Η «δύσκολη Ευρώπη» κινείται;

Δύσκολο να εξηγήσεις σε ανθρώπους που δίκαια αγανακτούν με τη διεθνή περιρρέουσα ατμόσφαιρα ότι είναι στους διαδρόμους, και όχι στους δρόμους, όπου γίνονται οι ανατροπές ή έστω μπορούν να δρομολογηθούν «σωστοί χειρισμοί» στη σύγχρονη ιστορία.

Εξηγούμαι: επί πολλά χρόνια μιλούσε η υφήλιος για τη χώρα-πρότυπο, το «start up nation» του Ισραήλ.

Ας μην ξεχνάμε όμως ότι επί τρεις δεκαετίες η Ευρωπαϊκή Ενωση ήταν μία εκ των βασικών πηγών χρηματοδότησης των start ups στο Ισραήλ.

Είχαμε μαζί τους μια μακροχρόνια εταιρική σχέση στον τομέα της επιστημονικής και τεχνολογικής συνεργασίας [σημ.: η συμφωνία σύνδεσης έγινε το 1995 (!) και τέθηκε σε ισχύ τον Ιούνιο του 2000].

Η σημερινή όμως απόφαση της Κομισιόν  μάλλον βάζει τα πράγματα σε άλλη βάση.

Και προφανώς θα επηρεάσει τη συμμετοχή ισραηλινών επιχειρηματικών οντοτήτων στο «Accelerator» του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού ενίσχυσης του ιδιωτικού τομέα (το οποίο απευθύνεται σε νεοφυείς μικρές επιχειρήσεις με ανατρεπτικές καινοτομίες και αναδυόμενες τεχνολογίες που έχουν δυνητικές εφαρμογές διπλής χρήσης, όπως η κυβερνοασφάλεια, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και φυσικά η τεχνητή νοημοσύνη).

Ο εύκολος τρόπος στη σημερινή εποχή είναι να διαμαρτυρόμαστε με τα πληκτρολόγια ή με διαδηλώσεις. Ο δύσκολος είναι να έχουμε αντιπροσώπους τέτοιους (σε πολλά επίπεδα και φόρα) ώστε να ασκήσουμε αποτελεσματική διπλωματία: αυτή που περνάει πλέον (έμμεσα και άμεσα) από τις κεφαλαιακές ροές της παγκοσμιοποίησης και το καναλιζάρισμα του χρήματος.

Αυτό που συμβαίνει εκεί κάτω, στη Γάζα, νομοτελειακά θα έχει συνέπειες για όσους το δημιουργούν αλλά και για όσους το υποστηρίζουν ποικιλοτρόπως.

Η «δύσκολη Ευρώπη» (βλ. ομώνυμο βιβλίο του Σ. Ντάλη, Εκδ. Παπαζήση, 2018) αργά ή γρήγορα «θυμάται» τον στόχο της: «Πως οι ηγεσίες της θα υποκαταστήσουν τους προαιώνιους ανταγωνισμούς με τη συγχώνευση των ουσιαστικών συμφερόντων τους» όπως λέει ο καθηγητής Ντάλης.

Ε λοιπόν αυτοί οι προαιώνιοι ανταγωνισμοί δεν είναι διαρκείς μόνο στο ευρωπαϊκό έδαφος – είναι σε κάθε χωροχρονική επικράτεια «φιλελευθερισμού» όπου υποτίθεται ότι οι δυτικές αξίες θα έπρεπε να ενισχύονται με οικονομική και πολιτισμική διπλωματία.

Και αυτό φαίνεται τελικά να γίνεται αντιληπτό, έστω και πολύ αργά. Δεν είναι μόνο η απόφαση των Γάλλων και άλλων κρατών-μελών για την αναγνώριση της Παλαιστίνης. Ούτε και η δασμολογική συμφωνία με τον Τραμπ.

Κάποιοι στις Βρυξέλλες φαίνεται να κατανοούν ότι αν δεν δρομολογηθούν οι φραγμοί οικονομικών συμφερόντων προς το Ισραήλ, η απλή παραδοσιακή διπλωματία δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα.

Στο σημερινό ασταθές παγκόσμιο σκηνικό, η Ευρώπη οφείλει να κατανοήσει (και αυτό φαίνεται πως κάνει) ότι επιβάλλεται πλέον ένα είδος «οικονομικού αποκλεισμού» σε όσους ενισχύουν τις μιλιταριστικές τους βλέψεις ποντάροντας σε τεχνολογία και καινοτομία…