Γιατί γελάτε, κύριοι;

Θεωρώ ότι, άλλος λίγο άλλος πολύ, όλοι έχουμε καταλάβει πως τα περισσότερα κράτη εδώ και πολλά χρόνια έχουν λάβει πλέον χαρακτηριστικά απατεώνα. Ακόμα κι αυτά που κάποτε θεωρούνταν φάροι της δημοκρατίας. Ολοι διαπιστώνουμε την απροκάλυπτη διαπλοκή της οικονομικής ολιγαρχίας, των ΜΜΕ –τα περισσότερα των οποίων ελέγχονται από αυτήν–, της μαύρης διεθνούς των αγορών, ακόμα και του οργανωμένου εγκλήματος με τις ηγεσίες των κρατών και τους κρατικούς μηχανισμούς, από βουλευτές, δικαστές, δημόσιους υπαλλήλους μέχρι και την αστυνομία, σε ένα win-win οικονομικό πάρτι.

Το χειρότερο είναι ότι συνηθίσαμε να μας κυβερνάει ένα τέτοιο σύστημα δομημένο πάνω στον προσωπικό πλουτισμό των ανθρώπων που έχουν ορκιστεί ότι θα υπηρετούν το δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας τους και τους πολίτες της. Φέρνω σαν παράδειγμα τη μητρόπολη της σύγχρονης Δημοκρατίας, τη Γαλλία, όπου αρχής γενομένης από τον πρόεδρο Σιράκ, που κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος κατά την περίοδο που ήταν δήμαρχος, στη συνέχεια είχαμε τον Σαρκοζί, που καταδικάστηκε για διαφθορά, και μετά, τον σημερινό πρόεδρο Μακρόν, που μάλλον πιάστηκε στα πράσα με σκονάκι κοκαΐνης (το γεγονός διαψεύστηκε βέβαια αμέσως), να εμπλέκεται σε σκάνδαλο σχετικά με παράνομες μεθόδους επεξεργασίας του νερού Perrier της πολυεθνικής Nestle.

Στο άλλο δε τοτέμ της δημοκρατίας, την Ευρωπαϊκή Ενωση, προΐσταται μια κυρία η οποία κατηγορείται ότι είναι βαθιά εμπλεκόμενη στο τεράστιο σκάνδαλο των εμβολίων της Pfizer. Ισως έτσι εξηγείται και η «συναντίληψη» και η αγαστή συνεργασία των ηγεσιών των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης με την αποδεδειγμένα πιο διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης –και όχι μόνον: την Ουκρανία.

Θα χρειάζονταν άπειρες σελίδες για να αναφερθούν έστω επιγραμματικά τα σκάνδαλα, οι εκβιασμοί, οι κομπίνες, οι συγκαλύψεις, το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, οι απάτες, που βαρύνουν το παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης, το οποίο δεν διστάζει να διαπράττει ακόμα και δολοφονίες ώστε να συσκοτίσει τα εγκλήματά του. Ο δε σημερινός πρόεδρος του Ισραήλ, Νετανιάχου, έσπευσε να υποδαυλίσει μια ακατανόητης σκοπιμότητας τρομοκρατική ενέργεια (όπως είχε πει ο Ζοζέπ Μπορέλ, «το Ισραήλ μέσω του Κατάρ χρηματοδοτούσε τη Χαμάς») ως αφορμή για να επιτεθεί κατά του παλαιστινιακού λαού· ενέργεια που εξελίσσεται στην πιο αποτρόπαιη σύγχρονη γενοκτονία, με σκοπό να αποσπάσει την προσοχή των πολιτών της χώρας του από τα οικονομικά σκάνδαλα που τον βαρύνουν. Καταλαβαίνουμε ότι ο απατεώνας, από τη στιγμή που νιώθει ότι ο κλοιός στενεύει γύρω του, πολύ εύκολα μεταπηδάει στο δεύτερο μετά τη διαφθορά επίπεδο παραβατικότητας, που είναι ο αυταρχισμός και ο τραμπουκισμός.

Τη μέθοδο δε αυτή χρησιμοποιεί τα τελευταία εβδομήντα και πλέον χρόνια η άλλοτε μητρόπολη του «we the people» («εμείς ο λαός»), με αποτέλεσμα οι ΗΠΑ να έχουν δικαιωματικά κερδίσει τον τίτλο του πρωταθλητή στο σπορ του διεθνούς τραμπουκισμού. Αρχής γενομένης, στα μεταπολεμικά χρόνια, το 1949 στη Συρία, το 1952 στην Αίγυπτο και το 1953 στο Ιράν, περνώντας από όλες σχεδόν τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Ασίας και της Αφρικής, ακόμα και της Ευρώπης (επιχείρηση Γκλάντιο) και καταλήγοντας το 2014 στην Ουκρανία με το «γιουρομαϊντάν», οι ΗΠΑ και η CIA με τη βοήθεια της βρετανικής ΜΙ6 και των πρόθυμων απατεώνων και τραμπούκων, που δυστυχώς διαθέτει σε αφθονία κάθε κράτος αυτού του πλανήτη, κατέπνιξαν κάθε προσπάθεια των λαών για δημοκρατία και ανεξαρτησία όπως και το δικαίωμα οι πολίτες της κάθε χώρας να χαράζουν το πολιτικό τους μέλλον ελεύθερα και ανεπηρέαστα.

Ο δε σημερινός τους πρόεδρος απροκάλυπτα ομολογεί ότι πολλοί από τους κατά πλειονότητα διεφθαρμένους ηγέτες διαφόρων κρατών είναι πρόθυμοι «να του φιλήσουν τον κ@λο» για να μη βάλει 100% δασμούς στις εξαγωγές τους στις ΗΠΑ. Τι άλλο θυμίζουν όλα αυτά παρά Σικάγο της ποτοαπαγόρευσης. Βέβαια θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι τουλάχιστον ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ειλικρινής, έχει δηλαδή αυτό που λέμε «μπέσα», όπως και κάθε «νονός» που σέβεται τους άγραφους νόμους του υποκόσμου, και δεν κρύβεται υστερόβουλα πίσω από τη φενάκη της λεγόμενης πολιτικής ορθότητας, όπως έκαναν όλοι ανεξαιρέτως οι προκάτοχοί του, που διέπραξαν πολύ βαρύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Αυτά συμβαίνουν στον κόσμο μας, εκτός από μια νησίδα «δημοκρατίας και κανονικότητας» κάπου στα νοτιοανατολικά της ευρωπαϊκής ηπείρου, όπου η ηγεσία της είναι πιο φτωχή και από τον Πέπε Μουχίκα, κατοικεί σε γυάλινο σπίτι, οι θεσμοί λειτουργούν με υποδειγματικό τρόπο, η Δικαιοσύνη είναι πράγματι ανεξάρτητη, τα κρατικά εγκλήματα δεν συγκαλύπτονται, οι επιδοτήσεις των αγροτών καταλήγουν στους πραγματικούς δικαιούχους, οι πολίτες της είναι υψηλά αμειβόμενοι και ελεύθεροι να απολαμβάνουν τα δικαιώματά τους, η προσωπική τους ζωή είναι απαραβίαστη, η εθνική κυριαρχία αδιαπραγμάτευτη και η οικονομία της παραγωγική και θωρακισμένη. «Γιατί γελάτε, κύριοι;»

*Νομικός, συγγραφέας