Αν κάτι μου έμεινε από το φετινό Eurobasket, δεν είναι οι αγώνες, τους οποίους παρακολούθησα ελάχιστα (τα αθλητικά δεν είναι το φόρτε μου, καθόλου), ούτε το σασπένς ούτε η πρόκριση της Εθνικής και η κατάκτηση του χάλκινου. Είναι η προχθεσινή δήλωση του Γιάννη Αντετοκούνμπο: «Είναι το μεγαλύτερο επίτευγμά μου, να εκπροσωπείς την Εθνική Ομάδα, τη χώρα σου, 12 εκατομμύρια ανθρώπους και να φτάνεις σε μια επιτυχία, σε ένα μετάλλιο».
Αυτός ο τεράστιος αθλητής, ο άνθρωπος που κάνει λαμπρή καριέρα στην Αμερική, που έχει παίξει με και απέναντι στους μεγαλύτερους μπασκετμπολίστες του κόσμου, που έχει βγάλει λεφτά για 10 (άνετες) ζωές, θεωρεί μεγαλύτερο επίτευγμά του το χάλκινο μετάλλιο με την Εθνική Ελλάδας, μιας χώρας που δεν θα λέγαμε ότι του φέρθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Κάποιοι με «πολύ ελληνικό DNA» ακόμα και σήμερα αδυνατούν να χωνέψουν ότι ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ένας άνθρωπος με σκουρόχρωμη επιδερμίδα, παιδί μεταναστών από τη Νιγηρία, αποδείχθηκε πολύ καλύτερός τους σε όλα. Και πολύ πιο Ελληνας, αν Ελληνα θεωρούμε κάποιον που αφήνει ένα θετικό αποτύπωμα σε αυτόν τον τόπο, χωρίς να τον ρημάζει και να τον εκμεταλλεύεται προς ίδιον όφελος.
Πριν από λίγα χρόνια, ο πρώην τηλεπωλητής νανογιλέκων και ανυπόληπτων βιβλίων και νυν χασάπης του ΕΣΥ τον αποκαλούσε «Ακενοτούμπο». Και όχι, δεν είχε κάνει κανένα σαρδάμ. Προσπαθούσε με κάθε τρόπο αυτός ο «νάνος» του δημόσιου βίου να τον μειώσει για το χρώμα του και την καταγωγή του. Χθες έγραφε στο τουίτερ (Χ): «Με τον Γιάννη οδηγό, η Ελλάδα επέστρεψε στο βάθρο του Eurobasket». Μόνο με το μικρό του όνομα αυτή τη φορά, χωρίς Ακενοτούμπο, Απανωτούμπο και άλλα ρατσιστικά, δήθεν σαρδάμ. Ηθελε κι αυτός, ο πτωχός, να κλέψει λίγη από τη λάμψη μιας νίκης που δεν του ανήκει.
Ας είναι. Την Κυριακή το βράδυ, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έπαιρνε την εκδίκηση της ζωής του κι ας μην το βλέπει καθόλου έτσι ο ίδιος. Ο Γιάννης απέδειξε για ακόμα μία φορά ότι είναι Ανθρωπος με Αλφα κεφαλαίο. Ο ανεκδιήγητος υπουργός και οι όμοιοί του θα παραμείνουν ανθρωπάκια.
