Γκράφιτι συμπαράστασης στον αγώνα του Ρούτσι

Καίρια και συγκλονιστική καλλιτεχνική συμβολή στον αγώνα του Πάνου Ρούτσι από τη Θεσσαλονίκη. Ο Sandman (Ορέστης Παπαγεωργίου), ένας από τους παλαιότερους και ικανότερους τεχνίτες του δημόσιου graffiti της πόλης με έργα- παρεμβάσεις και για άλλα κοινωνικά ζητήματα, με το τελευταίο έργο του στον αγαπημένο χώρο της γειτονιάς του, τον τοίχο περίφραξης του γηπέδου του Απόλλωνα Καλαμαριάς, στέλνει μήνυμα συμπαράστασης στον πατέρα που αναζητά την αλήθεια για τον χαμό του γιου του αλλά και των υπόλοιπων θυμάτων στο έγκλημα των Τεμπών.

Δύο μέρες τού πήρε να ολοκληρώσει αυτό το έργο στο οποίο, όπως ο ίδιος διευκρινίζει για να αποφύγει παρανοήσεις, «απεικονίζει το νεκροτομείο στο οποίο τοποθετήθηκαν σε πράσινες σφραγισμένες σακούλες οι απανθρακωμένες σοροί των θυμάτων. Το χέρι που πασχίζει να βγει από τη σακούλα συμβολίζει την προσπάθεια των νεκρών να “μιλήσουν” και να αφηγηθούν την τραγική ιστορία τους μέσα από τα στοιχεία που θα προκύψουν από τις βιοχημικές εξετάσεις, ενώ η σακούλα, πέραν της πραγματικής υπόστασής της, συμβολίζει επίσης τους περιορισμούς που τίθενται και την προσπάθεια συγκάλυψης από το σύστημα. Το νούμερο 17 στο ταμπελάκι είναι ο αύξοντας αριθμός του Ντάνιελ στη λίστα των 57 θυμάτων».

Ο καλλιτέχνης ξεκαθαρίζει επιπλέον ότι ο στόχος του είναι η συμπαράσταση στον αγώνα του Πάνου Ρούτσι, «η ευαισθητοποίηση και επαγρύπνηση του κοινού σχετικά με τον αγώνα του απεργού πείνας και γονιό θύματος στο έγκλημα των Τεμπών για εκταφή του γιου του Ντάνιελ με παράλληλη διενέργεια τεστ DNA αλλά και βιοχημικών εξετάσεων που θα διαλευκάνουν τα αίτια θανάτου του καθώς και η στήριξη και αλληλεγγύη στον ίδιο τον απεργό πείνας».

Ο Sandman δεν αρκείται στα ανωτέρω καθώς περιγράφει το τοπίο που έχει διαμορφωθεί, αφού «είναι τόσες πολλές οι πληροφορίες και οι ιστορίες που έχουν γίνει κατά καιρούς γνωστές για το έγκλημα των Τεμπών, ώστε πλέον έχουν αρχίσει να περνούν απαρατήρητες ή χωρίς πλέον να αγγίζουν τόσο τον κόσμο», δηλαδή «κάθε θύμα έχει χάσει την ανθρώπινη υπόστασή και αξία του, έχει υποβιβαστεί σε άψυχο νούμερο και έχει τοποθετηθεί σε σακούλα σκουπιδιών». Γι’ αυτό λοιπόν και παρεμβαίνει καλλιτεχνικά, αφού «αυτά που επαναφέρουν την πραγματική φρίκη της υπόθεσης είναι αυτά που αγγίζουν τις ανθρώπινες αισθήσεις. Γι’ αυτό ο κόσμος σοκαρίστηκε, συσπειρώθηκε και αντέδρασε με τα ηχητικά που γνωστοποιήθηκαν. Προσωπικά, με επηρέασε αντίστοιχα η εικόνα των πλαστικών σακουλών, γιατί ξαφνικά το αόριστο γίνεται συγκεκριμένο, αποκτά σάρκα και οστά και μάλιστα απανθρακωμένα και σφραγισμένα από το ανθρώπινο βλέμμα και την επιστημονική και νομική διερεύνηση».