Λένε ότι το αγαπημένο ρητό του Καλιγούλα ήταν «Oderint, dum metuant» – «Ας με μισούν, αρκεί να με φοβούνται»: και όλοι ξέρουμε πού τον οδήγησε αυτό το σκεπτικό (όχι μόνο στην περίπτωση του διαβόητου Ρωμαίου Αυτοκράτορα-Θεού, αλλά και σε εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις ολιγαρχών και τυράννων) – σφαγμένο από τους συνωμότες ακολούθους του και δύο μέτρα κάτω από τη γη.., Γι’ αυτό, ακόμα και ο σατανάκος Μακιαβέλι, ο κυνικός Φλωρεντίνος καγκελάριος και δάσκαλος του αυταρχισμού, γράφει στον περίφημο «Ηγεμόνα» του πως «το καλύτερο κάστρο που θα μπορούσε να κατέχει ένας ηγεμόνας είναι η αγάπη του λαού του» και ότι «έναν ηγέτη πρέπει να τον φοβούνται και να τον αγαπούν. Αν δεν γίνονται και τα δύο, τότε μόνο είναι καλύτερο να τον φοβούνται».
Σήμερα ξέρουμε, άλλωστε, ότι η κλισέ φράση «Καλύτερα να σε φοβούνται, παρά να σε σέβονται» είναι fake news – πλήρης αντιστροφή της αυθεντικής ρήσης του Χίλωνα του Λακεδαιμόνιου, ενός από τους Επτά Σοφούς της Αρχαίας Ελλάδας, γνωστής και ως μέρος του «Λακωνικού Κανόνα», που λέει ακριβώς το αντίθετο: «Τραχέσιν ἥσυχον σεαυτὸν πάρεχε, ὅπως σε αἰσχύνωνται μᾶλλον ἢ φοβῶνται». Δηλαδή «Απέναντι στους σκαιούς ανθρώπους να μένεις ήρεμος, για να σε ντρέπονται μάλλον παρά να σε φοβούνται».
Ξεκίνησα έτσι… φιλολογικά το σημερινό «δρομο-λόγιο», γιατί κρίνω ότι τα γεγονότα που εκτυλίσσονται γύρω μας είναι εκτός από καταιγιστικά και κοσμοϊστορικά. Λίγες ώρες πριν ξεκινήσω να γράφω αυτό το κείμενο, η Αμερική αναγκάστηκε ξανά να ασκήσει βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για να μπλοκάρει ψήφισμα που απαιτούσε την άμεση κατάπαυση του πυρός στη φλεγόμενη και πεινασμένη Γάζα. Η πρέσβειρα των ΗΠΑ έμεινε απόλυτα μόνη της, το «σκορ» ήταν 14 κράτη υπέρ, ένα κατά – και μόνο ο δακτυλοδεικτούμενος πρέσβης του Ισραήλ έσπευσε να τη συγχαρεί διά χειραψίας. Η απομόνωση της ατλαντικής υπερδύναμης είναι πλέον αναμφισβήτητη, και τα επόμενα 24ωρα θα γίνει ακόμα εκκωφαντικότερη, καθώς ένας ένας οι στενότεροι σύμμαχοι των ΗΠΑ (Αγγλία, Γαλλία, Αυστραλία, Καναδάς και πολλοί άλλοι) θα ανέβουν στο βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και θα αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία του παλαιστινιακού κράτους: ένα σενάριο-εφιάλτης για τον μόνιμο συνεργό και βασικό σπόνσορα της βάρβαρης γενοκτονίας, την ώρα που τα «Αρματα του Γεδεών 2» ξαναπνίγουν στο αίμα την Πόλη της Γάζας.
Στον αραβικό, αλλά και τον ευρύτερο μουσουλμανικό κόσμο, που ήδη «βράζει» από δυσφορία για τη μονόπλευρη και διπρόσωπη αμερικανική πολιτική, η παρανοϊκή απόφαση Ισραηλινών και Αμερικανών να βομβαρδίσουν πριν από δέκα μέρες τους διαπραγματευτές της Χαμάς στην καρδιά της Ντόχα, μόλις τριάντα χιλιόμετρα μακριά από τη μεγαλύτερη αμερικανική βάση σε ολόκληρη την περιοχή, προκάλεσε πραγματικό σεισμό και θάβει οριστικά κάθε περίπτωση «ομαλοποίησης» των σχέσεων με την παράνομη σιωνιστική οντότητα. Ο πρόεδρος του «δαιμονοποιημένου» Ιράν, το οποίο μόλις πριν λίγους μήνες βομβαρδίστηκε ανηλεώς από Ισραήλ και ΗΠΑ, συμμετείχε στη μεγάλη αραβο-ισλαμική σύνοδο κορυφής του Κατάρ, είχε διμερείς συναντήσεις με τον ηγέτη της Σαουδικής Αραβίας και πολλών άλλων κρατών, και σίγουρα ένιωσε δικαιωμένος ακούγοντας τους διάφορους εμίρηδες, δικτάτορες και σεΐχηδες να αμφισβητούν ευθέως την Αμερική και το υπάρχον γεωστρατηγικό στάτους κβο.
Αλλά και στην Ευρώπη όλα δείχνουν ότι η αμερικανική κυριαρχία φυλλορροεί πολύ ταχύτερα του αναμενομένου, καθώς οι αδιάκοποι τσαμπουκάδες και τα τελεσίγραφα του Τραμπ έρχονται να ολοκληρώσουν την απολύτως προβλέψιμη οικονομική και ενεργειακή καταστροφή που προκάλεσε στην ήπειρό μας ο αμερικανοκίνητος ρωσο-ουκρανικός πόλεμος. Πρώτα υποχρέωσε τους προσκυνημένους Ευρωπαίους «ηγέτες» να αποδεχτούν το νταβατζιλίκι του 5% του ΑΕΠ τους για πολεμικές δαπάνες, χρήματα που σε μεγάλο βαθμό θα καταλήξουν στα ταμεία του αμερικανικού στρατοβιομηχανικού συμπλέγματος. Μετά επέβαλε στην (αντι-)Ευρωπαία αρχιεπίτροπο Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν μια από τις πιο άνισες και μονόπαντες εμπορικές συμφωνίες όλων των εποχών. Και τώρα ο Πορτοκαλί Πλανητάρχης διέταξε ουσιαστικά τους δήθεν συμμάχους του όχι μόνο να σταματήσουν αμέσως να αγοράζουν ρωσικό πετρέλαιο και γκάζι και να το αντικαταστήσουν με πολύ ακριβότερα αμερικανικά καύσιμα, επιταχύνοντας έτσι την οικονομική αυτοκτονία τους, αλλά και να επιβάλουν πρώτοι τις πολυσυζητημένες «δευτερεύουσες» κυρώσεις στις χώρες που αγοράζουν ρωσικό πετρέλαιο, δηλαδή την Ινδία και την Κίνα, ως προαπαιτούμενο για να το κάνουν και οι ΗΠΑ!
«Περιμένουμε από τους Ευρωπαίους να κάνουν το μερίδιό τους τώρα, και δεν προχωράμε χωρίς τους Ευρωπαίους», είπε χαρακτηριστικά ο υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ, γνωρίζοντας –ο αθεόφοβος– ότι κάτι τέτοιο θα είχε τρομακτικές συνέπειες για την ευρωπαϊκή αλλά και την παγκόσμια οικονομία! Αλλά δεν τον νοιάζει, γιατί ξέρει πως μόνον έτσι θα ολοκληρωθεί το φορσέ οικονομικό «διαζύγιο« της Ευρώπης από τον υπόλοιπο κόσμο, και η οριστική πρόσδεση της ηπείρου μας στο αμερικανικό άρμα… μάχης. Αλλά βέβαια όλα αυτά είναι σχέδια επί χάρτου: οι αντιδράσεις στην Ευρώπη από τα λαϊκά στρώματα, αλλά και από τμήματα των καπιταλιστικών ελίτ είναι ήδη τεράστιες, και όλα δείχνουν ότι πολλοί από τους ηγέτες που προσκυνάνε σήμερα τον Τραμπ δεν θα μακροημερεύσουν στις καρέκλες τους.
Συμπέρασμα; Οσο απίστευτο λοιπόν κι αν ακούγεται, η «μονοπολική στιγμή» των ΗΠΑ μοιάζει να παρήλθε οριστικά, και η αμερικανική αυτοκρατορία έχει καταφέρει μέσα σε ελάχιστο χρόνο να αποξενώσει ακόμα και τους στενότερους συμμάχους της το δίδυμο της συμφοράς Τραμπ και Μπάιντεν πέτυχε μέσα σε ελάχιστο χρόνο να ξοδέψει όλο το συσσωρευμένο πολιτικό κεφάλαιο και γόητρο των ΗΠΑ που, κακά τα ψέματα, μόνον εν μέρει στηριζόταν νωρίτερα στον τρόμο και την καθαρά στρατιωτική κυριαρχία. Αντιθέτως, η Αμερική είχε καταφέρει να επιβληθεί στον υπόλοιπο πλανήτη χάρη πρωτίστως στη soft power, την «ήπια ισχύ» του χρήματος και της δήθεν «δημοκρατικής» και «φιλελεύθερης» προπαγάνδας: μόνο όταν αποτύγχαναν αυτά τα πιο ύπουλα και αόρατα μέσα διαφθοράς, αναγκαζόταν η Ουάσινγκτον να κινητοποιήσει τις σκοτεινότερες δυνάμεις της και να καταφύγει στα (ομολογουμένως αμέτρητα) βίαια πραξικοπήματα και τις αιματηρές υπερπόντιες εκστρατείες και εισβολές.
Αλλά η υπεροψία είναι κακός σύμβουλος. Κι έτσι είδαμε τα τελευταία χρόνια τη στρεβλή ηγεμονική λογική του «Oderint, dum metuant» να επανέρχεται δριμύτερη στο παγκόσμιο στερέωμα, καταστρέφοντας σχέσεις και ισορροπίες ισχύος που χρειάστηκαν δεκαετίες για να χτιστούν. Λίγοι το προέβλεψαν έγκαιρα, αλλά η επιθετική στάση των ΗΠΑ στους δυο μεγάλους πόλεμους των τελευταίων χρόνων, στην Ουκρανία και τη Γάζα, πράγματι έδωσαν τη χαριστική βολή στην αξιοπιστία της υπερδύναμης και την έτσι κι αλλιώς ψευδεπίγραφη «Rules-Based Order», δηλαδή τη «Νέα Τάξη Πραγμάτων» που δήθεν στηρίζεται στο ανύπαρκτο «Διεθνές Δίκαιο» των ισχυρών της Δύσης.
