora Short Film Lab του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης… Το σίγουρο είναι ότι με το που ακούστηκε πως αυτή η ταινία κέρδισε, σηκώθηκαν όλοι όρθιοι, οι φίλοι των παιδιών φώναζαν και αγκαλιάζονταν, «Το πήραμε, μαλάκα! Το πήραμε!» ακούγονταν μέσα σε τεράστια χαρά και ανέβηκαν όλοι μαζί στη σκηνή. Νωρίτερα, ο ίδιος σκηνοθέτης είχε παραλάβει και το βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας για τον πρωταγωνιστή του Στάθη Παπαδόπουλο, λέγοντας κάτι πολύ σωστό που σπάνια το ακούμε: «Η καλύτερη ανταμοιβή για έναν σκηνοθέτη είναι να βραβεύεται ο ηθοποιός του».
Το δε βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στο Εθνικό Σπουδαστικό έλαβε η Ολγα Αδαμοπούλου για την ταινία «Το ήσυχο βάρος των πραγμάτων» της Δήμητρας Πετμεζά. Το Βραβείο Drama Queer έλαβε η ταινία «Transwalking» της Ευθυμίας Κωτούλα, για την καταγραφή μιας πραγματικότητας, μέσα από προσωπικά βιώματα, που αναδεικνύει το σαθρό πολιτικοκοινωνικό γίγνεσθαι. Βραβείο Σκηνοθεσίας πήρε ο Βασίλης Παντελίδης για το «Ηταν πολύ καλή στο να φεύγει», μια συγκινητική ταινία για την απώλεια και τη συντροφική αγάπη με τους Αντώνη Τσιοτσιόπουλο και Μαρία Αποστολακέα. Το σκεπτικό της επιτροπής ήταν ολόσωστο κατ’ εμάς: «Για τη στοχευμένη σκηνοθεσία, την εξαιρετική κατεύθυνση των ηθοποιών και την προβοκατόρικη εναλλαγή των συναισθημάτων που κλιμακώνει την ένταση από την αρχή έως την τελική πράξη».
Το Μεγάλο Βραβείο
Το μεγάλο βραβείο GRAND PRIX στο Διεθνές Σπουδαστικό έλαβε η ταινία «Two Point Five Stars» των Sina Lerf, Dario Boger και Dario Marti από την Ελβετία «για το ξεκαρδιστικό του σενάριο και μια ιδιοσυγκρασιακή οπτική γλώσσα που επιδεικνύει άριστη γνώση τόσο της χωρικής σύνθεσης όσο και της πολυπλοκότητας της λεπτομέρειας». «Χαιρόμαστε που σας άρεσε το χιούμορ μας» είπαν οι σκηνοθέτες! Το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής Rising Star πήρε το «Embodied» της Chanelle Eidenbenz από τη Βρετανία, μια γλυκιά ταινία ως φόρος τιμής στο γυναικείο σώμα που κέρδισε το κοινό.
Επίσης δόθηκαν τα βραβεία του Διεθνούς Προγράμματος Animation με το υπέροχο, γαλλικό «The Death of the Fish» να παίρνει το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας «Γιάννης Βασιλειάδης», ενώ βραβεύτηκαν και οι ταινίες του εξαιρετικού Pitching Lab, του εργαστηρίου με επικεφαλής τη Βαρβάρα Δούκα που ορθώς είπε για μια ακόμη χρονιά: «Θέλουμε οι ταινίες αυτές να ολοκληρωθούν!» Πράγματι γίνεται για 12η χρονιά φέτος πολύ καλή δουλειά στο συγκεκριμένο εργαστήριο, που ευχόμαστε να λάβει τη στήριξη του Φεστιβάλ όσο το δυνατό περισσότερο, καθώς τα σχέδια των ταινιών που παρουσιάζονται έχουν πολλές φορές ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον από αυτές που βλέπουμε στα εθνικά ή διεθνή διαγωνιστικά… Το Φεστιβάλ συνεχίζεται έως την Κυριακή 14/09, οπότε και θα δοθούν τα βραβεία του Εθνικού και Διεθνούς Διαγωνιστικού. Εως τότε, τα παιδιά του Σπουδαστικού έκλεψαν τις ματιές και τις καρδιές μας.
