Ο επιτήδειος υπεργολάβος

Η αδιαπραγμάτευτη άρνηση του Νετανιάχου να συζητήσει ενδεχόμενη αποστολή τουρκικών δυνάμεων στη Γάζα θέτει το εύλογο ερώτημα για τα κίνητρα της στήριξης των περιφερειακών φιλοδοξιών της Τουρκίας από τις ΗΠΑ.

Εκ πρώτης όψεως, οι φιλοδοξίες και των δύο πλευρών φαίνονται να είναι συμπληρωματικές, με τις ΗΠΑ να ελέγχουν τις ισορροπίες της περιοχής χωρίς επιτόπου παρουσία αμερικανικών δυνάμεων.

Η μετάλλαξη των τζιχαντιστών του Αλ Σάραα σε εγγυητές της μετάβασης της Συρίας στην κανονικότητα προφανώς ενισχύει την προθυμία του Ερντογάν να επαναλάβει το πρωτόκολλο της μετάλλαξης με τη Χαμάς στη Γάζα.

Το Ισραήλ, που χάρη στην ανατροπή του Ασαντ από τον Ερντογάν απαλλάχθηκε από την παρουσία του Ιράν σε Συρία- Λίβανο, καλείται τώρα από τον Τραμπ να ανεχθεί την ανάδειξη της Τουρκίας στον ρόλο του περιφερειακού υπεργολάβου των ΗΠΑ στη Συρία, στον Λίβανο αλλά και στη Γάζα.

Και βέβαια, δεν είναι μόνο το Ισραήλ που ανησυχεί, αλλά και η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία, παρά την πρόσφατη βελτίωση των διμερών τους σχέσεων με την Τουρκία του Ερντογάν.

Η Αίγυπτος σε περίπτωση αποστολής τουρκικών δυνάμεων στη Γάζα, με δεδομένη τη βαρύνουσα εμπλοκή αορίστου χρόνου που φιλοδοξεί να περιφρουρήσει στη Λιβύη, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα οριοθετήσει τη δυναμική της σταδιακής προσέγγισης με την Τουρκία.

Το πρόβλημα είναι ότι η Τουρκία του Ερντογάν δεν αντιλαμβάνεται τη θέση της στις ισορροπίες και στους συσχετισμούς της ευρύτερης Μέσης Ανατολής ως ταυτόσημη με αυτήν των ΗΠΑ.

Στην αντίληψη της Τουρκίας υπάρχει η πεποίθηση ότι ΗΠΑ και Ισραήλ προωθούν αργά αλλά σταθερά τη συνολική χειραφέτηση των Κούρδων, χθες στο Βόρειο Ιρακ, σήμερα στη Βορειοανατολική Συρία, αύριο στο Ιρανικό Κουρδιστάν και μεθαύριο στη Νοτιοανατολική Συρία.

Σε ό,τι αφορά τη Βορειοανατολική Συρία -η ηγεσία των Κούρδων έχει κατ’ αρχήν υπογράψει την ένταξή της στη νέα κεντρική κυβέρνηση-, η κατάσταση που επικρατεί πιστοποιεί ότι τα σενάρια μιας ειδικής σχέσης ΗΠΑ-Τουρκίας έχουν βαριές προσημειώσεις και υποθήκες.