Με όσα τελευταία ήρθαν στο «φως» από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές, για όλες τις μεγάλες υποθέσεις που απασχολούν την κοινωνία, ακόμη μία φορά κοινή είναι η διαπίστωση ότι τα πάντα κινούνται στο ημίφως.
Χρόνια τώρα η «μυστικότητα» τηρείται σχεδόν πάντα προσχηματικά, με την κάθε πλευρά να διοχετεύει κάθε φορά στα media όποια πληροφορία, ημιπληροφορία, εξυπηρετεί τις εικασίες της, την πάρτη της.
Και αυτά δυστυχώς από την κορυφή, βλέπε Αρειος Πάγος, μέχρι στα πιο χαμηλά (πολιτικοί, δημοσιογράφοι, πολίτες, εξεταστικές, προκαταρκτικές και τα παρόμοια) με έναν σωρό παραπομπές και αναβολές σύννεφο!
Στην Ελλάδα, διαβάζουμε χρόνια, η πιο αργή Δικαιοσύνη της Ε.Ε.! «Βουνά» οι εκκρεμείς υποθέσεις στα δικαστήρια, χρόνια πολίτες και επιχειρήσεις περιμένουν για να επιλυθούν οι υποθέσεις τους. Καμία επιτάχυνση. Την ίδια ώρα, μας απασχολεί μόνιμα το ποιος θα έχει «λόγο» στην επιλογή της ηγεσίας.
Διερωτάται κανείς, υπάρχει δικαιοσύνη χωρίς δίκη και κάθε φορά σε όλες τις μεγάλες υποθέσεις, να αφήνεται στον πανδαμάτορα χρόνο να τα σβήνει όλα;
Πώς είναι δυνατόν να διαλυθεί, έστω να περιοριστεί κάπως το βαρύ νέφος της δυσπιστίας για τους θεσμούς της Δικαιοσύνης (τι ειρωνεία, όλοι τής έχουν εμπιστοσύνη!…) αν δεν δούμε και δεν ακούσουμε τις σοβαρές αντιδικίες, τους πραγματικούς ενόχους, όχι στα τηλεοπτικά πάνελ, όχι στα πεζοδρόμια αλλά στη θεσπισμένη σκηνή της ακροαματικής διαδικασίας; Οταν λογικά εκεί δεν μπορεί να κρυφτεί τίποτα.
Δυστυχώς τα μέχρι τώρα που έχουν ληφθεί για την επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης δεν έχουν αποδώσει σχεδόν καθόλου. Η μεγάλη βραδύτητα και η μεγάλη «επιστήμη» των συνεχών αναβολών, εκτός από το θεσμικό έλλειμμα, είναι και το μεγαλύτερο εμπόδιο στην ανάπτυξη, στην όποια ποιότητα ζωής. Και ενώ ταυτόχρονα είναι, αν όχι η πρώτη, από τις μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις, αυτή εκκρεμεί μια ζωή.
Πότε επιτέλους θα δούμε μια ανεξάρτητη, αδέσμευτη και μη εκβιαζόμενη με τον α ή β τρόπο Δικαιοσύνη, με δικαστές που θα τους ακούσει το πολιτικό σύστημα, χωρίς εμπλοκή μαζί του, μπας και μειωθεί η τόσο μεγάλη ανασφάλεια δικαίου; Δικαστές, όχι συγκοινωνούντα δοχεία, δικαστές που να μη διεκδικούν πολιτικό ρόλο (ο δικός μας!). Μπας και αποκατασταθεί η τόσο τραυματισμένη αξιοπιστία του θεσμού της Δικαιοσύνης.
Γιατί απλούστατα δεν μπορείς να μιλάς για Δημοκρατία χωρίς Δικαιοσύνη.
