Κοσμοσυρροή στην πόλη Χαρικέιν στη Γιούτα, όπου τρεις μέρες μετά τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ εγκαινιάστηκε μια προγραμματισμένη έκθεση όπλων για κάθε πολίτη και κάθε οικογένεια. Το Χαρικέιν είναι μια πόλη 20.000 κατοίκων, πολλοί από τους οποίους είναι θρησκόληπτοι Μορμόνοι. Οι εκατοντάδες επισκέπτες της έκθεσης είναι αναστατωμένοι όχι μόνο για τον θάνατο ενός ένθερμου υπερασπιστή της οπλοκατοχής αλλά και γιατί κάποιοι φοβούνται μήπως η κυβέρνηση επιβάλει περιορισμούς σ’ αυτό το ιερό δικαίωμα. Κάποιοι όμως είναι σίγουροι ότι, ειδικά τώρα, αποκλείεται να ληφθεί ένα τόσο αντιλαϊκό μέτρο.
Η έκθεση αυτή είναι ένας θεσμός περίπου 50 χρόνων και περιοδεύει σε αρκετές πόλεις των ΗΠΑ. Εδώ πωλούνται όπλα «για άμυνα και διασκέδαση», πυρομαχικά, μπλουζάκια και άλλα συναφή.
Στις φωτογραφίες βλέπουμε πατεράδες με μικρά παιδιά στην αγκαλιά ενώ σε αμερικανικές εφημερίδες μπορούμε να διαβάσουμε δηλώσεις επισκεπτών. Κάποιος λέει ότι ξοδεύει δεκάδες χιλιάδες δολάρια για πυροβόλα όπλα και πυρομαχικά. Φορά ένα αλεξίσφαιρο γιλέκο με την επιγραφή «Uta Militia» κι ένα παρόμοιο γιλέκο με την ίδια επιγραφή φορά και ο σκύλος του, ένα Ροτβάιλερ. Ένας άλλος περηφανεύεται επειδή τα όπλα που έχει στο σπίτι του ζυγίζουν έναν τόνο και δηλώνει ότι μάλλον «δεν υπάρχει νοικοκυριό στη Γιούτα που να μην έχει όπλο».
Άλλους τους πιάνει το παράπονο. «Γιατί ο δολοφόνος να είναι ένας από εμάς; Γιατί να μην ήταν από μια άλλη πολιτεία ή από μια άλλη χώρα;»
Το περασμένο Σάββατο πήγα στο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Πεδίο του Άρεως. Κόσμος πολύς, παιδιά, ηλικιωμένοι, μωρά σε καροτσάκια, σκυλάκια (άλλα με λουρί και άλλα αδέσποτα), πατίνια, ποδήλατα, ποιητές και πεζογράφοι που υπέγραφαν τα βιβλία τους, πολλά σέλφι, ομιλίες. Άλλη ατμόσφαιρα, έτσι που να σκέφτεσαι: «Τι τα θέλουμε τα όπλα, τα ντουφέκια, το ReArm». Βιβλία με ζωγραφιές και όχι όπλα φονικά πρέπει να βλέπουνε τα παιδιά στις εκθέσεις, να τρώνε παγωτά και μαλλί της γριάς, να ξεχνούν για λίγο το τάμπλετ και το κινητό.
*Συγγραφέας – δημοσιογράφος
