Πριν σας πω περισσότερα για τη Μαρία Παπαλεοντίου, διαβάστε πώς μας συστήνεται η ίδια, στους αναγνώστες της «Εφημερίδας των Συντακτών»: «Είμαι άνθρωπος, γένους θηλυκού, μητέρα, σύντροφος, πολιτική επιστήμονας στις σπουδές και τα τυπικά προσόντα, ακτιβίστρια από πεποίθηση και καλλιτέχνις από αδήριτη εσωτερική ανάγκη». Θαυμαστά όλα εννοείται, αλλά προσωπικά με παρακίνησε για να τη συναντήσω αυτή η αδήριτη εσωτερική ανάγκη της, το τραγούδι δηλαδή. Διότι η Μαρία μόλις έβγαλε το πρώτο της EP στην Panik Oxygen, το «Coucou!» με τρία τραγούδια, το ήδη γνωστό «Τυχερή χάντρα» και τα καινούργια «Μια νύχτα Στο Παρίσι» και «Δραματικές διαστάσεις».
Τη ρωτάω κατευθείαν τη Μαρία αν το «Coucou» σημαίνει κάτι. «Ανέκαθεν είχα μεγάλη αγάπη στη γαλλική γλώσσα και κουλτούρα -παρότι βρίσκομαι ακόμη στα πρώτα στάδια εκμάθησής της- και η συγκεκριμένη λέξη αποτελεί στη Γαλλία έναν συνηθισμένο χαιρετισμό στην καθομιλουμένη. Με το EP αυτό επομένως σας λέμε ένα “Κούκου τσα!”, ένα “Γεια σας! Είμαστε κι εμείς εδώ!” και επιχειρούμε μια πρώτη αυτοσύσταση».
Η Μαρία Παπαλεοντίου λέει ότι στα τραγούδια υπάρχει παριζιάνικος αέρας: «Ισως να είναι αυτή η αίσθηση που έχουμε όταν συλλογιζόμαστε την Πόλη του Ερωτα και του Φωτός, όλα αυτά τα συναισθήματα που μας γεννώνται όταν φανταζόμαστε μια φθινοπωρινή βόλτα στον Σηκουάνα, δίπλα στα κιόσκια με τις γκραβούρες, ή την εικόνα της Παναγίας των Παρισίων από το παράθυρο του βιβλιοπωλείου “Shakespeare and Co”. Και ίσως το “Coucou!” να αποτελεί ένα ταιριαστό soundtrack για να μας συνοδέψει σε αυτή την όμορφη, νοητή βόλτα…».
● Ποιες μουσικές σε έχουν επηρεάσει περισσότερο;
Μεγάλωσα στην Κρήτη και το κρητικό μουσικό ιδίωμα ήταν παρόν σε κάθε έκφανση της κοινωνικής μας ζωής. Από μικρό παιδί συνήθιζα να ψέλνω στην κυριακάτικη λειτουργία της πόλης μου, επομένως απέκτησα μια οικειότητα με τις βυζαντινές κλίμακες. Παράλληλα εκείνα τα χρόνια τραγουδούσα ως σολίστ στην παιδική χορωδία της περιοχής μου που παρουσίαζε έργα κλασικού κυρίως ρεπερτορίου, ενώ την ίδια στιγμή δεχόμουν την επιρροή των μεγάλων ξένων επιτυχιών της δεκαετίας του ’90 από τα μπαρ που λειτουργούσαν στην πόλη μου κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Από αυτά τα πολλά και διάφορα μουσικά ερεθίσματα προέρχεται η ανάγκη μου να πειραματίζομαι με διαφορετικά μουσικά ύφη και η τάση μου για μουσικά παντρέματα. Η αλήθεια είναι πάντως πως στο σπίτι τα ακούσματά μου κινούνταν ανάμεσα στο κλασικό λαϊκό και το έντεχνο ρεπερτόριο.
● Με τι ονόματα;
Οι πρώτες φωνητικές μου ακροβασίες εκείνη την εποχή γίνονταν κατά βάση με το ρεπερτόριο της Αρβανιτάκη, της Αλεξίου και της Κανά.
● Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία σε έναν νέο καλλιτέχνη σήμερα;
Να παραμείνει πιστός στο όραμά του. Το κυνήγι των likes και των views, των streams και των followers πνίγει την αυθεντική καλλιτεχνική δημιουργία και δημιουργεί το άγχος του virality. Είναι πραγματικά ένα άγονο τοπίο για να ανθίσει η καλλιτεχνία…
● Υπάρχει ωστόσο, πλέον, ευκολία στη μουσική παραγωγή…
Κι έχει οδηγήσει σε μια υπερπληθώρα μουσικού υλικού και νέων καλλιτεχνών που κι εγώ ακόμη δυσκολεύομαι να επεξεργαστώ και να απορροφήσω. Η άλλη μεγάλη πρόκληση επομένως των νέων καλλιτεχνών είναι να μην αποθαρρυνθούν από αυτήν την υπερπληροφορία, να πιστέψουν στον εαυτό τους και να παραμείνουν στο μονοπάτι. Ως τρίτη και μεγαλύτερη δυσκολία θα έλεγα ότι είναι αυτή που συντελείται μέσα στην ψυχή του ίδιου του καλλιτέχνη κι έχει να κάνει με τη δική του μουσική ταυτότητα. Είναι το υπαρξιακό, εσωτερικό ταξίδι που οφείλουμε να κάνουμε οι καλλιτέχνες μέχρι να φτάσουμε στο προσωπικό, μοναδικό καλλιτεχνικό μας αποτύπωμα.
● Πώς έρχεται η ενηλικίωση σε μια τραγουδίστρια;
Οπως σε κάθε άνθρωπο νομίζω. Μέσα από τον πόνο, τις αποτυχίες, τις ματαιώσεις. Αυτές οι εμπειρίες -πιο πολύ απ’ όλες θεωρώ- μας αναγκάζουν σε μια περίσκεψη και έναν αναστοχασμό.
● Συνέβη και σε σένα;
Στη δική μου ζωή ο πόνος ερχόταν πάντα σε συσκευασία δώρου. Πάντα είχε κάτι να μου διδάξει και πάντα έβγαινα από αυτόν πιο ώριμη και πιο δυνατή.
● Πώς έρχεται λοιπόν η ενηλικίωση σε σένα;
Ερχεται κάθε φορά που δεν αποφεύγω την ευθύνη που μου αναλογεί, που τολμώ να βγαίνω από τη ζώνη ασφαλείας μου, που ξεπερνώ τους φόβους μου και, τέλος, κάθε φορά που κάνω το χρέος μου απέναντι στον εαυτό μου και στους συνανθρώπους μου. Κι όλα αυτά ελπίζοντας πως αν ποτέ ολοκληρωθεί η διαδικασία της ενηλικίωσης, θα συναντηθώ και με την πολυπόθητη ελευθερία.
