Από τον Πούτιν στον Σι

ΗΠΑ και Κίνα έχουν ως προτεραιότητα τη χάραξη ενός πλαισίου που να εμποδίσει τη μετάλλαξη του μεταξύ τους ανταγωνισμού σε σύγκρουση.

Σε ό,τι αφορά τις ΗΠΑ του Τραμπ, η παραπάνω επιλογή είναι μονόδρομος. Με ανοικτό το μέτωπο της σταθεροποίησης της Μέσης Ανατολής και με ζητούμενη την κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία, ο Τραμπ δεν έχει το περιθώριο έμπρακτης πίεσης στην Κίνα.

Από την πλευρά της ούτε η Κίνα έχει κάποιο λόγο να κάνει κάποια πρόκληση ελεγχόμενης έντασης για να δοκιμάσει την αντίδραση των ΗΠΑ. Το Πεκίνο υποδύεται τον ρόλο του εγγυητή της σταθερότητας της παγκοσμιοποίησης, σε πλήρη αντίστιξη με τον απρόβλεπτο Τραμπ.

Αλλωστε η Κίνα ποτέ δεν βιαζόταν, όπως μας διαμηνύει το γνωστό ανέκδοτο όπου ο Ντε Γκολ ρωτά τον Μάο ποια είναι η γνώμη του για τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, για να εισπράξει την απάντηση ότι «είναι πολύ νωρίς για να εξαχθούν συμπεράσματα».

Με τα παραπάνω δεδομένα, η συνάντηση του Τραμπ με τον Σι την Πέμπτη θα επικεντρωθεί στην αναζήτηση μιας διμερούς εμπορικής συμφωνίας.

Με την Ουκρανία να σκιάζεται από μια συνολική κατάρρευση του μετώπου και τη Μέση Ανατολή να απορροφά τη διαμεσολαβητική ενέργεια του Λευκού Οίκου, δεν υπάρχει περιθώριο επικίνδυνων ασκήσεων στα Στενά της Ταϊβάν.

Τα παραπάνω αθροιστικά φωτίζουν την εμπλοκή των ΗΠΑ στην Ουκρανία ως άσκοπη σπατάλη διπλωματικής ενέργειας.

Τα τελευταία χρόνια στρατηγικοί αναλυτές στις ΗΠΑ προτείνουν ως προϋπόθεση μιας επιτυχούς διαπραγμάτευσης με την Κίνα την τακτική των Νίξον-Κίσινγκερ, οι οποίοι το 1972 προσέγγισαν το Πεκίνο για να διαπραγματευτούν στη συνέχεια από θέση ισχύος με την ΕΣΣΔ του Μπρέζνιεφ.

Στη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία οι καλές σχέσεις Ρωσίας-Κίνας αναβαθμίστηκαν σε στρατηγική συμμαχία, με ζητούμενο τον τρόπο και τον χρονικό ορίζοντα μετάλλαξης του διδύμου Κίνας-Ρωσίας σε τρόικα με τη συμμετοχή της Ινδίας. Θανάσιμοι αντίπαλοι μέχρι πρόσφατα, η Ινδία και η Κίνα νιώθουν σαν στρατηγική απειλή την επιθετική αναδίπλωση των ΗΠΑ του Τραμπ.