«Γεννιόμαστε και πρέπει να κουβαλήσουμε
βαρύ κιβώτιο
τις ασπάραχτες εικόνες των πραγμάτων….
Χωρίς τη γνώση της φωτιάς ωραιότερα καιγόμαστε.
Σωριάζεται ο πάταγος κι απομακρύνετ’ η βροντή
αργά σαν τίγρη κουρασμένη….
Ολοένα εξέχουμε στο χρόνο.
Ερειπωμένα κόκαλα π’ αντέχετε στο χάρο!»
Ν. Καρούζος
Από το ποίημα Ορυκτός ουρανός της συλλογής «Πενθήματα», 1969.
«Μια Ελλάδα που παράγει ανταγωνιστικά, δεν περιμένει να ζει από επιδόματα.» και «Μία Ελλάδα που προσελκύει παραγωγικές επενδύσεις. Δεν τις διώχνει.» (Α. Σαμαράς, Ζάππειο, 9.5.23). Επίσης, άλλα πολλά δικά του στα ‘Ζάππεια’ 1, 2 και 3.
Ο Α. Τσίπρας με την κόκκινη γραβάτα (Ζάππειο22.6.18) και πάλι ο ίδιος (χωρίς βέβαια γραβάτα αυτή τη φορά- Ζάππειο 7.5.19) για «θετικά μέτρα ανακούφισης».
Είχαν προηγηθεί κι άλλα ‘Ζάππεια’ κι όχι μόνον βέβαια από αυτούς τους δύο. Και στο γειτονικό χώρο του Σταδίου οι πρώτος μαζικός εορτασμός στην Ελλάδα το 1893 της Πρωτομαγιάς με τις ‘ερυθρές κονκάρδες’. Και θα επακολουθήσουν σίγουρα κι άλλα. Με αντιθέσεις και ρήξεις. Με θανάτους, απογοητεύσεις αλλά κι ελπίδες.
Η αυτοπυρπόληση της Αύρας Γρηγορίου στο Ζάππειο πριν λίγες ημέρες θυμίζει την αυτοκτονία στις αρχές Απριλίου 2012 στην Πλατεία Συντάγματος του φαρμακοποιού από την Καρδίτσα Δ. Χριστούλα που είχε κρίνει ότι δεν άξιζε η παράταση της ζωής του στην Ελλάδα των μνημονίων.
Και οι δυο χώροι έχουν πλέον αποδοθεί στη κοινή χρήση με την ‘αδιάλειπτη κλινική’ τους ανεπίληπτη λαμποκοπή. Από την άλλη, ο θάνατος και των δυο ανθομυρίζει την ευωδία της ζωής ενώ η δική μας αναδίδει την ασφυκτική δυσωδία του καθημερινού θανάτου.
«Δεν θα νικήσουν αυτοί που μπορούν να επιβάλλουν τα χειρότερα αλλά αυτοί που μπορούν να υποφέρουν τα περισσότερα». Αποδίδεται στον Ιρλανδό Τέρενς ΜακΚουίνι, που πέθανε στο Λονδίνο το 1920 μετά 74 μέρες απεργίας πείνας.
*Ομότιμος Καθηγητής ΕΚΠΑ
