Γερμανική Ευρώπη

Θα υλοποιηθεί και -εάν ναι- σε ποιον χρονικό ορίζοντα η δέσμευση του Βερολίνου για ένα πρόγραμμα εξοπλισμών που θα καταστήσει τη χώρα την ισχυρότερη στρατιωτική συμβατική δύναμη στην Ευρώπη;

Το ερώτημα είναι πολιτικό, καθώς θα διαταραχθεί η ισορροπία Γαλλίας – Γερμανίας που αναγνώριζε τη γαλλική πρωτοκαθεδρία στην άμυνα και τη γερμανική στη λειτουργία της ευρωζώνης.

Ακόμη και στην περίπτωση έγκαιρης υλοποίησης του εξοπλιστικού προγράμματος της Γερμανίας, η χώρα δεν θα μπορεί να αποκτήσει πυρηνικά όπλα και Μόνιμη Εδρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Ο πρώτος επανεξοπλισμός της Γερμανίας πραγματοποιήθηκε το 1955 και στα δύο γερμανικά κράτη, όταν ναυάγησε η Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα, μια γαλλική πρόταση που στόχο είχε την αποτροπή του επανεξοπλισμού της Δυτικής Γερμανίας.

Ολα τα παραπάνω έγιναν στη σκιά του πολέμου της Κορέας στην περίοδο 1950-53 που καταγράφηκε στη Δύση σαν πρόβα τζενεράλε εισβολής της ΕΣΣΔ.

Ο πόλεμος στην Κορέα ώθησε τις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στην απόφαση για μαζικό επανεξοπλισμό, μια επιλογή που αναθέρμανε την οικονομία και απομάκρυνε τον κίνδυνο εγκλωβισμού στην ύφεση.

Είναι προφανείς οι ομοιότητες και οι αναλογίες του πολέμου στην Ουκρανία με τον πόλεμο της Κορέας.

Οι ανάγκες του πολέμου κινητοποίησαν τη βιομηχανική παραγωγή σε μια στιγμή που τελείωναν τα πακέτα της βοήθειας των ΗΠΑ στη μεταπολεμική ανασυγκρότηση της Ευρώπης.

Σήμερα, η εκτίναξη των εξοπλισμών στην Ευρώπη δίνει τη χαριστική βολή στη μόνιμη περιοριστική δημοσιονομική πολιτική και ταυτόχρονα στηρίζει αναπτυξιακά την κατασκευή υποδομών.

Είναι χαρακτηριστική η προσπάθεια της Μελόνι να χρηματοδοτήσει την κατασκευή της κρεμαστής γέφυρας που θα συνδέει τη Σικελία με την υπόλοιπη χώρα.

Οταν το 1990 οι νικητές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπέγραψαν με τα δύο γερμανικά κράτη τη Συνθήκη 2 συν 4, όπου καθορίστηκε περιοριστικό όριο για τις Ενοπλες Δυνάμεις, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το Βερολίνο θα παρόπλιζε τον δεύτερο στρατό του ΝΑΤΟ.